Asset 14

Langs deze onsympathieke weg

Column: Langs deze onsympathieke weg

Halverwege de jaren zestig, toen ik aan verkering toe was, verliep de hofmakerij op drie manieren: hij belde aan, hij belde op, of hij schreef een brief. Dat opbellen was nog een heel gedoe. De bakelieten telefoon hing in de meeste huishoudens aan de muur in de gang; zo ook bij ons. We zaten vaak net aan tafel als het ding begon te rinkelen. Dan legde mijn vader mes en vork neer om te gaan opnemen. Ik kreeg intussen geen hap meer door mijn keel. ‘Voor jou’, sprak hij even later de verlossende woorden, ‘een jongen!’

Ik vloog op, griste hem de hoorn uit de hand en stond ‘de jongen’ vervolgens zo zachtjes mogelijk te woord, in het besef dat men in de kamer gespannen zat mee te luisteren. Al snel kwam dan het moment waarop mijn moeder het niet meer hield en met luide stem riep: ‘Je eten wordt koud!’

Eenmaal op kamers ging het allemaal wat relaxter, zij het dat er op de studentenflat maar één telefoon op acht studentes beschikbaar was. Deze rinkelde dan ook onafgebroken. Vaak werd het huis middenin de nacht opgeschrikt door de snerpende deurbel, als één van de vriendjes zijn lust kwam bevredigen. Niemand die het waagde er iets van te zeggen. Een volgende keer kon het immers jouw beurt zijn?

In de jaren tachtig moest ik wéér de huwelijksmarkt op. Inmiddels had de contactadvertentie haar intrede gedaan. De zogenoemde kwaliteitskranten puilden er iedere zaterdag van uit: ‘Langs deze mij onsympathieke weg’, begonnen de meeste, ‘zoek ik …’ enzovoort. Wie via zo’n advertentie zijn geluk vond, hield dat zorgvuldig geheim. Een normaal mens had dit soort hulpmiddelen immers niet nodig om aan de man of vrouw te raken.

Voor de eerste ontmoeting sprak je meestal af in een café, waar je al speurend langs de tafeltjes liep met, zoals afgesproken, een tijdschrift onder je arm, zodat je toekomstige aanbidder je uit duizenden zou herkennen. Hijzelf maakte zich, ook weer volgens afspraak, kenbaar door een bloem of hoofddeksel voor zich op tafel te leggen. Zo maakte ik kennis met de vreemdste figuren die ik anders nooit ontmoet zou hebben, onder wie een bekende ex-provo die zo dronken was dat hij al na de openingszin van zijn stoel gleed en door de dienstdoende ober naar buiten werd gesleept.

Nee, mijn gedroomde bruidegom zat er niet tussen.

Een jaar of vijf geleden begonnen de singles onder mijn vriendinnen ineens te internetdaten. Een enkeling sloeg zo een lieve weduwnaar aan de haak, in het bezit van een camper en twaalf kleinkinderen - waarna ik dringend werd aangespoord nu óók eens zo’n site te bezoeken. Nou, vooruit dan maar.

Weldra vergaapte ik mij al scrollend aan pagina’s vol oude knarren, die hun ontembare reislust wilden delen met een slanke vrouw, die graag een goed glas wijn dronk, bij de open haard, en die niet te beroerd was zich op de bijbehorende schapenvacht neer te vlijen, haar benen te spreiden en… nee, dat laatste stond er niet bij, maar je hoorde het de mannen denken.

En net toen ik dacht: deze snoepwinkel is niets voor mij, bleef ik steken bij een profiel dat eruit sprong. Hier meldde zich een man die, kort samengevat, niks hoefde, niks beloofde en niks verwachtte. Hij schreef nog net niet dat hij thuis gratis was af te halen.

Bij nadere kennismaking bleek het om een uniek en kostbaar exemplaar te gaan. We sloegen als gekken aan het appen. En als hij belt, laat ik lekker mijn eten koud worden. Als hij bij me is ook.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer