Asset 14

Met je ex

"Ik houd niet van musicals", antwoord ik mijn ex die na DERTIEN JAAR radiostilte plots vraagt of ik zin heb om mee te gaan naar Soldaat van Oranje.

"Vroeger hield je wel van musicals."
"Eh, neehoor."
"Ja zeker wel."
"Nee echt niet."
"...."
"Ik heb zelfs nog nooit een musical gezien."
"Nou dan, waarom zeg je dat dan?"

Deze conversatie gaat natuurlijk linea recta naar mijn verzameling Unieke Gesprekken. Ook als hij niet iemand was geweest waarvan ik ooit alles wist maar die inmiddels al meer dan een decennium niet heb gesproken.

Maar omdat ik het zo absurd vind, omdat hij behoorlijk volhardend is en vooral omdat ik mijn dodelijke nieuwsgierigheid weer eens niet kan onderdrukken, stem ik in met dit schizofrene voorstel.

"Het is wel in Katwijk", stuurt hij me een paar uur later.

Wat bezielt iemand in godsnaam om zijn ex uit de oertijd ineens mee te vragen naar een musical in Katwijk, waar geen van beiden ook maar enigszins in de buurt woont? Mijn nieuwsgierigheid wordt echter alleen maar groter, dus ik antwoord dat Katwijk geen enkel probleem is. Kom maar door met je musical, met je dorpsschouwburg, je hakbijl en je inmiddels al jarenlang gistende rancune over gedumpt worden.

We spreken af van tevoren nog iets te gaan drinken, want anders is het misschien wat ongemakkelijk om de hele avond stil te zitten met slechts een armleuning en dertien onbesproken levensjaren tussen elkaar in. Katwijk is voor beiden maagdelijk terrein, dus er moet op de gok een geschikte plek uitgezocht worden. Ik googel-streetview de Happy Days, de Sunset Boulevard en de Drie Musketiers.

De Happy Days ziet er het verschrikkelijkst uit van alledrie, met een grijs uitgeslagen blinde muur vol horeca-afzuiginstallaties; een muur die het perfecte decor zou vormen voor een moeizame arthousefilm. Dus waarom niet. Ik bericht de ex dat ik hem een uurtje voorafgaand aan de voorstelling bij de Happy Days tref. Ok?

Ik denk terug aan toen ik het uit had gemaakt en hem een week of vijf later toevallig tegenkwam in een restaurant. Of tegenkwam, schuin tegenover hem geplaceerd werd. Hij zat met zijn ouders aan het andere tafeltje bij het raam. Met zijn ouders én zijn nieuwe vriendin. Huilend werkte ik mijn entrecote weg, dronk veel te snel drie glazen wijn en begluurde onderwijl (ik moest wel, ze zat pontificaal in mijn blikveld) de nieuwe verovering. Ze had grote borsten, een heel duur of in ieder geval heel groot en glimmend polshorloge en ze leek al behoorlijk volwassen. Mijn vader stelde voor om van plek te wisselen, mijn moeder vond dat eigenlijk toch wel zielig en mijn zusje hield heel subtiel haar hand op mijn rug.

"Hoi," zei hij toen hij het waarschijnlijk echt niet meer op kon houden en langs ons tafeltje moest voor een toiletbezoek.

"Hoi," klonk het in vierkoppig canon van onze tafel, met een duidelijk hoorbare punt erachter. Niet veel later kwam zijn moeder even bij ons staan en fluisterde met tranen in haar ogen dat ze het verschrikkelijk vond. Verschrik-ke-lijk. Toen het toetje voor mijn neus stond was mij duidelijk geworden dat de nieuwe verovering eigenlijk geen woord meer had uitgebracht. De ex schoof met samengeperste kaken zijn lamsbout heen en weer en zijn ouders grimasten af en toe een beetje naar elkaar.

Met smaak verorberde ik daarop alsnog mijn ijsje.

"Hoi," klinkt het achter me en daar staat hij, tegen de grijsgeworden kroegmuur vol ventilatieroosters die het perfecte decor voor een moeizame arthousefilm zou zijn.

"Hoi."

- Take one van de naast moeizame vooral tragikomische film.

Het licht is enorm Hollands, het gouden uurtje is net voorbij en er fietsen wat kinderen door het beeld. Ze likken aan smeltend roomijs met gekleurde spikkels. Meeuwen krijsen het uit en de twee ex-geliefden schudden elkaar met de grijsgeworden muur op de achtergrond de hand. Zij draagt een lompe wollen trui en een strakke spijkerbroek, hij draagt een gruwelijk net pak en legt een hand op haar schouder. Na een paar passen in de richting van het café besluiten ze om elkaar toch maar drie kussen op de wang te geven.

- Cut.

De ex is enorm veranderd maar presteert het om er toch exact hetzelfde uit te zien. Door zijn mannengestalte schemert nog de jongen met het leren jack waar ik ooit voor viel. Ik bereken vlug hoe oud hij nu ongeveer moet zijn en vraag dan hoe het met hem gaat.

"Zijn gangetje. Zijn gangetje."

Dertien jaar is ruimschoots voldoende om radicaal, onomkeerbaar, overduidelijk en keihard uit elkaar te groeien. Die dertien jaar proberen samen te vatten in drie kwartier mag tot sociaal onwenselijk gedrag worden gerekend. En verder nog:
• Soldaat van Oranje duurt DRIEËNHALF UUR.
• De Happy Days is van alle kroegen op aarde het meest kut.
• Doei zeggen in een uitgestorven strandstadje en weten dat je elkaar nu dan echt nooit meer gaat zien is al iets minder kut.
• Heel hard The Pixies aanzetten en na middernacht de parkeergarage van Strandboulevard Katwijk uitscheuren is het tegenovergestelde van kut. To the next level.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers