Asset 14

Mammie

Column: Mammie

Bij de lift in het ziekenhuis staan we met z’n vieren te wachten: een gekromde heer met een stok, een jonge vrouw met een hoofddoek, een oude dame in een rolstoel en ik. Het duurt lang. De stok, de hoofddoek en ik nemen een gelaten houding aan. We turen zoveel mogelijk naar de grond, maar de rolstoel probeert overduidelijk onze aandacht te vangen.

De dame in kwestie is niet van de straat, dat zie je zo. Ze draagt een zwierige cape en op haar hoofd prijkt, vuurrood, een stoute baret. Met haar pientere oogjes kijkt ze stralend naar ons op, alsof de reden van haar ziekenhuisbezoek oneindig veel leuker is dan de onze. Ik weet niet waarom, maar ik heb geen zin in haar. Dat hoeft ook niet, want ineens klinkt het achter ons: ‘Mammie! Mammie!’ Een jongere uitvoering van de rolstoel komt breed lachend en met kwieke tred op haar moeder af. Zij omhelst haar omstandig en stort liefkozende woordjes over haar uit.

‘Sorry, mammie, ik kon mijn auto nergens kwijt, dat zal je altijd zien, terwijl ik toch zo vroeg van huis ben gegaan. Arme mammie, je was toch niet bang dat ik …?’ Mammie’s antwoord richt zich eerder tot haar publiek dan tot haar dochter. Als de heldin van het stuk kijkt ze ons één voor één triomfantelijk aan terwijl ze zegt: ‘Ach schat, schei toch uit. Ik weet toch dat ik altijd op mijn lieve dochter dan rekenen.’

Even later zit ik in een zaalgrote wachtruimte op mijn beurt te wachten. Mammie en haar dochter zijn op geruime afstand van mij neergestreken. Dat neemt niet weg dat ik hun opgewekte gekwetter nog goed kan horen. Ik probeer me ervoor af te sluiten, wat niet lukt. Ik voel toenemende ergernis over de twee zo nadrukkelijk aanwezige vrouwen. Komt het door dat gekoketteer met hun geweldige verstandhouding, op een plek waar zoveel ouderen – alleen of met een uitgebluste partner - hun lot zitten te verbeiden? Ja, dat ook, maar diep van binnen weerklinkt de pijn van een oude, nooit gedichte kloof tussen twee werelden. En dat heeft alles met het woordje ‘mammie’ te maken.

Mijn eigen moeder en die van mijn schoolvriendinnen heetten allemaal ma of mamma, zoals onze vaders pa of pappa heetten. Maar op mijn achttiende, toen ik naar de universiteit ging, betrad ik een ander universum. Daarin heetten de moeders van mijn nieuwe vriendinnen ‘mammie’ en hun vaders ‘pappie’. Het waren compleet andere wezens. Waar mamma’s truien breiden, thee dronken en om zes uur de aardappels op zetten, speelden mammies tennis, dronken sherry en kookten Italiaans. Mijn eerste schoonmoeder was een mammie. Zij vond mijn moeder ‘burgerlijk’, wat blijkbaar iets verwerpelijks was. Toen haar zoon mij bedroog lachte mammie om mijn tranen. Ook die waren burgerlijk: ‘kind, zo zijn mannen. Leer het maar accepteren.’

‘Hij is je niet waard,’ zei mijn eigen moeder, ‘er komt heus wel weer een ander.’
En zo geschiedde.

Een half uur later verlaat ik het ziekenhuis met een goede uitslag. Jammer dat ik mamma niet even kan bellen.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Myrthe Denkers houdt van tekenen en van praten. Ze besloot haar twee favoriete bezigheden te combineren en is nu naast illustrator ook docent beeldende kunst. Ze is net verhuisd naar Utrecht maar stiekem mist ze Groningen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer