Asset 14

Reteblij honderd worden

Column: Reteblij honderd worden

De witbebaarde professor die mij op tv kwam vertellen hoe ik zo oud als Methusalem kan worden, heeft geen grammetje vet op zijn botten. Samen met een al even graatmagere, 51-jarige dame die er uitzag als 71, peuzelde hij bij wijze van lunch een paar bessen uit een kommetje. Want, sprak hij knipogend in de camera, ‘we moeten natuurlijk wel goed blijven letten op wat we eten!’

Een paar dagen eerder had ik via hetzelfde beeldscherm al van een andere deskundige gehoord hoe ik het in de liefde anders en beter kon doen. Hoewel zij via haar ouders had geleerd wat lijden was, keek zij erbij alsof zij in al die zestig jaar van haar leven nooit door enig kwaad van betekenis was aangeraakt. Haar blijde boodschap was dat een gelukkige, harmonieuze partnerrelatie mogelijk is, mits je je aan haar recepten houdt.

Beide leermeesters wierpen me terug in de tijd dat ik, om mijn leven wat meer sturing te geven, te rade ging bij diverse goeroes en denkers.

Zo logeerde ik eens bij een spirituele leefgemeenschap in het Schotse Findhorn waar ik, zo beloofde de folder, de zin van het leven beter zou leren begrijpen. Met een groep mede-tobbers vulde ik er de dagen met wandelen, mediteren, ramen lappen, vloeren dweilen en wc’s schrobben. Dit alles moest ‘met liefdevolle aandacht’ gebeuren, omdat je alleen dan ‘als nietig individu’ een waardevolle bijdrage kon leveren aan het universum.

Veel wijzer werd ik er niet van. Wel beter in het huishouden.

Een andere keer schreef ik me, optimistisch als ik ben, in voor een ‘Cursus in Wonderen’. Daar leerde ik om me bij alles wat ik doe of zeg af te vragen: ‘ga ik voor mijn gelijk, of ga ik voor liefde?’ Het juiste antwoord was natuurlijk ‘liefde’ – niets nieuws voor mij, kind van de flower-power-/love and peace-generatie. Nu moesten alleen de wereldleiders nog tot dit inzicht komen.

Een uiterste poging mezelf te vervolmaken deed ik bij Landmark. Deze uit Amerika overgewaaide beweging leerde mij: kom van die tribune af en word zelf speler. Kijk, daar had ik iets aan. Want mensen zoals ik, die het liefst met rust worden gelaten, zitten voor ze het weten aan de kant zijlijn van het Leven te suffen tot de dood erop volgt.

Sindsdien red ik me redelijk wel. Ik ken mijn feilen, tel mijn zegeningen en hoop het met vallen en opstaan nog een tijdje leuk te hebben. Goeroes van nu zullen me worst wezen. Fuck die baardaap van de televisie die wil dat ik reteblij honderd word, via onthouding van alles wat ik leuk en lekker vind. En fuck die leermeester in de liefde die het ook allemaal zo goed weet. Als ik met of zonder haar lessen nog een gebroken hart krijg, dan moet het maar. Ongeluk, pijn, builen en butsen – zie er maar mee te leven. Als ik het nu nog niet weet, wanneer dan wel?

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer