Asset 14

Poezenpootje

Hij miauwt me tegemoet vanuit zijn afgesloten kattenmandje achterop de fiets. Het is tijd om van mijn kat een jeweetwelkater te maken. Zijn zusje keek de laatste tijd met steeds meer interesse naar zijn scrotum, dat ineens prominent tussen zijn benen doorpiept, en hij liep in steeds meer hoekjes van het huis te snuiven en te wroeten.

Het is niet de eerste keer dit jaar dat ik op de fiets met een poezenmandje achterop richting de dierenkliniek fiets. Ik had ze nog maar net, een te laat afgeleverd kadootje van mijn ex, toen de zomer begon. Ik dacht nog: katten, daar heb je tenminste weinig omkijken naar.

Het was een warme dag, heet zelfs, en iedereen was blij en in een vakantiestemming. Ik ook, en ik liet de balkondeuren open om de hitte naar buiten te drijven. Eerst bleef ik er nog een beetje bij, maar de kittens gedroegen zich keurig, dus al snel liet ik ze ook alleen op het balkon. Op het internet werd aangeraden om ze het hele eerste jaar binnen te houden, maar hé, er wordt wel meer gezegd op het web.

Na een paar weken durfde ik het aan: één nachtje zou ik niet thuis zijn, dat wist ik van tevoren, want mijn bed was die nacht in de armen van een jongen, in een tentje. Dus zette ik extra water neer, extra voer, en ik liet alle ramen en deuren open, want het was inmiddels niet meer heet, maar tropisch.

De volgende dag kwam ik laat in de middag terug. Ik voelde mij lichtelijk schuldig dat ik niet maar een nachtje, maar inmiddels al meer dan dertig uur niet thuis was geweest om de arme snoezen met mijn liefde en vers eten en drinkwater te overstelpen. Beneden in de gang was de post al opgeruimd, maar er lag nog één wit velletje op de deurmat. Ik raapte het op en zag dat het van de dierenambulance was. Bijna liep ik gewoon door, tot de handgeschreven boodschap tot me doordrong. “Wij hebben uw kitten gevonden. Bel naar onderstaand nummer.”

Illustratie: Aart-Jan Venema

Met tranen van schuldgevoel snelde ik naar boven om te kijken welk van de twee het was geweest, als die ander er überhaupt nog wel was. Keihard miauwend balanceerde broertjelief over de balustrade van het balkon, en keek in de peilloze diepte onder hem. Ik belde het nummer en een mevrouw vertelde me dat ze de poes net bij de kliniek in Amsterdam-Oost hadden afgeleverd. Haar achterpootje was gebroken, maar het was vrijdagmiddag, en opereren kon pas na het weekend. Een spalkje zou haar de zaterdag en zondag doorhelpen. Kosten: €240.

Het weekend werd een drama: de poes hinkte met haar geknakte poot door het huis, sloopte binnen een paar uur de kostbare spalk van zich af, sprong op de bank maar realiseerde zich pas bij de landing dat ze dat eigenlijk niet kon (“MIAUW!”) en ik trok regelmatig vloekend de kamerdeur achter me dicht om maar even van het dramatische schouwspel verlost te zijn. Het is maar goed dat ik nog geen kinderen heb, dacht ik.

Het gespleten bot werd die maandag met pinnen vastgezet. De dierenarts had me nog de optie gegeven haar poot te amputeren, dat was een stuk goedkoper. Hoe duur kon dat nou helemaal zijn, een gebroken poezenpootje? €650, weet ik nu. Dat bracht het totaal op €890. Castratie kost vijfenzestig, steriliseren honderdvijftig, en dat zet de teller inmiddels op meer dan duizend euro. Bij het laatste bezoek vraagt de dokter of ik ze eigenlijk wel heb ingeënt. Eén prikje, voor €45. Per kat. Per jaar. Ik zeg dat ik er nog even over na moet denken.

Maar sinds ik weet wat ze allemaal op kunnen lopen zonder die inentingen, vecht ik elke dag tegen mijn schuldgevoel. Toch vertik ik het om nog meer geld uit te geven aan een te laat afgeleverd verjaarskado (dankjewel nog!). Het is een vreemd gevoel de verantwoordelijkheid te hebben over levende wezens, zelfs als het om katten gaat. Laat die baby’s dus nog maar even zitten.

Mail

Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.

Aart-Jan Venema is freelance illustrator en verhalenverteller. Hij werkt onder andere voor NRC.next, de Groene Amsterdammer en hard/hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer