Asset 14

Jaloers

Column: Jaloers

Zodra ik binnenkwam, voelde ik dat er iets anders was. ‘Hoi?’ zei ik terwijl ik mijn jas in het halletje uittrok, maar ik kreeg geen antwoord. In de woonkamer begreep ik waarom: ze luisterde naar Queen en stond te koken. ‘Hé schatje! Ik heb iets heel lekkers gemaakt’, zei ze en kuste me snel. Ik vertrouwde het voor geen cent. Mijn vriendin is lief, maar ook weer niet zo lief. En inderdaad bekende ze al snel: ‘Ik moet je iets vertellen’. Ze zette me in een stoel en drukte me een zak Pombär-chips in de hand – een schaamteloos omkoopmiddel waar ik ondanks mijn verontwaardiging direct uit begon te eten. ‘Ze hebben me een vaste column aangeboden’, bekende ze toen.

‘Wat? Is dat het? Dat is toch goed nieuws!’ ‘Ja’, lachte ze, ‘maar ik was bang dat je jaloers zou zijn. Jij wil al zo lang een column’. Ik grijnsde. ‘Een betaalde column!’ vulde ze snel aan. ‘Nou en! Dat staat toch los van elkaar? Ik ben vooral trots’, zei ik.

Trots is iets vreemds. Je kunt alleen trots zijn op mensen die dichtbij je staan, of waarmee je je identificeert. Ik kan niet verzuchten: ‘God, ik gloei van trots als ik Barack Obama zie speechen’. Het lijkt een genereuze emotie, maar in feite eigen je jezelf een deel van de prestatie toe. En op zich is daar niets mis mee. Het is beter dan afgunst.

Bij ons in de straat kijken mensen vaak met een schuin oog naar de bezittingen van de ander. ‘Ja, die hebben geld’, wordt er dan gezegd. Mijn buren zijn constant bang dat iemand zich beter voelt dan zij. En dat is niet zo moeilijk, want de meeste van hen zijn arbeidsongeschikt door jarenlang fysiek werk of een auto-ongeluk. Ze hebben schulden, ze hebben pijn. Geen wonder dat ze in eerste instantie wantrouwend waren toen wij hier kwamen wonen, met onze blakende koppen, onze beamer, en het vangnet van onze ouders. We moesten constant aantonen dat we niet arrogant zijn.

Pijn leidt tot afgunst. Primatoloog Frans de Waal voerde een grappig experiment uit met twee apen die verschillende beloningen kregen: een druif of een stuk komkommer. Al snel gooide de minder bedeelde aap woedend de komkommer naar de onderzoeker. Evolutionair gezien is deze emotie niet vreemd: ons hele wezen is erop gericht om onze omstandigheden te verbeteren.

De bezorgdheid van mijn vriendin was ook niet helemaal onterecht: hoewel het beter gaat, ben ik zeer vatbaar voor jaloezie. Tijdens periodes van persoonlijke tegenslag lijkt het alsof alle anderen wel krijgen wat ik wil, sterker nog: ik scroll zelf vrijwillig langs hun geluksfoto’s en triomfantelijke aankondigingen, tot ik me lekker klote voel. Ik moet steeds weer tegen mezelf zeggen dat het geluk van de ander niets met mij te maken heeft, dat ze bovendien net zo onzeker zijn als ik. Of zoals Louis CK zegt: ‘The only reason to look at the plate of the person sitting next to you, is to make sure they have enough’. Maar bij mijn vriendin heb ik nooit last gehad van jaloezie, ondanks het feit dat we allebei schrijven. Door die trots.

Daar schuilt misschien wel de crux. Jaloezie is alleen maar te stoppen door identificatie, door het gevoel dat we successen delen. Daar is patriottisme, onderling contact en zelfrelativering voor nodig: allerlei zaken waar progressieven een hekel aan hebben.

En toch, de buren en ik wonen niet voor niets in dezelfde straat. We zijn door de economische omstandigheden in elkaars armen geduwd en inmiddels is er sprake van een goede band. We hebben veel overeenkomsten: we zijn allemaal tegen de macht van grote banken, we werken het liefst zelfstandig, we houden van de zon, we hebben niets met buitenstaanders die niet echt iets willen opbouwen. De dag na de bekentenis van mijn vriendin deel ik het goede nieuws met overbuurman Patrick. ‘Gefeliciteerd!’ zegt hij meteen. Het was ongemakkelijk in het begin, maar inmiddels ben ik trots op onze buren – en zij op ons.

Foto: Edvard Munch, Jealousy

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer