Asset 14

Hóe noem jij mij?

Column: Hóe noem jij mij?

Afgelopen week gebeurde er iets wat nog nooit eerder gebeurde: in mijn directe kennissenkring werd een Iduna geboren. Ik zag de aankondiging op Facebook, met foto’s van de wonderlijke frummel die een pasgeboren kind is. In het bericht stond: ‘Wat zijn we blij en dankbaar met de geboorte van Iduna.’ Hee, dacht ik, al zwevend in het middelpunt van mijn eigen universum, wacht. Daar staat Iduna. Maar dat ben ik niet.

Er zijn allerlei besturen die Iduna een geschikte naam vinden voor hun organisaties: een grote verzekeringsmaatschappij in Duitsland (inclusief stadion in Dortmund), een Tilburgs dispuut, een poppodium in Drachten. En ooit is er een veulen naar me vernoemd, omdat fokkers geacht worden hun paarden in alfabetische lijn namen te geven en de I aan de beurt was. De fokker dacht aan ‘Inge’, maar toen mijn vader hem vertelde dat Iduna ‘godin van de eeuwige jeugd’ betekent was Inge al snel van de baan. In Den Haag is Iduna een juwelierszaak, in mijn geboortedorp staat een huis met Iduna in gietijzeren letters op de gevel, maar nooit eerder leerde ik een mens kennen dat Iduna heet. Tot nu. En mijn eerste reactie was opmerkelijk: ik schrok.

Het is sneu en kinderachtig en arrogant, maar ik dacht: nu ben ik dus niet meer de enige. Nu heb ik concurrentie. Ze is dan nog wel een zuigeling, maar over twintig jaar doet ze alles wat ik had willen doen, dat zal je zien. Maakt ze onuitwisbare boeken, speelt ze vlammende vioolconcerten, schrijft ze wervelende poëzie. Vecht ze voor het klimaat, voor mensenrechten, tegen dierenleed. Is ze zo’n oersterke actrice geworden of de frontvrouw van een veel te tof folkbandje-met-klezmerinvloed. Verbouwt ze biodynamische groenten en trekt ze ondertussen met haar tiny house door Europa.
Is zij de godin van de eeuwige jeugd, ben ik een lelijk stadion in Dortmund – wil ik maar zeggen.

Wat is het met dat woord, dat zo van jezelf is dat het in je dna lijkt te zitten, je identiteit lijkt te stutten? En als je naam je identiteit niet stut, betekent het dan dat een andere naam beter past, of een andere identiteit? Of is het juist goed, dat je naam niet direct laat zien wie je bent? Als je geen moeite doet om de namen van de bloemen en de dieren te leren kennen, schreef Maarten ’t Hart, kun je geen relatie met de natuur opbouwen. Shakespeare meende juist dat het niets uitmaakt dat een roos ‘roos’ heet; als hij een andere naam zou hebben, schrijft hij, zou de roos net zo zoet ruiken.
Bij de geboorte van Iduna moest ik direct denken aan de leerlingen die ik lesgeef. Hun naam is het allereerste wat ik van ze leer kennen, en ik merk het direct, bij de kennismaking met een nieuwe klas: hoe belangrijk ze het vinden dat ik hun namen onthoud. Is de naam een soort toestemming, een bekrachtiging om er te mogen zijn?

Door de komst van Iduna besefte ik hoeveel waarde ik hecht aan het hebben van een naam, aan het hebben van míjn naam, onze naam. Maar zoals alles van waarde weerloos is, is ook een naam broos. Hij kan worden vergeten, verbasterd, minderwaardig worden verklaard, aan inflatie lijden. Ik ken een man die graag begraafplaatsen bezoekt om de namen op de stenen te lezen. De wetenschap dat er zo iemand bestaat is een hele troost.

Mijn moeder vond het prachtig dat er nog een Iduna geboren was. ‘Feliciteer ze!!!’ appte ze met dertien emoticons van verschillende bloemen en een hartje. ‘Je zult wel trots zijn!’ Trots, dacht ik, ja, natuurlijk, dat kan ook. Ik stuurde de moeder van Iduna een berichtje dat ik graag ergens in de zomer op kraamvisite wil komen. Om Iduna te bekijken en te aaien en haar alvast wat tips te geven voor wanneer ze later Iduuuuna of Ilona of Iloena wordt genoemd. En toen voelde ik plotseling inderdaad een raar en kinderlijk soort trots. We worden een goed team, dacht ik, Iduna en ik.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer