Asset 14

Hossen onder de zon

Column: Hossen onder de zon

Het was een paar dagen mooi weer en dat zouden we weten ook. ‘Eindelijk is het zover’, juichte de weerman alsof hij er persoonlijk voor gezorgd had, ‘De temperaturen stijgen, de winterjassen kunnen naar de kelder!’

Ieder jaar verbaas ik me weer over de opgewonden toon waarop de blijde voorjaarsboodschap wordt verkondigd. Alsof de winter een grimmige vijand is die we na veel bloedvergieten hebben verslagen. Zelf houd ik van ieder jaargetijde, dus wanneer de kou het veld moet ruimen voor de warmte word ik altijd een beetje droevig. Vooral als het zo abrupt gaat. Ik heb tijd nodig om fatsoenlijk afscheid te nemen. De winter heeft mij veel goeds gebracht. Buiten het zicht van de wereld kon ik heerlijk met een boek bij de kachel zitten, terwijl het buiten stormde en regende. Ik had het nog maanden kunnen volhouden. Maar ja, de winter is dood, leve de lente. In de praktijk betekent dat in ons land: laat lillen dat vlees en hossen maar!

Nu ik toch wakker was geschud, kon ik net zo goed even op de boulevard gaan kijken. Daar dromden honderden oude en nieuwe Nederlanders langs vis- en patatkramen, met in hun kielzog evenzoveel honden, karren, kinderen en andere uitbreidingen van het Ik. Talloze bierbuiken gaven blijk van onze welvaart en ook de muziek die ons van alle kanten tegemoet klonk, getuigde van een grenzeloos optimisme.

Ik was al snel toe aan een wijntje. Op een terras waar nauwelijks plek was en waar het personeel overal zin in had, behalve werken, kreeg ik na drie kwartier iets wat ik niet besteld had. Ik was blijkbaar niet de enige die moeite had met de weersomslag.

Vroeg in de middag was ik weer thuis. Daar dacht ik terug aan de Paastijd, nog maar een week geleden. Ook toen waren er, subtieler, voorbodes van de lente geweest: in de media, op de kansels, in de theaters. Zo had ik de prachtfilm Gods own country gezien, waarin twee boerenjongens voor een kudde schapen zorgen. Van de vele lammetjes die worden geboren, verliest er eentje zijn moeder. De arme zuigeling wordt in een soort krat apart gezet en door een van de jongens liefdevol verzorgd en gevoederd. Totdat een van de schapen een dood lam ter wereld brengt.

De scène die dan volgt verbeeldt op pijnlijke maar wonderschone wijze hoe nauw sterven en geboren worden met elkaar verweven zijn. Het dode lam wordt door een van de jongens vakkundig, zonder het middenstuk te versnijden, van zijn vacht ontdaan. Zo ontstaat een prachtig rompertje voor het moederloze lam. Het past hem natuurlijk precies, en in zijn nieuwe outfit wordt het beestje naar het pas bevallen schaap geleid, dat het besnuffelt en als haar ‘eigen bloed’ ontvangt. Wat een prachtige metafoor. Het dode lam legt zijn jas af om het levende een kans te geven; de winter verliest zijn kleed om de lente te kunnen laten spetteren. Over wederopstanding gesproken!

De volgende keer laat ik me niet meer zo snel uit mijn winterslaap tetteren. Er is een tijd voor alles. Hossen onder de zon kan de hele zomer nog.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer