Asset 14

It must be love

Mannen lijken het feit dat zij geboren zijn in het diepst van hun ziel te haten. Anders kan ik niet verklaren waarom de meesten zo ingewikkeld doen over hun verjaardag. Vaak voeren zij het ontbreken van ‘nut en noodzaak’ aan als reden om het niet te vieren. Bovendien: ‘Je denkt toch niet dat ik voor mijn lól een hele avond naar het gezeur van …’ enzovoort.

Ik ken een man die op zijn verjaardag, desnoods met geweld, bezoek en bloemen buiten de deur houdt. Zijn liefhebbende vrouw kan op een uitbrander rekenen als zij toch weer twee taartjes in huis heeft gehaald. Hij is in ieder geval eerlijk. Andere mannen laten slachtofferig toe dat hun wederhelft de viering erdoor duwt, uitnodigingen verstuurt, de catering op haar hals haalt en het huis feestklaar maakt. Dan kan wraak natuurlijk niet uitblijven. Als de avond daar is bezat c.q. misdraagt de jarige zich meestal zodanig, dat genoemde wederhelft nog weken daarna een echtscheiding overweegt.

Dat het met zo’n verjaarsonwillige man toch een mooi feestje kan worden, mag in mijn ogen dan ook een wonder heten. Maar het bestaat, want ik was er zelf bij. Het plan was: samen een dagje de grens over, naar het naburige Kleef.

Het dagje werd een middagje, want waarom zou je je haasten als je ’s ochtends in je eigen tuin koffie kunt drinken en elkaar kunt wijzen op de libellen boven de vijver en hoe de rozen langs de pergola zich alwéér vermenigvuldigd lijken te hebben? Sloom hapten wij in onze broodjes. Het was al knap warm voor het uur van de dag, maar onder de luifel was het goed uit te houden.

Tegen twee uur liepen we in de plaats van bestemming onder hoge linden, die het zonlicht prachtig filterden. Het park links trok ons meer dan het museum rechts, vooral door de witte parasols die tussen het lommer naar ons lonkten.

Het terras bleek gesloten, maar de wandeling erheen had ons energie gegeven. We vonden een stoffig pleintje in het centrum, dronken er snel iets fris en begonnen aan de klim naar de Zwanenburcht. De weg leidde langs de achterkant van huizen, die er met hun groezelige vitrage overal hetzelfde uitzien wanneer je in Europa een burcht beklimt.

Zijn knie deed al snel pijn, mijn tong plakte aan mijn verhemelte. Eensgezind lieten we het hoogtepunt voor wat het was en keerden om.

We zochten een tentje om iets te eten, maar niets van wat we zagen kon tippen aan het parkterras met de parasols.
En dat was dicht.

Dit alles en nog veel meer wekte onze lachlust. Als melige tieners kropen we weer in het autootje, dat ons na veel omzwervingen tenslotte dichtbij huis bij onze favoriete herberg bracht. Daar was het als vanouds goed toeven. Het was nog steeds warm. De parels stonden op onze wijnglazen.

We klonken op zijn verjaardag en op het mooie leven dat we hadden.
Vervolgens kneep hij in mijn hand en stelde vast dat er niet veel voor nodig was om gelukkig te zijn.
‘Als het goed is,’ voegde hij eraan toe.
En ik zei: ‘It must be love.’
Maar het kan ook zijn dat ik het alleen maar dacht.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer