Asset 14

Hotelbar

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor Hard//hoofd, afgewisseld door Kasper van Royen.

We verbleven een paar dagen in Bologna. Het kind gedetacheerd bij zijn grootouders. Het was weer even zoals vroeger.

We arriveerden tegen elf uur s ’avonds, te laat om nog de stad in te gaan. Dat vonden we niet erg, we zochten de hotelbar op.

De bar van het Grand Hotel Elite heeft een donkerbruine lambrisering die vanaf de muren overloopt in het plafond. Je hebt het gevoel dat je in een gezellige, glimmende kist zit. De tijd heeft er sinds 1975 niet geheel stil gestaan: er hangt een foto van Andrea Pirlo boven de sigarettenautomaat.
De barkeeper is oud en te zwaar, zoals dat hoort in een hotelbar. Zijn overhemd is van hoge kwaliteit maar te vaak gewassen. Het bovenste knoopje van zijn gilet ontbreekt. Het ligt waarschijnlijk thuis in de keuken. Zijn vrouw is er nog niet aan toegekomen. Volgens het plaatje op zijn borst heet hij Emanuel. Zo heette de laatste koning van Italië ook.

Hij gaf ons het cocktail-menu en zette pinda’s neer. We namen een dry martini, een drankje dat je nooit ergens bestelt, behalve in een hotelbar. Emanuel ging aan de slag.

tastwostaand

Beeld: Tastwo

Achter de bar, hoog in een hoek tegen het plafond, was een TV gemonteerd. Een minpunt. Hotelbars behoren een vacuüm te zijn. Maar wat altijd gebeurt in de nabijheid van een scherm, gebeurde - ik ging ernaar zitten kijken. Hongaarse agenten wierpen broodjes over een hek. Achter het hek stonden vluchtelingen die naar de broodjes graaiden. Iets verderop zaten mensen op de grond, roerloos. Misschien hadden ze geen zin in broodjes, of waren ze te moe om te graaien.

L. wendde haar blik af. Ze zei dat ze het niet kon aanzien. Ik zei dat ik het ook niet kon aanzien maar dat we toch moesten kijken. Ze vroeg waarom. 'Het verandert niks.'

'Zodat we weten wat er gebeurt,' zei ik. 'En dat verandert ook niks. Maar het niet willen weten. Dat maakt het erger.'

Emanuel legde twee servetjes op de bar en zette de Martini’s er op en zei: 'Prego.' Nog zo’n hotelbarheerlijkheid: geen viltjes maar servetjes. We proostten en keken niet meer naar het scherm. De cocktail was perfect. Geen wonder dat James Bond er al een halve eeuw op draait.

Een paar dagen voordat we weggingen, zag ik voor het eerst De Foto. Een strand. Een Syrisch jochie. Dood. Ik wendde mijn blik af, want ik zag mijn zoontje. Hij heeft ook zwarte sportschoenen.

Graaiende handen achter een hek, uniformen aan de andere kant. Ik hebt het eerder gezien maar dan in zwart-wit. Wat ik ook eerder heb gezien zijn Afrikanen die graaien naar broodjes. Maar dat is Afrika. Daar graaien ze al jarenlang naar broodjes.

Deze vluchtelingen staan op de stoep. Ze willen Europa in omdat er thuis boven hun hoofd olievaten ontploffen. Kan Europa ervoor zorgen dat dit ophoudt? Waarschijnlijk wel. Maar dat geldt ook voor de honger in Afrika.

Een doorsneeburger kan geld geven aan Vluchtelingenwerk. Dat doen veel doorsneeburgers. Een van mijn collega’s is van mening dat die mensen hun geweten afkopen. Maar wat hebben we op ons geweten? Wij laten die vaten niet ontploffen. Onverschilligheid, zegt de collega. Rustig verder leven terwijl mensen verdrinken in de Middellandse Zee. Gruwen van een dood jongetje op een strand, dat posten op Facebook, en vervolgens op vakantie gaan naar, noem eens iets, Bologna.

Maar wat dan? Met z’n allen naar Hongarije om dat hek naar beneden te halen? Lijkt mij onrealistisch en bovendien onzalig.

We zijn rijk. We geven geld. Dat kunnen we. En we kunnen blijven kijken naar beeldschermen zodat we weten wat er gebeurt. En wanneer we zien dat ze aan onze grens staan, kunnen we rustig blijven. Het zijn mensen. Ze zijn van deze planeet.

De belangrijkste reden waarom ik zo graag in hotelbars kom, is het gevoel van een knusse veiligheid. Ik huur een kamer in een hotel. Dat hotel heeft een bar. Dat is een beetje mijn bar, omdat ik hier voor even woon.

Ik voel me veilig op een vreemde plek.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan