Asset 14

Kruistocht met tulband

Column: Kruistocht met tulband

Er was een tijd dat ik in de laatste week van december, gewapend met een eigengebakken tulband, langs de deuren trok om een sprankje licht te brengen bij de allereenzaamsten. Lang hield ik het niet vol. Tegenwoordig volsta ik met het versturen van handmatig geschreven kerstkaarten. Ook geen geringe klus, maar ik hoef er maar één keer voor met mijn plastic tasje door de regen.

Rond kerst zou ik het liefst ieder verweesd medemens aan mijn borst drukken. Dat komt door oom Guus, een wat nerveuze vrijgezel die een paar huizen verderop bij zijn moeder woonde. Oom Guus hoorde net zo bij kerst als het bloederige, van een collega gekregen konijn dat mijn vader in die dagen mee naar huis bracht. Het konijn noch Guus verhoogden de feestvreugde, maar zonder hen was het feest niet compleet.

De lol van kerst zat hem voor mij vooral in de drukte die ermee gepaard ging. Op eerste kerstdag kondigde de deurbel rond half twaalf de komst aan van een hele schare familie, die van onze muisstille ‘salon’ een bolwerk van gezelligheid maakte. In het rumoer van kopjes, glaasjes en gelach verslapte de ouderlijke aandacht al snel en konden mijn zusje en ik in onze roodvilten overgooiertjes eindelijk eens ongehinderd van de trap af roetsjen en andere wilde plannen uitvoeren. In het vuur van ons spel ging de bel voor de tweede keer. Nu stond er, wisten wij uit ervaring, een afvaardiging van ons vrome buurgezin op de stoep, om ons zwijgend het traditionele kerstgeschenk te overhandigen: een slap, dun ‘leesboek’. Tegen beter weten in hoopte ik ieder jaar dat er géén Callenbach N.V. Nijkerk op het omslag stond. Nog niet beseffend dat het aan het zwaar christelijke karakter lag, stemden de boeken van deze uitgever me altijd een beetje droevig.

Tegen de tijd dat het konijn ter tafel kwam ging de bel voor de derde keer: oom Guus. Zijn verschijning, met in de ene hand een fototoestel en in de andere een statief, was vaste prik op momenten dat er in ons gezin iets te vieren viel. Zoals mijn vader in onze straat de eerste was met een auto, zo was oom Guus lange tijd de enige die over een donkere kamer beschikte. Daar ontwikkelde hij niet alleen zijn foto’s, maar kleurde deze ongevraagd in met fraaie pasteltinten. (Pas jaren later besefte ik: onze kerstovergooiertjes waren vuurrood en niet zachtroze, zoals zijn foto’s suggereren. Temperde hij misschien alles wat voor zijn camera kwam om zijn eigen werkelijkheid te verzachten?).

Aan deze raadselachtige ‘oom’, van wie ik me in feite alleen zijn fototoestel herinner, dank ik de uitvoerige documentatie van de hoogtepunten uit mijn jeugd. Hoe weinig zou daarvan zijn vastgelegd als Guus een eigen vrouw en kinderen had gehad om zijn hobby op uit te leven.

Toen ik een jaar of dertig was vroeg ik me ineens af: wie was die Guus eigenlijk en waar zou hij gebleven zijn? Te laat. Na enig speurwerk kwam ik erachter dat hij zich kort voor zijn vijftigste voor een trein had geworpen.

Sinds ik dat wist moet het begonnen zijn, mijn jaarlijkse tulband-kruistocht tegen de eenzaamheid. Sorry, oom Guus, dat ik het maar zo kort heb volgehouden.

 
Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer