Asset 14

Hossen onder de zon

Column: Hossen onder de zon

Het was een paar dagen mooi weer en dat zouden we weten ook. ‘Eindelijk is het zover’, juichte de weerman alsof hij er persoonlijk voor gezorgd had, ‘De temperaturen stijgen, de winterjassen kunnen naar de kelder!’

Ieder jaar verbaas ik me weer over de opgewonden toon waarop de blijde voorjaarsboodschap wordt verkondigd. Alsof de winter een grimmige vijand is die we na veel bloedvergieten hebben verslagen. Zelf houd ik van ieder jaargetijde, dus wanneer de kou het veld moet ruimen voor de warmte word ik altijd een beetje droevig. Vooral als het zo abrupt gaat. Ik heb tijd nodig om fatsoenlijk afscheid te nemen. De winter heeft mij veel goeds gebracht. Buiten het zicht van de wereld kon ik heerlijk met een boek bij de kachel zitten, terwijl het buiten stormde en regende. Ik had het nog maanden kunnen volhouden. Maar ja, de winter is dood, leve de lente. In de praktijk betekent dat in ons land: laat lillen dat vlees en hossen maar!

Nu ik toch wakker was geschud, kon ik net zo goed even op de boulevard gaan kijken. Daar dromden honderden oude en nieuwe Nederlanders langs vis- en patatkramen, met in hun kielzog evenzoveel honden, karren, kinderen en andere uitbreidingen van het Ik. Talloze bierbuiken gaven blijk van onze welvaart en ook de muziek die ons van alle kanten tegemoet klonk, getuigde van een grenzeloos optimisme.

Ik was al snel toe aan een wijntje. Op een terras waar nauwelijks plek was en waar het personeel overal zin in had, behalve werken, kreeg ik na drie kwartier iets wat ik niet besteld had. Ik was blijkbaar niet de enige die moeite had met de weersomslag.

Vroeg in de middag was ik weer thuis. Daar dacht ik terug aan de Paastijd, nog maar een week geleden. Ook toen waren er, subtieler, voorbodes van de lente geweest: in de media, op de kansels, in de theaters. Zo had ik de prachtfilm Gods own country gezien, waarin twee boerenjongens voor een kudde schapen zorgen. Van de vele lammetjes die worden geboren, verliest er eentje zijn moeder. De arme zuigeling wordt in een soort krat apart gezet en door een van de jongens liefdevol verzorgd en gevoederd. Totdat een van de schapen een dood lam ter wereld brengt.

De scène die dan volgt verbeeldt op pijnlijke maar wonderschone wijze hoe nauw sterven en geboren worden met elkaar verweven zijn. Het dode lam wordt door een van de jongens vakkundig, zonder het middenstuk te versnijden, van zijn vacht ontdaan. Zo ontstaat een prachtig rompertje voor het moederloze lam. Het past hem natuurlijk precies, en in zijn nieuwe outfit wordt het beestje naar het pas bevallen schaap geleid, dat het besnuffelt en als haar ‘eigen bloed’ ontvangt. Wat een prachtige metafoor. Het dode lam legt zijn jas af om het levende een kans te geven; de winter verliest zijn kleed om de lente te kunnen laten spetteren. Over wederopstanding gesproken!

De volgende keer laat ik me niet meer zo snel uit mijn winterslaap tetteren. Er is een tijd voor alles. Hossen onder de zon kan de hele zomer nog.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer