Asset 14

Lachen, missen, voelen

Column: Lachen, missen, voelen

Ik kwam bij hem omdat ik mijn gevoel kwijt was. Dat was curieus, voor iemand die gewend was bij ieder dood vogeltje in tranen neer te zitten.

‘Hm,’ zei hij, terwijl hij zijn eerste aantekeningen maakte, ‘wat verstaat u precies onder ‘gevoel’?’

Hij heette Marcel en ik schatte hem een jaar of 60. Als zelfstandig gevestigd neuropsychiater hield hij praktijk in de tot spreekkamer omgebouwde garage naast zijn huis. Hij was me aanbevolen door een goede kennis, die dankzij Marcels pillen van een groot seksueel probleem verlost was. Marcel was een internationale grootheid op het gebied van vroegtijdige zaadlozing, vandaar.

Zo’n dokter moest ik hebben: iemand die wist dat je sommige problemen niet kunt verhelpen met gedragsverandering - ‘stap uit je blokkades!’, ‘ga in je kracht staan!’ - maar die er op wetenschappelijke gronden van overtuigd was dat veel van onze ellende samenhangt met stofjes in onze hersenen.

De gesprekken met Marcel waren van het begin af aan een feest, al had hij geen oplossing voor de klacht waarmee ik gekomen was. We bespraken zo’n beetje alles wat mijn, en soms zijn, hart bezwaarde en barstten daarbij regelmatig in lachen uit.

‘Lachen is ook voelen’, merkte hij eens fijntjes op.

Een keer pakte hij zijn pen en tikte daarmee tegen de blootliggende hersenen in het plastic mensenhoofd op zijn bureau.

‘Hier’, wees hij, ‘dit is het limbisch systeem, hier zit de amygdala en dat is de frontale kwab. Alle emoties zitten in dit gebiedje. Als dit jouw hersenen waren en ik prikte hier - tik - of daar - tak -, dan zou je spontaan blij, bang, boos of bedroefd worden. Afhankelijk van de plek waar ik je aanraakte.’

Op de een of andere manier troostte hij me daarmee. Ik mocht dan niet meer kunnen huilen, het gevoel zát er nog wel. Eén goed gemikt prikje en het zou weer gaan stromen.

Bijzonder aan Marcel was ook dat hij zo vaak moest gapen. Niet omdat ik hem verveelde, zoals hij me verzekerde, maar als gevolg van zijn harde werken, zeven dagen per week, vaak tot diep in de nacht. Overdag - ook in het weekend - had hij zijn patiënten, ’s avonds gaf hij college of schreef een van zijn vele bevlogen artikelen. Daarin maakte hij zich bijvoorbeeld kwaad over de onduidelijke herkomst van grondstoffen in goedkope medicijnen, met alle – soms blijvende - schadelijke gevolgen van dien voor de patiënt die ze slikte. Ook ik, concludeerde hij nog maar kortgeleden, was daar waarschijnlijk de dupe van.

In mei wilde ik mijn afspraak met hem verzetten. Ik stuurde hem een mail maar kreeg geen antwoord. Ook niet op mijn tweede mail en een ingesproken bericht op zijn telefoon. Dan maar een appje, de dag voor de gemaakte afspraak: ‘Beste Marcel, lééf je nog?!’

Pas toen, door het zo te formuleren, kreeg ik een akelig vermoeden. Dankzij internet was het snel bevestigd. In memoriam. Gewaardeerde collega. Plotseling. Hartaanval. 64.

Ik mis hem nog iedere dag.
‘Missen is ook voelen’, hoor ik hem zeggen, en ik zie hem weer met zijn pen tegen roze-kleurige hersenen tikken. Deze keer zijn het de mijne, en ze zijn echt.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer