Asset 14

Ingebeeld lijk

Column: Ingebeeld lijk

‘Ik groeide op met een gewurgd veenlijk,’ zeg ik tegen mijn geliefde. Het is zondagochtend, we liggen in bed. Mijn geliefde wil liever knuffelen dan praten, en ik weet: gewurgde veenlijken zijn niet het meest tedere onderwerp voor een knuffelochtend. Maar ik bedoel er niets lugubers mee. Ik bedoel het eigenlijk heel liefdevol. ‘Ze was zestien,’ zeg ik, ‘ze leek een beetje op mij.’

Ik denk na over mensen die ik niet persoonlijk ken, maar die wel grote invloed op mijn leven hebben gehad. Schrijvers, politici, filmmakers. Personages, muzikanten. Ik heb net toegegeven dat ik als tiener een kortstondige maar hevige crush had op Ruud van Nistelrooij. Tijdens het EK van 2004 maakte hij vier doelpunten en toen wist ik het zeker: zó’n man moest het zijn. ‘Die Ruud heeft geen idee dat hij voor een dertienjarige even het oermodel husband is geweest,’ zeg ik. ‘Eigenlijk heel raar.’
‘Absoluut héél raar leukie,’ zegt mijn geliefde en hij trekt een gek gezicht. ‘Ik zal het je nog raarder vertellen. Zonder Harry Potter was ik heel iemand anders geworden. Echt compleet iemand anders. Heeft die Rowling ook geen idee van.’ Dan buigt hij zich over me heen om me de mond te snoeren. Een mooi moment om over het veenlijk te beginnen.

‘Ze lag op zeven kilometer van ons huis in het Drents Museum in Assen,’ vertel ik. ‘Misschien ken je haar wel. Ze noemen haar het meisje van Yde. Ergens rond het begin van de jaartelling werd ze vermoord, en eind negentiende eeuw werd ze goed geconserveerd in het veen bij Yde gevonden. Er is een wassen replica gemaakt van haar hoofd, met rode krullen en blauwe ogen. Er zat een wollen koord om haar nek, archeologen denken dat ze geofferd is. Ik heb haar een aantal brieven geschreven.’
Het blijft even stil.
‘Eigenlijk best wel een boel brieven,’ zeg ik, ietsje harder nu.
‘Brieven? Aan wie?’ Mijn geliefde haalt zijn neus uit mijn hals.
‘Voor een schoolopdracht moesten we een brief schrijven aan iemand die we niet kenden,’ leg ik uit. ‘De klas vond het erg dom dat ik het meisje van Yde schreef, want zij was al lang dood. Zij zou dus sowieso niet terugschrijven. En welk adres schreef ik op de envelop? Maar ik vond het juist fijn dat ze niet meer leefde, dan zou ze ook niets doorvertellen. Ze was de eerste die wist dat ik verliefd was op Ruud van Nistelrooij.’

Laatst las ik dat wordt onderschat hoeveel adolescenten een imaginary companion hebben. Veel van die companions lijken erg op de adolescent zelf, ze dienen als kameraden die ondersteunen en aanmoedigen. Onderzocht was in hoeverre de ingebeelde vriend bij adolescenten het resultaat was van egocentrisme, en of de vriend een substituut was voor een betrouwbare vriend of familielid in real life. Dat bleek niet het geval. Integendeel: juist adolescenten die sociaal en creatief competent waren bleken imaginary companions te creëren.
‘Ik mis haar,’ zeg ik.
Wederom geen reactie.
‘Ze zat altijd geduldig op mijn overdenkingen te wachten,’ ga ik verder, ‘ze gaf me nooit het gevoel dat ik maar wat dom zat te bazelen. Ze luisterde altijd, echt altijd.’
‘Wat?’ zegt mijn geliefde. Hij schuift zijn arm onder mijn nek weg.
‘Ik denk dat ik haar weer eens een brief ga schrijven.’
‘Moet je doen.’ Hij zucht, kijkt me aan, zucht nog eens. Dan geeft hij me een kus, slaat de dekens van zich af en zegt terwijl hij opstaat: ‘Vraag je haar in die brief dan ook gelijk even of ze zin heeft om een ochtend met mij te komen knuffelen?’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer