tickets
Asset 14

Het s-woord

Het was in het derde café dat we erover begonnen. In de voorgaande twee hadden Felix en ik alle onderwerpen behandeld die zogenaamd belangrijker waren: zijn promotie en eventuele emigratie, mijn rugklachten en nieuwe baarddracht, de echtscheiding van een vriend, het overlijden van een neef, de taalontwikkeling van onze kinderen, de lentekriebels van onze katten, de stoomtijd van broccoli, de wachttijd bij tandartsen, het uittrekken van beha’s, het aantrekken van de economie, het gat in de ozonlaag en de partijen waarop we gestemd hadden. Toen Felix nieuwe drankjes op tafel zette, stelde ik dan eindelijk de verlossende vraag.
‘‘Heb je de nieuwe Beck al gehoord?’’
‘‘Jazeker,’’ glimlachte Felix.
‘‘En?’’ trilde mijn stem.

In de stilte die volgde hoorden we pas hoe stil het hier was. Tijdens onze eerdere kroegentochten was dit etablissement aan onze aandacht ontsnapt. Er werd hier geen muziek gedraaid en de enige andere gast was een oud mannetje dat voor zich uit zat te staren. De barman maakte glazen schoon die nooit vies waren geweest. Toen Felix antwoord gaf, schrok ik van zijn stem.
‘‘Bizar prachtig, overweldigend mooi. Sublieme plaat. Een meesterwerk. Alweer. Maar nog meer dan de vorige keer.’’

Mijn opluchting verbaasde me. Felix en ik hadden altijd op één lijn gezeten wat Beck betrof. Op het schoolplein voerden we al eindeloze discussies over welke plaat nou genialer was, het geflipte Odelay, het folky Mutations, of toch het funky Midnite Vultures. En zijn meest emotionele werk, Sea Change, moest toen nog uitkomen. Maar de uitkomst van de discussie was altijd dat Becks platen onvergelijkbaar zijn, dat hij zichzelf elke keer opnieuw weet uit te vinden en dat dat hem tot zo’n waanzinnige artiest maakt. We bezochten samen zijn concerten en elke keer raakten we in extase van deze muzikale duizendpoot, die de ene keer in zijn eentje met een gitaar wist te ontroeren en de andere keer een absurdistische show opvoerde met breakdancers, bladblazers en marionetten. Beck was onderdeel van onze gedeelde geschiedenis. En een nieuwe plaat die zo prachtig was als Morning Phase, zorgde ervoor dat die geschiedenis geen geschiedenis hoefde te worden.

‘‘Wat vind jij het beste nummer?’’
‘‘Onmogelijk te zeggen. Bij elke luisterbeurt is weer een ander favoriet.’’
‘‘Ik heb precies hetzelfde. Dat maakt het zo verslavend.’’
‘‘Kasper, jongen, het voelt gek om te zeggen, maar ik overweeg dit serieus zijn mooiste plaat ooit te vinden. Niet zijn creatiefste of inventiefste of gekste of grappigste, het is voor zijn doen zeer gewoontjes, maar daarom juist zo sterk.’’
‘‘Dat heb je fantastisch gezegd, Felix. Ik had het niet beter kunnen zeggen.’’
‘‘Beck is gewoon perfect. Die jongen kan niks verkeerd doen.’’
Mijn mond ging open, maar er kwam geen geluid uit. Even was het weer stil in het café. Ik zag de paniek in Felix’ ogen. Hij wapperde met zijn hand.
‘‘Niet doen, Kas. Echt niet doen. Niet het s-woord. Ik wil dat gewoon niet weten. Ik was het ook bijna vergeten. Waarom moet je zo nodig de sfeer verpesten?’’

Natuurlijk was ik er liever ook nooit achter gekomen dat onze jeugdheld zijn leven lang lid is van een sekte die beweert dat onze zielen door ruimteschepen naar de aarde zijn vervoerd en door atoombommen tot leven gebracht. Een sekte die haar waarheden alleen wil verkondigen voor wie de hoogste bedragen neerlegt. Net als Felix wilde ik Beck onvoorwaardelijk kunnen blijven bewonderen, zonder zo’n obstakel van vermeende achterlijkheid. Maar nu ik het eenmaal wist, probeerde ik er maar het beste van te maken.

Illustratie: Leila Merkofer

‘‘Lieve Felix, ik vind dit ook niet leuk, maar geloof me, ik heb een goede reden om er nu over te beginnen. Heb jij al eens naar de teksten geluisterd? Waar denk jij dat Morning Phase eigenlijk over gaat?’’
‘‘Over eenzaamheid, verlangen, gemis, hoop, de liefde, het leven. Universelere thema’s zijn er niet, dat maakt die plaat nou zo bloedmooi. Wat hoor jij er dan in?’’
Chagrijn en nieuwsgierigheid wisselden elkaar af op het gelaat van mijn vriend.
‘‘Ik hoor dat hij een existentiële transitie doormaakt. Sea Change was zijn break up-plaat, daarop nam hij afscheid van een vrouw. Hierop neemt hij afscheid van een wereldbeeld, dat moet toch wel de break up aller break ups zijn. Pijnlijker kan niet, hoopvoller evenmin. Let maar op, over een paar maanden zal in het nieuws komen dat hij die engerds verlaten heeft.’’
Nu moest Felix heel hard lachen.
‘‘Ja, kom op nou Kasper, zo kan je wel van alles ergens in willen horen. Ik vind het heel lief dat je het leven dragelijker probeert te maken voor ons arme Beck-fanaten, maar je kan beter nieuwe biertjes halen.’’

Onderweg naar de bar sprak het oude mannetje mij aan.
‘‘Zeg, ik wil me nergens mee bemoeien vriend, maar ik heb even naar dat gesprek van jullie zitten luisteren en wil graag een advies geven. Vrouwen, ze maken je kapot. Al drie jaar heb ik een relatie met Daisy, maar ik ben er gisteren achter gekomen dat ze eigenlijk Chanella heet.’’
Ik wist niet wat ik moest zeggen. De man slikte een traan weg en vervolgde zijn verhaal.
‘‘Natuurlijk wist ik ook al die tijd wel dat het niet echt was. Maar wat is dan wel echt? Ik betaalde haar per uur, maar soms kreeg ik korting.’’
‘‘Ja,’’ stamelde ik, ‘‘dat zal niet makkelijk zijn.’’
‘‘De liefde is nooit makkelijk. Kijk, ik ken die Becky niet, maar het zal me er wel eentje zijn, zoals ze jullie gek weet te maken.’’
‘‘Oh,’’ lachte ik nerveus, ‘‘maar we hadden het eigenlijk over een muzikant.’’
‘‘Jullie hadden het eigenlijk over jezelf. Wees niet bang voor jezelf, dat is alles wat ik maar wilde zeggen.’’

‘‘Wat zei die man tegen jou?’’ vroeg Felix, toen ik het bier op tafel zette.
‘‘Niks. Alles. Gewoon een gek.’’
‘‘Iemand die in ruimtewezens gelooft?’’
‘‘Iemand die in de verbeelding gelooft.’’
We dronken verder, terwijl een nieuwe dag begon.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan