Asset 14

Kruistocht met tulband

Column: Kruistocht met tulband

Er was een tijd dat ik in de laatste week van december, gewapend met een eigengebakken tulband, langs de deuren trok om een sprankje licht te brengen bij de allereenzaamsten. Lang hield ik het niet vol. Tegenwoordig volsta ik met het versturen van handmatig geschreven kerstkaarten. Ook geen geringe klus, maar ik hoef er maar één keer voor met mijn plastic tasje door de regen.

Rond kerst zou ik het liefst ieder verweesd medemens aan mijn borst drukken. Dat komt door oom Guus, een wat nerveuze vrijgezel die een paar huizen verderop bij zijn moeder woonde. Oom Guus hoorde net zo bij kerst als het bloederige, van een collega gekregen konijn dat mijn vader in die dagen mee naar huis bracht. Het konijn noch Guus verhoogden de feestvreugde, maar zonder hen was het feest niet compleet.

De lol van kerst zat hem voor mij vooral in de drukte die ermee gepaard ging. Op eerste kerstdag kondigde de deurbel rond half twaalf de komst aan van een hele schare familie, die van onze muisstille ‘salon’ een bolwerk van gezelligheid maakte. In het rumoer van kopjes, glaasjes en gelach verslapte de ouderlijke aandacht al snel en konden mijn zusje en ik in onze roodvilten overgooiertjes eindelijk eens ongehinderd van de trap af roetsjen en andere wilde plannen uitvoeren. In het vuur van ons spel ging de bel voor de tweede keer. Nu stond er, wisten wij uit ervaring, een afvaardiging van ons vrome buurgezin op de stoep, om ons zwijgend het traditionele kerstgeschenk te overhandigen: een slap, dun ‘leesboek’. Tegen beter weten in hoopte ik ieder jaar dat er géén Callenbach N.V. Nijkerk op het omslag stond. Nog niet beseffend dat het aan het zwaar christelijke karakter lag, stemden de boeken van deze uitgever me altijd een beetje droevig.

Tegen de tijd dat het konijn ter tafel kwam ging de bel voor de derde keer: oom Guus. Zijn verschijning, met in de ene hand een fototoestel en in de andere een statief, was vaste prik op momenten dat er in ons gezin iets te vieren viel. Zoals mijn vader in onze straat de eerste was met een auto, zo was oom Guus lange tijd de enige die over een donkere kamer beschikte. Daar ontwikkelde hij niet alleen zijn foto’s, maar kleurde deze ongevraagd in met fraaie pasteltinten. (Pas jaren later besefte ik: onze kerstovergooiertjes waren vuurrood en niet zachtroze, zoals zijn foto’s suggereren. Temperde hij misschien alles wat voor zijn camera kwam om zijn eigen werkelijkheid te verzachten?).

Aan deze raadselachtige ‘oom’, van wie ik me in feite alleen zijn fototoestel herinner, dank ik de uitvoerige documentatie van de hoogtepunten uit mijn jeugd. Hoe weinig zou daarvan zijn vastgelegd als Guus een eigen vrouw en kinderen had gehad om zijn hobby op uit te leven.

Toen ik een jaar of dertig was vroeg ik me ineens af: wie was die Guus eigenlijk en waar zou hij gebleven zijn? Te laat. Na enig speurwerk kwam ik erachter dat hij zich kort voor zijn vijftigste voor een trein had geworpen.

Sinds ik dat wist moet het begonnen zijn, mijn jaarlijkse tulband-kruistocht tegen de eenzaamheid. Sorry, oom Guus, dat ik het maar zo kort heb volgehouden.

 
Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli een unieke print van Hanane El Ouardani!

Word kunstverzamelaar