Asset 14

Spoedeisende hulp

Column: Spoedeisende hulp

Op een vrijdagmiddag ging ik gezellig bij mijn zus en zwager logeren. Laptopje mee, want ik wilde nog iets afmaken. Terwijl het kookgrage duo zich aan de voorbereidingen voor het avondmaal zette, klapte ik aan de tuintafel mijn apparaat open. Over een uurtje – ruim voor de deadline van maandag - zou de klus geklaard zijn.

Dat had ik gedacht.

‘Iiieuw,’ zei het ding, zodra ik het had opgestart. Het klonk als een doodskreet en dat was het ook, want tegelijk met het geluid stierf ook het beeld zachtjes weg. Na twintig nieuwe opstartpogingen begreep ik: alleen digitale hartmassage kon mijn laptop nog aan de praat krijgen, en daarvan kenden noch ik noch mijn zus of zwager de finesses.

Probleem: hoe vond ik zo snel een computerdokter, hier, op het platteland, en dan ook nog op vrijdagmiddag?

Bij de grote jongens in de dichtstbijzijnde stad kwam ik als verwacht niet verder dan een bandje; de genoemde wachttijd was hemeltergend. Maar na wat nerveus speurwerk stuitte ik op een adresje, dat er op het scherm van mijn zus uitzag als een gewoon woonhuis, in een gewone straat. Er bleek ook een gewoon mens te wonen: iemand die zelf de telefoon opnam, met zijn eigen stem ‘Goedemiddag’ zei en mijn hartekreet – ‘Help!’ - beantwoordde met het onvoorstelbaar menselijke ‘Komt u maar langs met die laptop, dan gaan we het voor u oplossen.’

‘Vergeet je portemonnee niet!’ riep mijn zwager me veelbetekenend na. Ieder weldenkend man staat immers argwanend tegenover zoveel welwillendheid. Maar in tijden van nood leert men zijn nieuwe vrienden kennen, en hoe hoog de rekening straks ook mocht uitvallen, ik had de onbekende helper nu al in mijn hart gesloten.

De deur in kwestie stond, zoals het een spoedeisende hulpdienst betaamt, al op een kier toen ik aankwam. Liefdevol nam de dokter de zieltogende patiënt van mij over en vleide hem op de operatietafel: een wandplank in zijn voormalige garage, waar het een janboel van jewelste was maar waarin hij, dat zag je meteen, feilloos de weg kende.

Zoals gevreesd bleek de patiënt, mijn dierbare metgezel sinds tien jaar, niet meer te redden. Ik kreeg de tijd om ‘onder het genot van een kopje koffie’ afscheid van hem te nemen. Gelukkig konden zijn nog werkende organen worden overgeheveld naar een fonkelnieuw exemplaar, dat me vanaf een andere plank verwachtingsvol stond aan te kijken. De operatie zou wel even duren, maar geen nood – het eten bij mijn zus zou er straks nóg lekkerder door smaken.

En terwijl zijn kundige handen hun werk deden, kreeg ik op het mij toegewezen klapstoeltje tussen de dozen een visioen. Ik zag een wereld voor me waarin de menselijke maat tenslotte had gezegevierd; een wereld waarin de klant niet langer een lastige vlieg was die, vanwege zijn vertragende werking op het arbeidsproces, zo snel mogelijk moest worden doodgemept. Ik zag een land voor me, waar iedere straat wel een paar zolderkamers, tuinhuisjes of pipowagens telde als bescheiden huisvesting voor een vriendelijke professional die daar, zingend van arbeidsvreugd, zijn specifieke service verleende aan een medemens in nood. Ik zag files verdwijnen, ijskappen opvriezen, bonussen verdampen, uitkeringen overbodig worden. Ik zag …

‘Dat is dan 874 euro 65, inclusief 23% BTW,’ klonk het ineens naast mijn oor.
Prompt dacht ik aan de blik van mijn zwager. Maar ik was uit de brand. En de dokter had geen arbeidskosten berekend! Met dat wapenfeit zou ik mijn verhaal straks beginnen.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer