Asset 14

Lachen, missen, voelen

Column: Lachen, missen, voelen

Ik kwam bij hem omdat ik mijn gevoel kwijt was. Dat was curieus, voor iemand die gewend was bij ieder dood vogeltje in tranen neer te zitten.

‘Hm,’ zei hij, terwijl hij zijn eerste aantekeningen maakte, ‘wat verstaat u precies onder ‘gevoel’?’

Hij heette Marcel en ik schatte hem een jaar of 60. Als zelfstandig gevestigd neuropsychiater hield hij praktijk in de tot spreekkamer omgebouwde garage naast zijn huis. Hij was me aanbevolen door een goede kennis, die dankzij Marcels pillen van een groot seksueel probleem verlost was. Marcel was een internationale grootheid op het gebied van vroegtijdige zaadlozing, vandaar.

Zo’n dokter moest ik hebben: iemand die wist dat je sommige problemen niet kunt verhelpen met gedragsverandering - ‘stap uit je blokkades!’, ‘ga in je kracht staan!’ - maar die er op wetenschappelijke gronden van overtuigd was dat veel van onze ellende samenhangt met stofjes in onze hersenen.

De gesprekken met Marcel waren van het begin af aan een feest, al had hij geen oplossing voor de klacht waarmee ik gekomen was. We bespraken zo’n beetje alles wat mijn, en soms zijn, hart bezwaarde en barstten daarbij regelmatig in lachen uit.

‘Lachen is ook voelen’, merkte hij eens fijntjes op.

Een keer pakte hij zijn pen en tikte daarmee tegen de blootliggende hersenen in het plastic mensenhoofd op zijn bureau.

‘Hier’, wees hij, ‘dit is het limbisch systeem, hier zit de amygdala en dat is de frontale kwab. Alle emoties zitten in dit gebiedje. Als dit jouw hersenen waren en ik prikte hier - tik - of daar - tak -, dan zou je spontaan blij, bang, boos of bedroefd worden. Afhankelijk van de plek waar ik je aanraakte.’

Op de een of andere manier troostte hij me daarmee. Ik mocht dan niet meer kunnen huilen, het gevoel zát er nog wel. Eén goed gemikt prikje en het zou weer gaan stromen.

Bijzonder aan Marcel was ook dat hij zo vaak moest gapen. Niet omdat ik hem verveelde, zoals hij me verzekerde, maar als gevolg van zijn harde werken, zeven dagen per week, vaak tot diep in de nacht. Overdag - ook in het weekend - had hij zijn patiënten, ’s avonds gaf hij college of schreef een van zijn vele bevlogen artikelen. Daarin maakte hij zich bijvoorbeeld kwaad over de onduidelijke herkomst van grondstoffen in goedkope medicijnen, met alle – soms blijvende - schadelijke gevolgen van dien voor de patiënt die ze slikte. Ook ik, concludeerde hij nog maar kortgeleden, was daar waarschijnlijk de dupe van.

In mei wilde ik mijn afspraak met hem verzetten. Ik stuurde hem een mail maar kreeg geen antwoord. Ook niet op mijn tweede mail en een ingesproken bericht op zijn telefoon. Dan maar een appje, de dag voor de gemaakte afspraak: ‘Beste Marcel, lééf je nog?!’

Pas toen, door het zo te formuleren, kreeg ik een akelig vermoeden. Dankzij internet was het snel bevestigd. In memoriam. Gewaardeerde collega. Plotseling. Hartaanval. 64.

Ik mis hem nog iedere dag.
‘Missen is ook voelen’, hoor ik hem zeggen, en ik zie hem weer met zijn pen tegen roze-kleurige hersenen tikken. Deze keer zijn het de mijne, en ze zijn echt.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer