Asset 14

It must be love

Mannen lijken het feit dat zij geboren zijn in het diepst van hun ziel te haten. Anders kan ik niet verklaren waarom de meesten zo ingewikkeld doen over hun verjaardag. Vaak voeren zij het ontbreken van ‘nut en noodzaak’ aan als reden om het niet te vieren. Bovendien: ‘Je denkt toch niet dat ik voor mijn lól een hele avond naar het gezeur van …’ enzovoort.

Ik ken een man die op zijn verjaardag, desnoods met geweld, bezoek en bloemen buiten de deur houdt. Zijn liefhebbende vrouw kan op een uitbrander rekenen als zij toch weer twee taartjes in huis heeft gehaald. Hij is in ieder geval eerlijk. Andere mannen laten slachtofferig toe dat hun wederhelft de viering erdoor duwt, uitnodigingen verstuurt, de catering op haar hals haalt en het huis feestklaar maakt. Dan kan wraak natuurlijk niet uitblijven. Als de avond daar is bezat c.q. misdraagt de jarige zich meestal zodanig, dat genoemde wederhelft nog weken daarna een echtscheiding overweegt.

Dat het met zo’n verjaarsonwillige man toch een mooi feestje kan worden, mag in mijn ogen dan ook een wonder heten. Maar het bestaat, want ik was er zelf bij. Het plan was: samen een dagje de grens over, naar het naburige Kleef.

Het dagje werd een middagje, want waarom zou je je haasten als je ’s ochtends in je eigen tuin koffie kunt drinken en elkaar kunt wijzen op de libellen boven de vijver en hoe de rozen langs de pergola zich alwéér vermenigvuldigd lijken te hebben? Sloom hapten wij in onze broodjes. Het was al knap warm voor het uur van de dag, maar onder de luifel was het goed uit te houden.

Tegen twee uur liepen we in de plaats van bestemming onder hoge linden, die het zonlicht prachtig filterden. Het park links trok ons meer dan het museum rechts, vooral door de witte parasols die tussen het lommer naar ons lonkten.

Het terras bleek gesloten, maar de wandeling erheen had ons energie gegeven. We vonden een stoffig pleintje in het centrum, dronken er snel iets fris en begonnen aan de klim naar de Zwanenburcht. De weg leidde langs de achterkant van huizen, die er met hun groezelige vitrage overal hetzelfde uitzien wanneer je in Europa een burcht beklimt.

Zijn knie deed al snel pijn, mijn tong plakte aan mijn verhemelte. Eensgezind lieten we het hoogtepunt voor wat het was en keerden om.

We zochten een tentje om iets te eten, maar niets van wat we zagen kon tippen aan het parkterras met de parasols.
En dat was dicht.

Dit alles en nog veel meer wekte onze lachlust. Als melige tieners kropen we weer in het autootje, dat ons na veel omzwervingen tenslotte dichtbij huis bij onze favoriete herberg bracht. Daar was het als vanouds goed toeven. Het was nog steeds warm. De parels stonden op onze wijnglazen.

We klonken op zijn verjaardag en op het mooie leven dat we hadden.
Vervolgens kneep hij in mijn hand en stelde vast dat er niet veel voor nodig was om gelukkig te zijn.
‘Als het goed is,’ voegde hij eraan toe.
En ik zei: ‘It must be love.’
Maar het kan ook zijn dat ik het alleen maar dacht.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer