tickets
Asset 14

Pikneuken

'Goedemorgen jongens en meisjes, masturberen jullie weleens?'
Een klas vol blozende scholieren en een daverende stilte vielen hem ten deel.
'Mooi, dan gaan we het vandaag over iets bijzónder fascinerends hebben! Namelijk: het verschil tussen de liefde bedrijven… [effectstilte]… en pikneuken.'

Hiermee bestendigde de biologieleraar van een middelbare school in Doetinchem zijn naam tot in de eindtijd. Doetinchem ligt in de Achterhoek, zodat de klemtoon van het woord pikneuken op de eerste lettergreep viel en de tweede lettergreep relatief veel tijd in beslag nam: pík-neeeeeuuhk’n. Met dit ene woord vereeuwigde de biologiedocent overigens niet alleen zijn naam, hij ramde ook gelijk het leven van een hele generatie boerenkinderen uit koers.

Sommige van mijn klasgenoten vroegen hun ouders na die eerste les of ze nu voor altijd zouden branden in de hel; anderen zijn door hem ook bioloog geworden. Sommigen wilden nooit meer ‘gewoon’ de liefde bedrijven en aan mij openbaarde zich hiermee Het Pikneukmoment, dat ik sindsdien met volle overgave ben gaan sparen.

Pikneukmomenten zijn - volgens mijn eigen definitie - de onaangekondigde hoogtepunten die je voortkabbelende dagelijks bestaan op positieve wijze omver beuken en vooral: onvergetelijk zijn. Je moet er wel te allen tijde ontvankelijk voor zijn want ze kunnen zich in allerijl voordoen, sterker nog, pikneukmomenten zijn vaak ogenschijnlijk miniscuul maar achteraf steevast onmiskenbaar.

Foto: Gabor Roozen.

De eerste keer dat ik Simon ontmoette bijvoorbeeld, die ik vervolgens jaren mijn beste vriend noemde, was een pikneukmoment volgens het boekje. Het vond plaats op het herentoilet van een buffetrestaurant in Renesse, waar wij die zomer werkten. Ik was zestien, hij was eenentwintig en er lag een drol in de pisbak.

'Gewoon, effe een papiertje d’r om en oprapen,' was zijn reactie toen ik mijn schoonmaakhandschoenen op de grond smeet en sneerde dat ik niet voor zes gulden per uur drollen uit de pisbak ging vissen, doe het lekker zelf. Maar hij deed het niet lekker zelf, want hij ontleende gezag aan de vijf jaar leeftijdsverschil én zijn semi-bedrijfsleidersrol omdat hij toevallig al een maandje langer in dienst was. Wat er precies met die drol gebeurd is weet ik niet, maar deze homp in de pot beklonk in ieder geval het begin van een heuglijke vriendschap.

Of op studiereis naar Ostrava, daar beleefde ik zonder twijfel een pikneukmoment van jewelste, samen met Mátias. Mátias was de enige niet-saaie student van het selecte onderzoeksgroepje en met hem slikte ik per ongeluk een xtc-pil in de Oost-Tsjechische handelsstad. Of nou ja, per ongeluk, het was gewoon niet echt de bedoeling, want het was al na middernacht en de volgende ochtend moesten we om kwart over acht de directeur van de universiteit interviewen. Maar door die abusievelijke xtc-pil (door een Tsjech uit zijn Eastpak-tas vol zipzakjes opgediept) belandden we ook nog eens een soort van per ongeluk in de nachttrein naar Praag, die er, als ik het me goed herinner, zó lang over deed dat we net genoeg tijd hadden om op Praag CS een blikje cola te kopen en direct weer in de retourversie moesten springen om überhaupt nog op tijd te komen voor ons interview de volgende dag. ‘Voel jij nou al iets?’ vroegen we elkaar op de terugweg om de twee minuten, maar we merkten allebei niets van die pil, gelukkig maar!!!

'Kom laten we uit het raam klimmen!' schalde Mátias na een minuut of tien door de smalle gang met slaapcabines, waarin ik op mijn hardst heen en weer aan het rennen was.

'Jah!' brulde ik terug en volgde Matias, die zich al door een van de schuiframen aan het wringen was. Bomen en elektriciteitspalen flitsten voorbij.

'En nu!? Merk je nu al iets?' schreeuwde hij toen we plat op onze buik bovenop het dak van de trein door nachtelijk Tsjechië schoten.

'Nee! Nog! Steeds! Niets!' probeerde ik het gieren van de wind te overstemmen, onderwijl stevig de trein omhelzend.

Het interview was overigens een fiasco, de studiebegeleider kon allerminst lachen om onze onbeslapen bedden en Mátias heb ik al in geen tien jaar meer gezien, maar daar gaat het niet om. Het gaat om mijn pikneukmoment op het dak van een nachttrein.

Wat betreft het daadwerkelijke pikneuken: geen one-night-stands voor mij. Een tikje saai misschien, maar ik vind het gewoon vies om bij een vreemde meneer in een onbekend bed te kruipen. De enige keer dat ik er eventueel één had kunnen beleven vond ik de man in kwestie echter zo leuk dat ik er gelijk twaalf maanden bleef. Deze man is inmiddels ook weer redelijk accuraat uit mijn leven gegumd, maar toch heb ik ruim een jaar van mijn bestaan op hem stukgeslagen. Toen ik hem voor het eerst zag zitten aan de bar waar ik werkte, verbaasde ik me direct met mijn handen tegen mijn wangen over zoveel moois in één enkel gezicht. Hij was op zijn beurt weer meermaals teruggekomen om mij uiteindelijk toch een keer aan te spreken maar grappig genoeg (en typerend voor hem, zou ik later ontdekken) altijd precies op het verkeerde moment. Maanden later zag ik hem eindelijk weer: druk gesticulerend zat hij op een barkruk in Café de Diepte en liet zich daar vanaf vallen precies op het moment dat ik de deur opentrok. Zo achterover, allebei de beentjes hoepla in de lucht. Ik weet niet of hij dit van tevoren zo had bedacht, maar ik moest over hem heen stappen om binnen te komen en hierdoor werd een kennismaking toch echt onafwendbaar.

'Dit is de vunzigste vloer waar ik ooit op gelegen heb maar ik ben NIET dronken!' Hij stak mij met één oog dicht zijn hand toe, onderwijl een grimas van pijn onderdrukkend. Boing. Dat werd pikneuken.

Noot van de auteur: dat in bovenstaande pikneukvoorbeelden slechts mannen figureren berust op toeval. Pikneukmomenten kunnen uitstekend met een vrouw beleefd worden. Of lekker alleen, ook prima.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan