Asset 14

Op een muur stuiten

Column: Op een muur stuiten

Op een winterdag in 1964, toen The Beatles alle records braken met She loves you, zat er een nieuwe jongen in de klas. Hij kwam uit een andere stad, was twee jaar ouder dan wij, reed op een scooter (zelf verdiend!) en spoedig werd duidelijk dat hij, in plaats van huiswerk te maken, liever in cafés en jazzkelders rondhing.

Waar ik het aan te danken had weet ik niet, maar al snel mocht ik met hem mee naar zijn favoriete terras, waar hij met zijn vrienden gesprekken voerde over de zin van het leven. Die was er niet - reden om nog maar een biertje te bestellen en een sjekkie te rollen. Ik was zestien en vond het allemaal erg opwindend. Op een zonnige middag reden we na schooltijd op zijn scooter naar een bos. Daar drentelden we wat heen en weer, allebei een appeltje etend. Hij pakte mijn hand, maar liet hem even later weer los. Ik kon het ook al niet geloven.

‘Wat is hij zenuwachtig,’ vond mijn moeder toen hij voor het eerst een boterhammetje bij ons at. Ik vertelde haar maar niet wat ik van hem wist: dat ze in de klas dachten dat hij homo was en dat zijn vader in een ‘instelling’ zat. Met mij had hij het daar niet over. Onze vriendschap groeide zonder veel woorden, of liever: zonder veel woorden van mijn kant. Hij praatte honderduit. Niet over zichzelf, maar over historische figuren, kunstenaars en andere mensen die ik niet kende. Over iedereen wist hij wel een smeuïge anekdote, die hij in fraaie zinnen en met veel humor opdiste. Het leek niet de bedoeling dat ik zelf ook iets inbracht. Als ik dat wel eens probeerde, nam hij het na twee zinnen alweer over. Logisch. Wat hij zei klonk altijd leuker. Interessanter.

Ruim vijftig jaar bleven we vrienden. Scheidingen, de dood van onze ouders, ontslag, ziekte, promotie – alles maakten we met elkaar mee.

Totdat er, na een depressie die volgens hem geen depressie was, iets in hem geknapt leek. Hij reageerde niet meer op mijn voicemails, bleef weg bij de crematie van een gemeenschappelijke vriend en toen ik iets moois te vieren had, liet hij niets van zich horen. Wat was er gebeurd?

Een echt antwoord kreeg ik niet.
Het werd steeds moeilijker een afspraak met hem te maken.
Via een kennis hoor ik nu af en toe hoe het met hem gaat.

Eerst was ik teleurgesteld. Toen boos en verdrietig. Maar vriendschap is net liefde: je ziet pas wat je zelf anders had moeten doen als het voorbij is.

Ik had hem vaker de mond moeten snoeren. Zeggen dat ik ook aandacht wilde; dat ik soms doodmoe werd van zijn verhalen en ook eens samen wilde zwijgen. Dan was er misschien ruimte gekomen voor echt contact. Dan had ik voorzichtig zijn pantser kunnen breken en gezien wat er werkelijk schuilging achter al die praatlust.

Luisteren is mooi, zeggen ze. En dat is het ook. Maar als je niet zegt wat je op je hart hebt, stuit je vroeg of laat op een muur.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer