Asset 14

Langs deze onsympathieke weg

Column: Langs deze onsympathieke weg

Halverwege de jaren zestig, toen ik aan verkering toe was, verliep de hofmakerij op drie manieren: hij belde aan, hij belde op, of hij schreef een brief. Dat opbellen was nog een heel gedoe. De bakelieten telefoon hing in de meeste huishoudens aan de muur in de gang; zo ook bij ons. We zaten vaak net aan tafel als het ding begon te rinkelen. Dan legde mijn vader mes en vork neer om te gaan opnemen. Ik kreeg intussen geen hap meer door mijn keel. ‘Voor jou’, sprak hij even later de verlossende woorden, ‘een jongen!’

Ik vloog op, griste hem de hoorn uit de hand en stond ‘de jongen’ vervolgens zo zachtjes mogelijk te woord, in het besef dat men in de kamer gespannen zat mee te luisteren. Al snel kwam dan het moment waarop mijn moeder het niet meer hield en met luide stem riep: ‘Je eten wordt koud!’

Eenmaal op kamers ging het allemaal wat relaxter, zij het dat er op de studentenflat maar één telefoon op acht studentes beschikbaar was. Deze rinkelde dan ook onafgebroken. Vaak werd het huis middenin de nacht opgeschrikt door de snerpende deurbel, als één van de vriendjes zijn lust kwam bevredigen. Niemand die het waagde er iets van te zeggen. Een volgende keer kon het immers jouw beurt zijn?

In de jaren tachtig moest ik wéér de huwelijksmarkt op. Inmiddels had de contactadvertentie haar intrede gedaan. De zogenoemde kwaliteitskranten puilden er iedere zaterdag van uit: ‘Langs deze mij onsympathieke weg’, begonnen de meeste, ‘zoek ik …’ enzovoort. Wie via zo’n advertentie zijn geluk vond, hield dat zorgvuldig geheim. Een normaal mens had dit soort hulpmiddelen immers niet nodig om aan de man of vrouw te raken.

Voor de eerste ontmoeting sprak je meestal af in een café, waar je al speurend langs de tafeltjes liep met, zoals afgesproken, een tijdschrift onder je arm, zodat je toekomstige aanbidder je uit duizenden zou herkennen. Hijzelf maakte zich, ook weer volgens afspraak, kenbaar door een bloem of hoofddeksel voor zich op tafel te leggen. Zo maakte ik kennis met de vreemdste figuren die ik anders nooit ontmoet zou hebben, onder wie een bekende ex-provo die zo dronken was dat hij al na de openingszin van zijn stoel gleed en door de dienstdoende ober naar buiten werd gesleept.

Nee, mijn gedroomde bruidegom zat er niet tussen.

Een jaar of vijf geleden begonnen de singles onder mijn vriendinnen ineens te internetdaten. Een enkeling sloeg zo een lieve weduwnaar aan de haak, in het bezit van een camper en twaalf kleinkinderen - waarna ik dringend werd aangespoord nu óók eens zo’n site te bezoeken. Nou, vooruit dan maar.

Weldra vergaapte ik mij al scrollend aan pagina’s vol oude knarren, die hun ontembare reislust wilden delen met een slanke vrouw, die graag een goed glas wijn dronk, bij de open haard, en die niet te beroerd was zich op de bijbehorende schapenvacht neer te vlijen, haar benen te spreiden en… nee, dat laatste stond er niet bij, maar je hoorde het de mannen denken.

En net toen ik dacht: deze snoepwinkel is niets voor mij, bleef ik steken bij een profiel dat eruit sprong. Hier meldde zich een man die, kort samengevat, niks hoefde, niks beloofde en niks verwachtte. Hij schreef nog net niet dat hij thuis gratis was af te halen.

Bij nadere kennismaking bleek het om een uniek en kostbaar exemplaar te gaan. We sloegen als gekken aan het appen. En als hij belt, laat ik lekker mijn eten koud worden. Als hij bij me is ook.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer