Asset 14

Kruistocht met tulband

Column: Kruistocht met tulband

Er was een tijd dat ik in de laatste week van december, gewapend met een eigengebakken tulband, langs de deuren trok om een sprankje licht te brengen bij de allereenzaamsten. Lang hield ik het niet vol. Tegenwoordig volsta ik met het versturen van handmatig geschreven kerstkaarten. Ook geen geringe klus, maar ik hoef er maar één keer voor met mijn plastic tasje door de regen.

Rond kerst zou ik het liefst ieder verweesd medemens aan mijn borst drukken. Dat komt door oom Guus, een wat nerveuze vrijgezel die een paar huizen verderop bij zijn moeder woonde. Oom Guus hoorde net zo bij kerst als het bloederige, van een collega gekregen konijn dat mijn vader in die dagen mee naar huis bracht. Het konijn noch Guus verhoogden de feestvreugde, maar zonder hen was het feest niet compleet.

De lol van kerst zat hem voor mij vooral in de drukte die ermee gepaard ging. Op eerste kerstdag kondigde de deurbel rond half twaalf de komst aan van een hele schare familie, die van onze muisstille ‘salon’ een bolwerk van gezelligheid maakte. In het rumoer van kopjes, glaasjes en gelach verslapte de ouderlijke aandacht al snel en konden mijn zusje en ik in onze roodvilten overgooiertjes eindelijk eens ongehinderd van de trap af roetsjen en andere wilde plannen uitvoeren. In het vuur van ons spel ging de bel voor de tweede keer. Nu stond er, wisten wij uit ervaring, een afvaardiging van ons vrome buurgezin op de stoep, om ons zwijgend het traditionele kerstgeschenk te overhandigen: een slap, dun ‘leesboek’. Tegen beter weten in hoopte ik ieder jaar dat er géén Callenbach N.V. Nijkerk op het omslag stond. Nog niet beseffend dat het aan het zwaar christelijke karakter lag, stemden de boeken van deze uitgever me altijd een beetje droevig.

Tegen de tijd dat het konijn ter tafel kwam ging de bel voor de derde keer: oom Guus. Zijn verschijning, met in de ene hand een fototoestel en in de andere een statief, was vaste prik op momenten dat er in ons gezin iets te vieren viel. Zoals mijn vader in onze straat de eerste was met een auto, zo was oom Guus lange tijd de enige die over een donkere kamer beschikte. Daar ontwikkelde hij niet alleen zijn foto’s, maar kleurde deze ongevraagd in met fraaie pasteltinten. (Pas jaren later besefte ik: onze kerstovergooiertjes waren vuurrood en niet zachtroze, zoals zijn foto’s suggereren. Temperde hij misschien alles wat voor zijn camera kwam om zijn eigen werkelijkheid te verzachten?).

Aan deze raadselachtige ‘oom’, van wie ik me in feite alleen zijn fototoestel herinner, dank ik de uitvoerige documentatie van de hoogtepunten uit mijn jeugd. Hoe weinig zou daarvan zijn vastgelegd als Guus een eigen vrouw en kinderen had gehad om zijn hobby op uit te leven.

Toen ik een jaar of dertig was vroeg ik me ineens af: wie was die Guus eigenlijk en waar zou hij gebleven zijn? Te laat. Na enig speurwerk kwam ik erachter dat hij zich kort voor zijn vijftigste voor een trein had geworpen.

Sinds ik dat wist moet het begonnen zijn, mijn jaarlijkse tulband-kruistocht tegen de eenzaamheid. Sorry, oom Guus, dat ik het maar zo kort heb volgehouden.

 
Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer