Asset 14

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Afgelopen week paste ik op de kat van mijn ouders die nog in het huis wonen waarin ik opgroeide. Ik ga regelmatig bij hen op bezoek, maar pas nu ik tien dagen in mijn eentje in de rijtjeswoning rondhang, zie ik allerlei voorwerpen die ik herken van vroeger en waarvan ik geen idee meer had dat ze bestonden. Een donkerbruin handdoekje met een blauw randje en een oranje bloem erop, een kast met een spiegel op zolder waarvoor ik als tiener mijn mascara aanbracht voordat ik naar school ging. Een houten lieveheersbeest dat ik als kind aan touwtjes omhoog kon laten kruipen. Als anachronismen overvallen ze me met hun verschijning, alsof ze zich opdringen uit een andere tijd. Het zijn met name de voorwerpen die vroeger niet van belang leken, die ik als kind heel vaak gezien heb maar waar ik daarna nooit aan terugdacht, die me een beetje ontregelen.

Door de herinneringen die de voorwerpen oproepen loopt permanent nog een ander spoor van herinneringen heen, namelijk aan de gebeurtenissen die op een bepaald moment in het jaar plaatsvonden. Als een echo schemeren ze door de seizoenen die langskomen, alsof ze in een parallelle agenda zijn vastgeklonken. In december: liefdesverdriet. In de nazomer: de dood. In het voorjaar: depressie. In november: verliefdheid. In juni: geluk. In een gedicht van Anne Carson lees ik:

Perhaps the hardest thing about losing a lover is
to watch the year repeat its days.
(…)
I can feel that other day running underneath this one
like an old videotape

September is nooit mijn vrolijkste maand. Het is namelijk de maand waarin ik twee keer onverwacht een leeftijdsgenoot die me dierbaar was verloor. Het is een maand van schrik, van onrecht, van nazomerdagen die verwarrend warm zijn en daardoor misschien nog wel meedogenlozer in hun verdriet.

Hoe moet ik leven als ik er niet meer van uit kan gaan dat ik mijn vrienden weer zal zien?

Ik bevond me in dit huis toen ik vijf jaar geleden hoorde dat M. overleden was. En het waren deze trappen die ze had beklommen als kind, deze kelder waarin we ons hadden verkleed en dit houten lieveheersbeest waarmee we hadden gespeeld. Had ze haar handen ook weleens afgedroogd aan het bruine handdoekje? Had ze de mascara die ik voor de spiegel op zolder aanbracht later op de dag opgemerkt?

Zittend op de bank in het huis stel ik me bij alle mensen om wie ik geef voor hoe het zou zijn als ze overlijden. Alsof ik me voorbereid. Over mijn opa’s en oma’s had ik toen ze nog leefden vaak zat gefantaseerd, alleen al vanwege het feit dat mijn moeder me op het hart drukte ‘goed doei’ te zeggen als ik afscheid nam van mijn oma in haar kamer in Breda. Maar tegen mijn vrienden zeg ik nooit goed ‘doei’, ook tegen M. niet de laatste keer dat ik haar zag. Dat is niet nodig, want ik zal ze toch weer terugzien. Hoe moet ik leven als ik daar niet meer van uit kan gaan?

Ik heb mijn 31e levensjaar bijna afgerond. M. zal voor altijd 25 blijven, of jonger. En in september schemeren de dagen met haar door het nu heen, de videoband die ik niet terugspoel maar die ieder jaar ongevraagd weer van vooraf aan begint met afspelen. September, de maand van bruine handdoekjes en lieveheersbeesten, vallende bladeren, M.'s en mijn verjaardagen eind oktober die eraan komen, de maand van M. die niet meer zal verjaren en de maand van mijn vijfentwintigjarige zelf, die verder leeft zonder haar.

Ter nagedachtenis aan Marijn Ceelen (1990 – 2016)

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. // eva@hardhoofd.nl

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer