Asset 14

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Afgelopen week paste ik op de kat van mijn ouders die nog in het huis wonen waarin ik opgroeide. Ik ga regelmatig bij hen op bezoek, maar pas nu ik tien dagen in mijn eentje in de rijtjeswoning rondhang, zie ik allerlei voorwerpen die ik herken van vroeger en waarvan ik geen idee meer had dat ze bestonden. Een donkerbruin handdoekje met een blauw randje en een oranje bloem erop, een kast met een spiegel op zolder waarvoor ik als tiener mijn mascara aanbracht voordat ik naar school ging. Een houten lieveheersbeest dat ik als kind aan touwtjes omhoog kon laten kruipen. Als anachronismen overvallen ze me met hun verschijning, alsof ze zich opdringen uit een andere tijd. Het zijn met name de voorwerpen die vroeger niet van belang leken, die ik als kind heel vaak gezien heb maar waar ik daarna nooit aan terugdacht, die me een beetje ontregelen.

Door de herinneringen die de voorwerpen oproepen loopt permanent nog een ander spoor van herinneringen heen, namelijk aan de gebeurtenissen die op een bepaald moment in het jaar plaatsvonden. Als een echo schemeren ze door de seizoenen die langskomen, alsof ze in een parallelle agenda zijn vastgeklonken. In december: liefdesverdriet. In de nazomer: de dood. In het voorjaar: depressie. In november: verliefdheid. In juni: geluk. In een gedicht van Anne Carson lees ik:

Perhaps the hardest thing about losing a lover is
to watch the year repeat its days.
(…)
I can feel that other day running underneath this one
like an old videotape

September is nooit mijn vrolijkste maand. Het is namelijk de maand waarin ik twee keer onverwacht een leeftijdsgenoot die me dierbaar was verloor. Het is een maand van schrik, van onrecht, van nazomerdagen die verwarrend warm zijn en daardoor misschien nog wel meedogenlozer in hun verdriet.

Hoe moet ik leven als ik er niet meer van uit kan gaan dat ik mijn vrienden weer zal zien?

Ik bevond me in dit huis toen ik vijf jaar geleden hoorde dat M. overleden was. En het waren deze trappen die ze had beklommen als kind, deze kelder waarin we ons hadden verkleed en dit houten lieveheersbeest waarmee we hadden gespeeld. Had ze haar handen ook weleens afgedroogd aan het bruine handdoekje? Had ze de mascara die ik voor de spiegel op zolder aanbracht later op de dag opgemerkt?

Zittend op de bank in het huis stel ik me bij alle mensen om wie ik geef voor hoe het zou zijn als ze overlijden. Alsof ik me voorbereid. Over mijn opa’s en oma’s had ik toen ze nog leefden vaak zat gefantaseerd, alleen al vanwege het feit dat mijn moeder me op het hart drukte ‘goed doei’ te zeggen als ik afscheid nam van mijn oma in haar kamer in Breda. Maar tegen mijn vrienden zeg ik nooit goed ‘doei’, ook tegen M. niet de laatste keer dat ik haar zag. Dat is niet nodig, want ik zal ze toch weer terugzien. Hoe moet ik leven als ik daar niet meer van uit kan gaan?

Ik heb mijn 31e levensjaar bijna afgerond. M. zal voor altijd 25 blijven, of jonger. En in september schemeren de dagen met haar door het nu heen, de videoband die ik niet terugspoel maar die ieder jaar ongevraagd weer van vooraf aan begint met afspelen. September, de maand van bruine handdoekjes en lieveheersbeesten, vallende bladeren, M.'s en mijn verjaardagen eind oktober die eraan komen, de maand van M. die niet meer zal verjaren en de maand van mijn vijfentwintigjarige zelf, die verder leeft zonder haar.

Ter nagedachtenis aan Marijn Ceelen (1990 – 2016)

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. // eva@hardhoofd.com

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!