Asset 14

Objectief gelukkiger met onszelf

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Ik hang met mijn vrienden P., M., K., en I. aan het zwembad van ons vakantiehuis in Zuid-Frankrijk. Omdat het iedere dag 38 graden is, dragen we het grootste deel van de tijd geen of weinig kleren, laat staan dat we de moeite zouden nemen om badkleding aan te trekken. Iedereen is ijdel, maar we kennen geen schaamte naar elkaar en dompelen onszelf onder in ideeën over body positivity in de hoop dat het feit dat we allemaal weer een jaar ouder geworden zijn ons niet deert.

We geven elkaar, en onszelf, graag complimenten. P. zegt dat ze zichzelf objectief mooier vindt dan tien jaar geleden. Langs welke lat van welk schoonheidsideaal ze zichzelf precies legt blijft me een raadsel, maar dat mag de pret niet drukken. Tien jaar geleden, ach, toen hadden we misschien nog geen rimpels, maar liepen we wel rond met bolle babywangen die nog van ons gezicht af moesten vallen. Ja, ook ik ben volgens P.’s obscure doch naar eigen zeggen objectieve standaard mooier dan tien jaar geleden, ondanks dat ik gisteren nog casually bij M. informeerde hoeveel zijn vrienden eigenlijk uitgeven aan botox (‘toch wel 170 euro per keer, en je moet het bijhouden’).

In deze zorgeloze setting aan het zwembad, waar we allemaal lekker chips zitten te eten en glaasjes gris drinken, komt ineens de vraag op wie er al grijs is. Mijn blonde vriendinnen schudden heftig van ja, M. wil er niet over praten want hij is als de dood en verft zijn haar. Ik ben de enige brunette in het gezelschap en vertel dat ik dan de meeste lachrimpels mag hebben, maar grijze haren blijven me tot nu toe bespaard, anders had ik ze toch wel gezien? Ik inspecteer I.’s lange blonde lokken, maar zou niet kunnen zeggen wat grijs is, wat blond, wat gewoon glanst in de brandende zon en wat echt verkleurd is.

Komt dit uit mijn hoofdhuid? Hoe ver laat ik het komen?

‘Ja, ze hebben ook een andere textuur, die haren,’ zegt I. Ik graai door haar haardos die ongeveer acht keer zo dik is als die van mij, zonder succes. ‘Draai je eens om,’ en ze pakt me bij mijn schouders, trekt mijn dunne bosje futloos haar omhoog en constateert binnen vijf seconden opgewekt, zonder enige scrupules: ‘Ja, hier! Mag ik hem eruit trekken?’

Ik geloof haar bijna niet, maar zeg toe en hoor het typische zachte tikgeluidje van een haar die met teder geweld uit mijn hoofdhuid wordt getrokken. ‘Kijk!’ I. laat de haar voor mijn gezicht bungelen. Ik pak hem vast: een van de uiteindes is nog glad en bruin zoals ik mijn haren ken, maar langzaam loopt het soepele bruine strookje over in een grover, robuuster soort zilverkleurig draad.

Komt dit uit mijn hoofdhuid? Hoe ver laat ik het komen? Wanneer ga ik mijn haar dan verven? Op het moment dat ik voorzichtig begin uit te rekenen wat drie keer per jaar 170 euro aan botox uitgeven voor effect zou hebben op mijn leven, roept P. dat ze mensen met een grijze lok altijd ‘héél cool’ vindt. Ik kijk haar aan. ‘Ja, dat staat zo classy, of mensen met heel mooi lang zilvergrijs haar, echt te gek vind ik dat.’

M. houdt wijselijk zijn mond, terwijl K., I. en P. alle mooie mensen met grijze haren beginnen op te sommen. Ik dompel mezelf nog eens onder in het frisse water, neem een slokje van het doorzichtige roze drankje in mijn glas en kijk naar al onze mooie lichamen die soepel op de randen van het zwembad hangen, gezonde vissen in het blauwe water. Grijs, gerimpeld, en objectief gelukkiger met zichzelf dan tien jaar geleden.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. // eva@hardhoofd.com

Anne Schillings

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!