Asset 14

Klein leed

Column: Klein leed

Mijn vriend kan zich overal over opwinden, hij staat de hele dag aan. Ik heb dat minder, veel minder, wat erg bevorderlijk is voor de rust en harmonie in onze relatie. Waar ik het woeden der gehele wereld in machteloos stilzwijgen onderga, kan hij in passievolle tirades ontbranden zodra het woord milieu, misbruik of klimaat is gevallen. Ook namen als Trump, Baudet en Poetin stoken zijn vuurtje op, om nog maar te zwijgen van instituties als het Vaticaan en de hele Roomse Kerk.

Door die permanente betrokkenheid bij het universum is hij ongetwijfeld een beter mens dan ik. Maar van vergelijken word je ongelukkig, dus beperk ik mij tot de stelling: omdat ik van hem houd, kan ik zelf ook niet echt slecht zijn.

Bovendien lig ik heus wel eens ergens wakker van, al zijn het geen wereldschokkende kwesties. Zoals laatst, toen er een grote kippenschuur was afgebrand, met tienduizenden verkoolde kippenlijkjes tot gevolg. Deze keer was het in Nijkerk, maar de maand ervoor was het ergens in Groningen en drie maanden eerder in Renswoude. Houdt het dan nooit op? Neen, het houdt nooit op en zolang het niet ophoudt, blijf ik ze voor me zien, die zwartgeblakerde kippetjes.

Daarbij vallen tenminste nog doden, maar soms is het echt non-nieuws waarover ik maar blijf doormalen; klein leed dat geen enkele krant haalt. Dan heb ik bijvoorbeeld een stokoude vrouw in nachtgewaad gezien, die de man aan haar voordeur – een medicijnbezorger? - bijna smekend vroeg: “Wilt u écht geen kopje thee? Kom toch gezellig even binnen!” Of ik zag een baby met Down in een kinderwagen, en een moeder die hem duwde. Of een kat met een gezwel op zijn kop, een zwerver met twee vuilniszakken op zijn fiets of een mens, liggend op straat achter een scherm, terwijl ambulancebroeders vergeefs op zijn borstkas pompten.

Ben ik dan te afgestompt voor het grote en vele, en kan alleen kleinschalig verdriet mijn hart nog beroeren? Omdat ik dat kan behappen? Maar als ik het kan behappen, waarom ontlokt zelfs het kleine me dan geen kolkende woordenstroom of driftige aandrang tot daden? Soms lijkt het of ik het leven wakend droom. Alsof wat ik zie en hoor wel binnenkomt, maar ergens halverwege de slokdarm blijft steken. Zo kom ik nooit aan verteren toe. Help! Is er een dokter in de zaal? Neen, en mijn psychiater is ook al dood. Ik zal ermee moeten leven.

Nieuws waar ik dan juist weer van opkikker, is het radiobericht dat ik vanmorgen hoorde. Er werd gewaarschuwd voor nepmails waarin wordt gebedeld om geld voor een goed doel. Deze mails, aldus de nieuwslezer, waren te herkennen aan gebrekkige zinnetjes als ‘Hoe ben je?’ in plaats van ‘Hoe gaat het met je?’ Hoe ben je! Ach, als we elkaar in het dagelijks verkeer toch eens massaal deze vraag gingen stellen! Als we niet meer wilden horen hoe het gáát, maar hoe we er innerlijk aan toe zijn. Hoe ben je? Ik ben eenzaam. Ik ben ongelukkig. Ik ben verliefd. Ik ben bang. Het lijkt me dé manier om het kleine leed in de wereld te verzachten.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer