Asset 14

Jaloers

Column: Jaloers

Zodra ik binnenkwam, voelde ik dat er iets anders was. ‘Hoi?’ zei ik terwijl ik mijn jas in het halletje uittrok, maar ik kreeg geen antwoord. In de woonkamer begreep ik waarom: ze luisterde naar Queen en stond te koken. ‘Hé schatje! Ik heb iets heel lekkers gemaakt’, zei ze en kuste me snel. Ik vertrouwde het voor geen cent. Mijn vriendin is lief, maar ook weer niet zo lief. En inderdaad bekende ze al snel: ‘Ik moet je iets vertellen’. Ze zette me in een stoel en drukte me een zak Pombär-chips in de hand – een schaamteloos omkoopmiddel waar ik ondanks mijn verontwaardiging direct uit begon te eten. ‘Ze hebben me een vaste column aangeboden’, bekende ze toen.

‘Wat? Is dat het? Dat is toch goed nieuws!’ ‘Ja’, lachte ze, ‘maar ik was bang dat je jaloers zou zijn. Jij wil al zo lang een column’. Ik grijnsde. ‘Een betaalde column!’ vulde ze snel aan. ‘Nou en! Dat staat toch los van elkaar? Ik ben vooral trots’, zei ik.

Trots is iets vreemds. Je kunt alleen trots zijn op mensen die dichtbij je staan, of waarmee je je identificeert. Ik kan niet verzuchten: ‘God, ik gloei van trots als ik Barack Obama zie speechen’. Het lijkt een genereuze emotie, maar in feite eigen je jezelf een deel van de prestatie toe. En op zich is daar niets mis mee. Het is beter dan afgunst.

Bij ons in de straat kijken mensen vaak met een schuin oog naar de bezittingen van de ander. ‘Ja, die hebben geld’, wordt er dan gezegd. Mijn buren zijn constant bang dat iemand zich beter voelt dan zij. En dat is niet zo moeilijk, want de meeste van hen zijn arbeidsongeschikt door jarenlang fysiek werk of een auto-ongeluk. Ze hebben schulden, ze hebben pijn. Geen wonder dat ze in eerste instantie wantrouwend waren toen wij hier kwamen wonen, met onze blakende koppen, onze beamer, en het vangnet van onze ouders. We moesten constant aantonen dat we niet arrogant zijn.

Pijn leidt tot afgunst. Primatoloog Frans de Waal voerde een grappig experiment uit met twee apen die verschillende beloningen kregen: een druif of een stuk komkommer. Al snel gooide de minder bedeelde aap woedend de komkommer naar de onderzoeker. Evolutionair gezien is deze emotie niet vreemd: ons hele wezen is erop gericht om onze omstandigheden te verbeteren.

De bezorgdheid van mijn vriendin was ook niet helemaal onterecht: hoewel het beter gaat, ben ik zeer vatbaar voor jaloezie. Tijdens periodes van persoonlijke tegenslag lijkt het alsof alle anderen wel krijgen wat ik wil, sterker nog: ik scroll zelf vrijwillig langs hun geluksfoto’s en triomfantelijke aankondigingen, tot ik me lekker klote voel. Ik moet steeds weer tegen mezelf zeggen dat het geluk van de ander niets met mij te maken heeft, dat ze bovendien net zo onzeker zijn als ik. Of zoals Louis CK zegt: ‘The only reason to look at the plate of the person sitting next to you, is to make sure they have enough’. Maar bij mijn vriendin heb ik nooit last gehad van jaloezie, ondanks het feit dat we allebei schrijven. Door die trots.

Daar schuilt misschien wel de crux. Jaloezie is alleen maar te stoppen door identificatie, door het gevoel dat we successen delen. Daar is patriottisme, onderling contact en zelfrelativering voor nodig: allerlei zaken waar progressieven een hekel aan hebben.

En toch, de buren en ik wonen niet voor niets in dezelfde straat. We zijn door de economische omstandigheden in elkaars armen geduwd en inmiddels is er sprake van een goede band. We hebben veel overeenkomsten: we zijn allemaal tegen de macht van grote banken, we werken het liefst zelfstandig, we houden van de zon, we hebben niets met buitenstaanders die niet echt iets willen opbouwen. De dag na de bekentenis van mijn vriendin deel ik het goede nieuws met overbuurman Patrick. ‘Gefeliciteerd!’ zegt hij meteen. Het was ongemakkelijk in het begin, maar inmiddels ben ik trots op onze buren – en zij op ons.

Foto: Edvard Munch, Jealousy

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer