Asset 14

Klaar met bloeien

Column: Klaar met bloeien

Het leek alsof het duister alwéér eerder was ingevallen. Of misschien was het die dag niet eens echt licht geweest. Het miezerde, maar niet zo dat je er je paraplu voor moest opzetten. Op de singel, waar een lint van auto’s traag aan ons voorbij trok, waren sommige stadsvilla’s al met lichtslingers en enorme kerstkransen versierd. Het was de avond van Thanksgiving. We waren op weg naar zijn dochter.

Achter een van die hoge, rijk bewerkte gevels had de dochter kortgeleden een verdieping betrokken, samen met haar vriend. De verbouwing was vlot verlopen: tijd om ons met champagne te verwelkomen in hun gematerialiseerde droom. Zij – 23, stralend en zelfbewust – ging ons voor in de royale kamer-en-suite, waar de 19e eeuw vanaf zijn hoge, met engeltjes verfraaide stucplafonds welwillend neerkeek op het functionele Nu, met zijn designbank, flatscreen, elektrisch aangestuurde open haard en multi-inzetbare keukentafel. Op de vloer lag fonkelnieuw visgraatparket, driemaal zo breed als het oorspronkelijke, maar aan de randen voorzien van de traditionele, donkergekleurde biezen. Alles, maar dan ook alles was perfect aan dit huis.

Niets stond een mooie toekomst voor dit jonge stel nog in de weg.

In zo’n zelfde droomhuis had ik, eeuwen geleden, ook mijn geluk beproefd. Net als de dochter en haar vriend had ook ik met mijn toenmalige wederhelft een borrel gegeven. De ‘oh’s’ en ‘ah’s’ waren niet van de lucht geweest. ‘Hier ga je zeker wel een salon houden’, zei een vriendin, die veel van Louis Couperus hield en al helemaal voor zich zag hoe ik hier, tussen de kandelaars en fluwelen gordijnen, ouderwetse avondjes zou geven vol pianomuziek en klassiek gezang.

Natuurlijk ging ik dat doen! Ware het niet dat een huis met zoveel allure ook maar een huis is, en als je het niet met de juiste persoon deelt, kun je net zo goed in een tent wonen. Beter zelfs.

In mijn geval stonden de verdroogde kamerplanten al snel symbool voor hoe het er met de liefde voorstond. Het besef dat de droom een illusie was geweest, kwam op de dag dat een vijfjarig nichtje door ons huis huppelde, stilhield bij een vaas verlepte tulpen en monter uitriep: ‘tante Trudy, die bloemen zijn klaar met bloeien!’

Klaar met bloeien. Zo voelde ik mij zelf ook. En ik was nog geen vijftig.

Inmiddels waren de dochter en ik met onze champagne op de designbank neergestreken. ‘Wat grappig’, zei ik tegen haar, ‘ik heb ook eens in zo’n soort huis gewoond.’ Ze keek verrast. ‘O, echt?’

Haar vader was intussen achter mij gaan staan en kneedde mijn schouders.

‘Vertel!’, zei ze.
Maar ik ging haar mijn verhaal besparen.
Wat deed het ertoe, nu mijn tweede bloei net was begonnen.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Bram Dirven oordeelt, maakt en bepaalt over illustraties en is hiermee de illustratordictator bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer