Asset 14

Komen spelen

Dat Elsje zou komen spelen was ik even vergeten. Maar als ik het meisje met de vlechtjes naast mijn dochter op de rand van de zandbak zie zitten herinner ik het me weer. Omdat Annika onlangs tussen de middag bij haar mocht eten, had ik gezegd dat Elsje een keer na school bij ons kon spelen. Elsjes moeder vond het een fantastisch plan. Ze had gezegd dat de dinsdag waarschijnlijk goed uitkwam. Een paar dagen later vroeg ik of het nog door zou gaan, maar de moeder sprak bits dat ze van niks wist en dat Doukje bovendien op dinsdag naar balletles moet. De moeders van Elsje en Doukje lijken waarschijnlijk helemaal niet op elkaar, maar in de spanning die het contact met mede-ouders bij mij oproept wil ik blijkbaar nog wel eens gezichten door elkaar halen.

Kennelijk heb ik het verkeerd begrepen en was het toch een definitieve afspraak; de kinderen lijken daar vanuit te gaan.
‘Ik kom bij jullie spelen,’ bevestigt Elsje mijn vermoeden.
‘Hartstikke leuk,’ zeg ik, ‘dat is de eerste keer dat iemand uit jullie klas naar ons komt. Dan wachten we even op jouw moeder.’
‘Maar ze komt toch bij mij spelen?’ vraagt Annika.
‘Mijn mama mag niet mee hoor,’ zegt Elsje een beetje bozig.
‘Nee, natuurlijk niet, maar ik moet toch even weten of het goed is.’
‘Doe niet zo gek papa,’ lacht Annika beschaamd, ‘natuurlijk is het goed.’
‘Ja, doet niet zo gek,’ zegt Elsje.
In een discussie met twee kleuters heb ik vandaag geen zin, dus we lopen naar mijn fiets. We bestuderen het voertuig en zien dat er maar één zitje op zit.
‘We gaan gewoon lopen,’ zeg ik, ‘zo ver is het niet.’
‘Maar wij zijn moe,’ jammert Elsje.
‘Ja,’ zegt Annika, ‘we hebben de hele dag hard gewerkt.’ Ze gaat pas anderhalve maand naar school, maar lijkt nu al de sleur van het leven in te zien.
Na enig nadenken zet ik Elsje in het zitje en Annika op het zadel. Met de fiets aan de hand begin ik te lopen.

Na klachten over oneerlijkheid besluit ik de meisjes om de paar meter te verwisselen. Het is nog best lastig om de fiets hierbij recht te houden. De vijfde keer gaat het mis. Elsje kiepert van het zadel en knalt met haar gezicht op de stoep. Even is het stil.
‘Je hebt mijn vriendin doodgemaakt!’ Annika kijkt me met grote ogen aan.
Dan begint het gekrijs. Ik til Elsje op en zie dat er donkerrood vocht uit haar neusgaten stroomt. Als ik met mijn vrije hand in mijn broekzakken graai op zoek naar iets om het bloed te stelpen, hoor ik Annika gillen. Ik zie dat de fiets kantelt. Ik wil hem vastpakken, maar dan glijdt Elsje uit mijn handen.
‘Lekker bezig jongen,’ bromt een passant vanuit zijn scootmobiel.

Ruim een uur later zijn we thuis. Gelukkig lijken de kinderen weer vrolijk. Uit Elsjes neusgaten steken stukjes van een servet waarmee ik vanmorgen mosterd van mijn gezicht heb geveegd, maar verder ziet ze er gezond uit. Als we de kamer binnenlopen, wil Annika enthousiast alles in het huis laten zien.
‘Dat is onze tafel,’ zegt ze, ‘en dat zijn onze stoelen. Dat is Muis, die is heel lief.’
‘Dat is helemaal geen muis,’ zegt Elsje met nasale stem, ‘dat is een poes’.
‘Ja, daar heb je helemaal gelijk in,’ prijs ik haar, ‘maar de naam van deze poes is Muis.’
‘Wat stom,’ zucht Elsje minachtend.
‘Ja, wat stom eigenlijk,’ valt Annika haar vriendin peinzend bij.
‘Nu ga ik het boven laten zien,’ pakt ze vervolgens met hernieuwd enthousiasme de draad weer op. ‘Daar wonen mijn bed en mijn knuffels.’
‘Zouden jullie niet eerst je jas uit doen?’ onderbreek ik de rondleiding.
‘En moeten jullie niet ook wat drinken?’
‘Wij willen wat lekkers,’ zegt Annika kordaat.
‘Ja,’ zegt Elsje, ‘dat willen wij.’
‘Dat hebben we niet,’ mompel ik schuldbewust.
‘Jawel, jawel, jawel,’ zegt Annika. Ze pakt Elsjes hand en de mijne en leidt ons naar de kast. Gedrieën staren we in het schaaltje dat ik vanmiddag heb leeg gevreten. Op de bodem ligt nog een korreltje chocola.

‘Ik kan toch een lekkere boterham met pindakaas voor jullie smeren,’ zeg ik tegen de kinderen die nepwenend over de grond rollen. Ze hebben nog steeds hun jassen aan.
‘Dat mag ik niet,’ snikt Elsje.
‘Wat een onzin,’ lach ik smalend, ‘waarom zou je geen pindakaas mogen?’
‘Mijn mama zegt dat het niet goed voor mij is.’
‘Ach, die bizarre gezondheidscultuur van tegenwoordig ook. Calvé, wie is er nou niet groot mee geworden?’
Ik smeer twee extra dikke boterhammen. Smakkend eten de meisjes het op. Vooral Elsje laat het zich goed smaken.

Dan gaat mijn telefoon. Het is mijn zus. Ik vertel trots dat er voor het eerst een klasgenootje van Annika bij ons speelt.
‘Wat leuk,’ zegt mijn zus, die graag van alle ontwikkelingen van haar nichtje op de hoogte blijft, ‘blijft ze ook eten?’
‘Oh, dat weet ik eigenlijk niet.’
‘Hoe bedoel je? Heb je niet afgesproken hoe laat ze wordt opgehaald?’
Opeens bedenk ik dat Elsjes ouders helemaal niet weten waar ik woon.

‘Papa!’ schreeuwt Annika.
‘Stil lieverd, ik ben even aan het bellen.’
‘Maar papa,’ zegt Annika met trillende stem, ‘kijk nou naar Elsje.’
Met de telefoon in mijn hand staar ik naar Elsje. Haar gezicht is bruin van de pindakaas en rood van de bulten. Er komt een piepend geluid uit haar keel.
‘Kas, ben je daar nog?’ hoor ik de stem van mijn zus in de verte.
Ik verbreek de verbinding en plof neer op een stoel. Het is tijd om na te denken.

Illustratie: Joost Dekkers

Na enkele minuten bedenk ik dat ik natuurlijk het nummer van Elsjes moeder heb. Die heeft ze mij immers gegeven op de dag dat Annika met hen meeging. Stom dat ik daar niet eerder aan heb gedacht.
‘Met Fiona,’ zegt de vrouw aan de andere kant van de lijn.
‘Ja, het zit dus zo,’ begin ik gehaast, ‘ik heb Elsje een boterham gegeven...’
‘Wie is Elsje?’
‘Uw dochter?’
‘Je bedoelt Sterre? Die zit nu in bad.’

De moeders van Sterre en Elsje lijken waarschijnlijk helemaal niet op elkaar, maar in de spanning die het contact met mede-ouders bij mij oproept wil ik blijkbaar nog wel eens gezichten door elkaar halen. Daar moet ik toch echt op gaan oefenen, want de komende jaren komen er vast nog vaak kindjes spelen. Al zou Elsje ook best de laatste kunnen zijn.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Joost Dekkers

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer