Asset 14

Interfriention

Interfriention

Waar mijn vriendschappen meestal geleidelijk ontstaan, liep het tussen vriendin I. en mij anders. Als vijftienjarigen pakten we op een februariavond in 2006 de trein naar Arnhem om te winkelen en een goedkope pizza te eten bij Donatello’s. We kwamen erachter dat we bij dezelfde klasgenoot een blauwtje hadden gelopen en vanaf dat moment was het ‘aan’.

Het beginnen en met name het laten eindigen van een vriendschap zonder dat te benoemen, gaf me lang het gevoel volwassen te zijn. Tot vriendin I. me kennis liet laten maken met de ‘interfriention’: een vriendschappelijke interventie. Ze weet op diplomatieke wijze twijfels bespreekbaar te maken, pijnpunten uit te lichten. Soms hebben I. en ik een interfriention en is die lastig, maar ook het teken dat we onze vriendschap serieus nemen. Tot nu toe komt het altijd weer goed.

Dat interfrientions anders kunnen aflopen, bewees mijn gesprek met N. Al twaalf jaar waren N. en ik goede vrienden toen ik probeerde mijn zorgen en ergernissen binnen onze vriendschap bespreekbaar te maken, maar er veranderde niets. Een breuk leek onvermijdelijk. Zenuwachtig als voor het uitmaken van een liefdesrelatie belde ik hem op en sleepte ik me ‘s middags naar onze afspraak.

Vriendschappen bloedden dood, en ik wilde dat dat prima was.

N. en ik hadden elkaar al een tijdje niet gesproken en kletsten bij. Hij had een leuke date gehad, mijn kat was overleden, we hadden allebei zin om naar het café te gaan als iedereen gevaccineerd was. Het was verwarrend gezellig. Ineens leek het zoveel comfortabeler om mijn mond te houden, om te blijven, om de deur open te laten en te doen alsof ik niet zag dat die piepend en scheurend dichtviel. Vriendschappen bloedden dood, en ik wilde dat dat prima was. Maar de vriendschap tussen N. en mij verdiende een uitspraak, juist omdat we zoveel met elkaar hadden gedeeld en het nu niet meer ging. Het gesprek nam een wending, verwijten vlogen over tafel en we braken met elkaar. Naast verdriet was er ook opluchting. We hadden elkaar serieus genomen, vonden elkaar belangrijk genoeg om eerlijk te zijn.

Een week later hebben I. en ik ons vijftienjarig vriendschapsjubileum te vieren. Nostalgisch als we zijn willen we naar Arnhem voor pizza, maar de treinen rijden niet (want: sneeuw), de avondklok zorgt ervoor dat we bijtijds op huis aan zouden moeten en bovendien is Donatello’s zoals alle restaurants al maanden gesloten. I. komt door dikke lagen ijs en sneeuw naar mijn huis geploeterd met twee funghi diepvriespizza’s. We zitten tegenover elkaar aan tafel, de oven staat aan. Ik leg N.’s verwijten aan I. voor: herkent zij iets van wat hij over me zei? Haar antwoord is kort: nee, ze herkent er niks van. En ik mag weleens wat minder bevestiging vragen, wat meer op mezelf vertrouwen. Als er tussen ons iets niet goed zit, dan had ik het toch al wel gehoord? De pizza is klef, de avondklok tikt, en ik heb me lang niet meer zo geborgen gevoeld.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer