Asset 14

Spoedeisende hulp

Column: Spoedeisende hulp

Op een vrijdagmiddag ging ik gezellig bij mijn zus en zwager logeren. Laptopje mee, want ik wilde nog iets afmaken. Terwijl het kookgrage duo zich aan de voorbereidingen voor het avondmaal zette, klapte ik aan de tuintafel mijn apparaat open. Over een uurtje – ruim voor de deadline van maandag - zou de klus geklaard zijn.

Dat had ik gedacht.

‘Iiieuw,’ zei het ding, zodra ik het had opgestart. Het klonk als een doodskreet en dat was het ook, want tegelijk met het geluid stierf ook het beeld zachtjes weg. Na twintig nieuwe opstartpogingen begreep ik: alleen digitale hartmassage kon mijn laptop nog aan de praat krijgen, en daarvan kenden noch ik noch mijn zus of zwager de finesses.

Probleem: hoe vond ik zo snel een computerdokter, hier, op het platteland, en dan ook nog op vrijdagmiddag?

Bij de grote jongens in de dichtstbijzijnde stad kwam ik als verwacht niet verder dan een bandje; de genoemde wachttijd was hemeltergend. Maar na wat nerveus speurwerk stuitte ik op een adresje, dat er op het scherm van mijn zus uitzag als een gewoon woonhuis, in een gewone straat. Er bleek ook een gewoon mens te wonen: iemand die zelf de telefoon opnam, met zijn eigen stem ‘Goedemiddag’ zei en mijn hartekreet – ‘Help!’ - beantwoordde met het onvoorstelbaar menselijke ‘Komt u maar langs met die laptop, dan gaan we het voor u oplossen.’

‘Vergeet je portemonnee niet!’ riep mijn zwager me veelbetekenend na. Ieder weldenkend man staat immers argwanend tegenover zoveel welwillendheid. Maar in tijden van nood leert men zijn nieuwe vrienden kennen, en hoe hoog de rekening straks ook mocht uitvallen, ik had de onbekende helper nu al in mijn hart gesloten.

De deur in kwestie stond, zoals het een spoedeisende hulpdienst betaamt, al op een kier toen ik aankwam. Liefdevol nam de dokter de zieltogende patiënt van mij over en vleide hem op de operatietafel: een wandplank in zijn voormalige garage, waar het een janboel van jewelste was maar waarin hij, dat zag je meteen, feilloos de weg kende.

Zoals gevreesd bleek de patiënt, mijn dierbare metgezel sinds tien jaar, niet meer te redden. Ik kreeg de tijd om ‘onder het genot van een kopje koffie’ afscheid van hem te nemen. Gelukkig konden zijn nog werkende organen worden overgeheveld naar een fonkelnieuw exemplaar, dat me vanaf een andere plank verwachtingsvol stond aan te kijken. De operatie zou wel even duren, maar geen nood – het eten bij mijn zus zou er straks nóg lekkerder door smaken.

En terwijl zijn kundige handen hun werk deden, kreeg ik op het mij toegewezen klapstoeltje tussen de dozen een visioen. Ik zag een wereld voor me waarin de menselijke maat tenslotte had gezegevierd; een wereld waarin de klant niet langer een lastige vlieg was die, vanwege zijn vertragende werking op het arbeidsproces, zo snel mogelijk moest worden doodgemept. Ik zag een land voor me, waar iedere straat wel een paar zolderkamers, tuinhuisjes of pipowagens telde als bescheiden huisvesting voor een vriendelijke professional die daar, zingend van arbeidsvreugd, zijn specifieke service verleende aan een medemens in nood. Ik zag files verdwijnen, ijskappen opvriezen, bonussen verdampen, uitkeringen overbodig worden. Ik zag …

‘Dat is dan 874 euro 65, inclusief 23% BTW,’ klonk het ineens naast mijn oor.
Prompt dacht ik aan de blik van mijn zwager. Maar ik was uit de brand. En de dokter had geen arbeidskosten berekend! Met dat wapenfeit zou ik mijn verhaal straks beginnen.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer