Asset 14

Tompouce

Tompouce 1

Mijn moeder liet de afgelopen weken haar oude videobanden uit de jaren negentig digitaliseren. Trots komt ze aanzetten met een USB-stick waar de beelden op staan. Jaren geleden heb ik er fragmenten van bekeken, toen we nog een VHS-speler hadden. Ik kijk achterdochtig naar het metalen uiteinde van de stick, die de vorm van een tompouce heeft.

‘Van de Hema, leuk hè?’

Ik vraag me af waarom de nieuwe vorm van mijn gedocumenteerde jeugd leuk zou moeten zijn.

Volgens mij behoor ik tot de eerste generatie volwassenen die filmpjes van zichzelf heeft als baby, dreumes, peuter en kleuter. Ze hebben hetzelfde effect op me als een horrorfilm: ik ben er heel nieuwsgierig naar, maar wil er tegelijkertijd niet naar kijken. Ondanks mijn reactie (‘mam, moet dat nou’) is mijn moeder vastbesloten haar nieuwverworven toegang tot mijn jeugd met me te delen. Voordat we de stick in mijn laptop steken, vertelt ze over mij als kind. Ik was zo doelgericht, zo daadkrachtig, volgens haar. Een soort directheid uit pure onschuld die ik lang had behouden, aldus mijn vader. Hoewel mijn ouders vol enthousiasme verslag doen van mijn kennelijk uitgesproken maar leuke karakter als kind, herinner ik me andere dingen. Dat ik niet naar school wilde maar toch moest. Dat ik regelmatig rond het middaguur werd opgehaald omdat ik niet ophield met huilen en niet meer wilde eten van de buikpijn. Dat ik eigenlijk moeite had met alles wat zich buiten ons huis afspeelde en het liefst binnen met de verwarming aan op de grenen vloer in de woonkamer zat te spelen met mijn barbies. En boeken lezen, dat vond ik ook leuk. De rest van de wereld was maar een enge bedoening.

Mijn jeugdherinneringen komen niet overeen met wat mijn ouders erover vertellen.

Ik vertel mijn ouders dat mijn herinnering niet helemaal overeenkomt met wat zij me vertellen. Mijn moeder trekt haar wenkbrauwen op en zwaait opgewekt de roze tompouce door de lucht: laten we de proef op de som nemen.

Het beeld op mijn laptop flikkert, maar als de camera de focus gevonden heeft zie ik een dikke baby met grote, bruine ogen een bozige blik in de camera werpen. Die baby wordt door de volwassenen in de video ‘Eefje’ genoemd en rolt op haar rug, maar het lukt haar niet weer overeind te komen. Mijn zus, die een paar jaar ouder is en in niets op de baby lijkt, (hoogblond, blauwe ogen, ielig, welbespraakt) komt het beeld binnenwandelen om haar omhoog te trekken.

Terwijl mijn ouders verrukte kreetjes slaken, spoel ik de film wat verder door. Ik zie een meisje van een jaar of vier op een rood-groene skelter door de achtertuin van mijn ouders trappen. Ondertussen zingt ze liedjes die ik nog steeds ken, draagt ze kleren waarvan ik nog weet hoe glad de stoffen voelden, waar de gaten zaten. Mijn zus zit op de schommel die precies het piepgeluid maakt dat ik in mijn geheugen opgeslagen heb. Ondanks de herkenning bekruipt me het gevoel dat ik geen idee heb naar wie ik zit te kijken.

Overvallen door een vlaag van unheimische verwarring trek ik de USB-stick uit mijn laptop. Mijn ouders zijn beland in een discussie of het nu de zomer van ’94 of ’95 was dat we kampeerden in Zeeland. Ik knik mee en kijk naar de roze tompouce op tafel. Het meisje op de skelter had die waarschijnlijk prachtig gevonden.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer