Asset 14

Partijoverleg

Buiten regent het pijpenstelen. In het café is het donker en warm. Het ruikt er naar cacao en boenwas.
‘‘Zeg maar wat je wil drinken, jongen. Lekker koud pilsje doen?’’ vraagt Cees.
Hij is wat ronder en grijzer dan ik me had voorgesteld.
‘‘Een cappuccino graag.’’
‘‘O jee, een geheelonthouder. Die willen we niet op de lijst hebben hoor. Ja, we hebben Ibrahim natuurlijk, maar die mag niet van Allah. Wat is jouw excuus?’’
‘‘Wel, dat het elf uur ’s ochtends is?’’
‘‘Ah, de tijd, de tijd. Jij bent toch filosoof? Dan ga je toch niet in zo’n naïef construct als de tijd trappen? Dan weet je toch beter dan dat?’’
‘‘Nou, vooruit, doe maar een biertje dan.’’
‘‘Zo mag ik het graag horen. Frederick, een glas gerstenat voor deze verlichte denker hier en voor mij het bekende recept.’’
De barman, die geduldig naast ons tafeltje heeft staan wachten, knikt.

Met een ijskoude huilwind zwaait de deur open.
‘‘Daar zal je De Grote Leider hebben,’’ grinnikt Cees.
De natgeregende man draagt een grijze gleufhoed, en begint meteen te praten, alsof hij een gesprek vervolgt met niemand in het bijzonder.
‘‘Gloeiende grutten, dat hondenweer, dat is toch gewoon kaa-uu-tee met een peertje? Of niet dan, of niet dan? Wat zegt ons partijprogramma daar eigenlijk over?’’
‘‘Onze macht reikt ver, Grote Leider, maar er zijn grenzen,’’ zegt Cees.
Deze twee heren lijken te zijn vastgelopen in een ironie die ooit rebels moet zijn geweest. Ik vraag me af of ze ooit iets kunnen menen.

Cees ontdoet De Leider van zijn hoed, drukt de rand tot een tuit en bewatert er de kunstbloem op ons tafeltje mee. Dan klopt hij mij op de rug.
‘‘Kasper zal uw zorgen snel doen opdrogen. Hij is onze brug met de jonge generatie. Want die jonge generatie, die is toch wel belangrijk hoor. Wij zijn dan wel jong van geest, maar oud van gewrichten. Uw woorden, Grote Leider.’’
‘‘Dat heb ik dan weer eens verdomd mooi gezegd, Cees.’’
De Grote Leider en ik schudden elkaar een hand. Even ben ik bang dat hij mijn hand nooit meer los zal laten, zo stevig en lang houdt hij hem vast.
‘‘Wel, ik weet eerlijk gezegd niet of ik iets voor jullie partij kan betekenen. Ik ben nooit politiek actief geweest, en....’’
‘‘Ho, ho,’’ zegt De Grote Leider. ‘‘Dat is juist alleen maar goed, Kasper. Wij hebben ook niets met de politiek. Daarom zitten we nu hier.’’

Frederick zet twee biertjes en een jenever op tafel.
‘‘En wat kan ik voor u inschenken?’’ vraagt hij aan De Grote Leider.
‘‘Weet je wat? Laat ik eens gek doen. Doe mij maar een koppie thee. Van dat Chinese spul, dat schijnt heel goed te zijn voor je pisbuis. En kan je er een scheutje rum in doen, Frederick? Tegen de kou.’’
Ik neem een slok van schuim dat naar afwasmiddel smaakt.
‘‘Heb je ons programma gelezen, Kasper?’’ vraagt Cees.
‘‘Ja, ik heb dat doorgekeken, zaten wel een aantal mooie punten tussen. Maar drugs verstrekken op basisscholen? Ik weet dat toch niet zo goed.’’
Cees en De Grote Leider moeten beiden lachen. De lach van De Grote Leider slaat om in een hikkende hoestbui. Zijn hoofd wordt helemaal paars.
‘‘Is dat nog steeds die loempia?’’ vraagt Cees bezorgd.
‘‘Ik dacht godverdomme dat ik hem had weggeslikt,’’ piept De Leider.
‘‘We stonden gisteren te flyeren op de Dappermarkt,’’ legt Cees aan mij uit. ‘‘En we waren vlak voor zo’n Vietnamese kraam gepositioneerd. Die verkoper mocht ons wel, dus hij had zo’n schaaltje met van die dingen neergezet. Konden we gewoon van pakken, hoefde hij niks voor terug. Maar onze Grote Leider is natuurlijk veel te gretig en...’’
‘‘Hij is weer weg,’’ zegt De Leider opgelucht en neemt een grote slok van de thee die Frederick net op tafel heeft gezet. Deze is duidelijk nog veel te heet, waardoor zijn hoofd opnieuw paars aanloopt.
‘‘Altijd weer wat te beleven met De Grote Leider,’’ grijnst Cees.

Illustratie: Leila Merkofer

‘‘Dat van die drugs is natuurlijk een provocatie,’’ legt De Leider uit, wanneer hij weer bijgekomen is. ‘‘Zelfs als we dat echt zouden willen, krijgen we het er nooit door. Maar het geeft duidelijk aan waar wij voor staan: wij zijn tegen de betutteling. Amsterdam wordt kapot gemaakt, Kasper. Wij willen dat het weer gaat leven.’’
‘‘Ja,’’ zegt Cees. ‘‘En wij zijn ook tegen de bureaucratie, en voor de mensen.’’
‘‘De mensen-mensen,’’ vult De Grote Leider het aan. ‘‘Gewone mensen, van de straat. Met twee ogen, een neus en een mond.’’
‘‘En oren,’’ zegt Cees. ‘‘Want wij vinden het belangrijk dat er weer geluisterd wordt.’’
‘‘En dat je niet een halve kilometer moet slenteren voordat je eindelijk ergens een OV-oplaadpunt tegenkomt. Dat is toch van de zotte? Je zal maar een omaatje zijn.’’
‘‘We houden gewoon van mensen, Kasper. Daarom hebben we ook Ibrahim erbij zitten. Omdat dat ook een mens is. En van vrouwen houden we ook, dus die zijn eveneens vertegenwoordigd.’’
‘‘Weet Ibrahim eigenlijk al dat hij de nummer drie is op onze lijst, Cees?’’ vraagt De Grote Leider opeens bezorgd.
‘‘Zijn telefoon is afgesloten, en de mails krijg ik teruggestuurd. Ik zal hem eens een kaartje schrijven,’’ zegt Cees op geruststellende toon.

Wanneer Frederick een zoveelste biertje voor me neerzet, vraag ik me voor de zoveelste keer af hoe ik hier terecht gekomen ben en hoe ik hier weer zo snel mogelijk weg kan komen. Gelukkig komt er redding in de vorm van een stukje onverteerd Vietnamees voedsel. Ditmaal moet De Grote Leider zo hard hoesten, dat hij van zijn stoel valt.
‘‘Ik ken de Heimlichmanoeuvre,’’ zegt Cees enthousiast. Hij bukt zich voorover, maar De Grote Leider duwt hem weg.
‘‘Pak eerst je mobiel, snel,’’ piept hij vanaf het tapijt. ‘‘Dit is perfect voor de campagne.’’
‘‘Oh Grote Leider, wat bent u briljant!’’ juicht Cees, terwijl hij zijn toestel zoekt. ‘‘Nummer twee redt nummer één van de dood, daar gaan de mensen van smullen. Dit moet viraal gaan. Zo noemen ze dat toch, Kasper?’’
‘‘Ik ga het de mensen vertellen,’’ roep ik onbedoeld dreigend, terwijl ik het café uitren.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer