Asset 14

Klein leed

Column: Klein leed

Mijn vriend kan zich overal over opwinden, hij staat de hele dag aan. Ik heb dat minder, veel minder, wat erg bevorderlijk is voor de rust en harmonie in onze relatie. Waar ik het woeden der gehele wereld in machteloos stilzwijgen onderga, kan hij in passievolle tirades ontbranden zodra het woord milieu, misbruik of klimaat is gevallen. Ook namen als Trump, Baudet en Poetin stoken zijn vuurtje op, om nog maar te zwijgen van instituties als het Vaticaan en de hele Roomse Kerk.

Door die permanente betrokkenheid bij het universum is hij ongetwijfeld een beter mens dan ik. Maar van vergelijken word je ongelukkig, dus beperk ik mij tot de stelling: omdat ik van hem houd, kan ik zelf ook niet echt slecht zijn.

Bovendien lig ik heus wel eens ergens wakker van, al zijn het geen wereldschokkende kwesties. Zoals laatst, toen er een grote kippenschuur was afgebrand, met tienduizenden verkoolde kippenlijkjes tot gevolg. Deze keer was het in Nijkerk, maar de maand ervoor was het ergens in Groningen en drie maanden eerder in Renswoude. Houdt het dan nooit op? Neen, het houdt nooit op en zolang het niet ophoudt, blijf ik ze voor me zien, die zwartgeblakerde kippetjes.

Daarbij vallen tenminste nog doden, maar soms is het echt non-nieuws waarover ik maar blijf doormalen; klein leed dat geen enkele krant haalt. Dan heb ik bijvoorbeeld een stokoude vrouw in nachtgewaad gezien, die de man aan haar voordeur – een medicijnbezorger? - bijna smekend vroeg: “Wilt u écht geen kopje thee? Kom toch gezellig even binnen!” Of ik zag een baby met Down in een kinderwagen, en een moeder die hem duwde. Of een kat met een gezwel op zijn kop, een zwerver met twee vuilniszakken op zijn fiets of een mens, liggend op straat achter een scherm, terwijl ambulancebroeders vergeefs op zijn borstkas pompten.

Ben ik dan te afgestompt voor het grote en vele, en kan alleen kleinschalig verdriet mijn hart nog beroeren? Omdat ik dat kan behappen? Maar als ik het kan behappen, waarom ontlokt zelfs het kleine me dan geen kolkende woordenstroom of driftige aandrang tot daden? Soms lijkt het of ik het leven wakend droom. Alsof wat ik zie en hoor wel binnenkomt, maar ergens halverwege de slokdarm blijft steken. Zo kom ik nooit aan verteren toe. Help! Is er een dokter in de zaal? Neen, en mijn psychiater is ook al dood. Ik zal ermee moeten leven.

Nieuws waar ik dan juist weer van opkikker, is het radiobericht dat ik vanmorgen hoorde. Er werd gewaarschuwd voor nepmails waarin wordt gebedeld om geld voor een goed doel. Deze mails, aldus de nieuwslezer, waren te herkennen aan gebrekkige zinnetjes als ‘Hoe ben je?’ in plaats van ‘Hoe gaat het met je?’ Hoe ben je! Ach, als we elkaar in het dagelijks verkeer toch eens massaal deze vraag gingen stellen! Als we niet meer wilden horen hoe het gáát, maar hoe we er innerlijk aan toe zijn. Hoe ben je? Ik ben eenzaam. Ik ben ongelukkig. Ik ben verliefd. Ik ben bang. Het lijkt me dé manier om het kleine leed in de wereld te verzachten.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer