Asset 14

Het moment waarop we klappen krijgen

Column: Het moment waarop we klappen krijgen

Mijn broertje is verhuisd en doet daar nogal cool over. ‘Even naar de Praxis geweest,’ appte hij gisteren, ‘verfje.’ De lieve jongen weet niet eens hoe je een raam moet wassen, laat staan hoe je een muur moet schilderen, dus ik giechelde een beetje. En om hem te ontregelen schreef ik terug: ‘Heb je gedacht aan het ontvetten van de muur (kan het beste met ammonia), het voorstrijken en het aanbrengen van een primer?’

Ik weet niet wat het is, maar al sinds ik me kan herinneren heb ik de neiging mijn broertje te overtroeven. Het is een godswonder dat hij het pikt en soms nog waardeert ook, want hij belt me regelmatig voor advies. Ik vind dat fantastisch en loop daar dan ook vaak mee te koop: midden in een romantisch diner met mijn geliefde kan mijn broertje bellen, dan laat ik mijn vork vallen, hups overeind, roep: ‘IK BEN ERGENS HARD NODIG’ en vergeet de geliefde de rest van de avond.

Het opmerkelijkst is mijn bazigheid rond zaken waar ik werkelijk geen enkel verstand van heb. Mijn broertje is inmiddels afgestudeerd verpleegkundige, heeft een baan en verantwoordelijkheid. Hij dient patiënten medicijnen toe en vergadert met artsen, dingen die ik niet bepaald dagelijks doe. Toch hoor ik mezelf, als hij na een nachtdienst uitgeput opbelt om verslag te doen van een incident met een te hoge toegediende dosis insuline, zeggen: 'Ja lievie, altijd oppassen hè, met insuline. Dat kan zo snel verkeerd gaan. Altijd heel goed kijken wat er aangegeven staat.’
‘Ja,’ zegt hij dan ook nog terug, ‘ja, daar heb je gelijk in.’
Ik kan mezelf wel onthoofden.

Het gekke is dat mijn bazigheid zich eigenlijk alleen als zodanig bij mijn broertje manifesteert. Over het algemeen zie ik mijzelf als een meegaand en warm dier dat toch vooral wil helpen en ondersteunen, niet wil wijsneuzen en afblaffen. Toen ik mijn broertje eens een dom kalf noemde omdat hij geen spaargeld had zei hij: ‘Het is maar goed dat jij docent bent geworden. Hoe reageren die pubers als jij ze vertelt dat ze domme kalveren zijn wanneer ze geen spaargeld hebben?’
Ik dacht heel lang na en kwam tot de ontdekking dat al mijn bazigheid is terug te voeren op één moment, lang geleden. Mijn broertje was vier, ik commandeerde hem al jaren, en nadat ik hem weer eens iets had opgedragen gaf hij me ineens een klap. Ik huilde niet eens, vertelde mijn vader later, ik was alleen sprakeloos. ‘Nee,’ zei mijn broertje ook nog, voordat hij weg waggelde.
Ik denk dat mijn bazigheid daar bestendigd is. En breder ook: dat alle bazigheid, bij iedereen, te herleiden is tot zo’n moment. Dat alles wat er beweerd en beveeld en gebetweet en gemansplaind wordt, eigenlijk het gevolg is van onbewaakte ogenblikken waarop we klappen kregen.

‘Wat is voorstrijken en is primer net zoiets als lak????’ wil mijn broertje weten.
‘Sorry,’ schrijf ik terug. ‘Ik zit je te stangen. Verf is genoeg. Succes!’
‘Zeg nou,’ schrijft hij. ‘Ik kan nog terug naar de Praxis.’
‘Nee dat hoeft niet lievie, ga maar lekker verven, vet leuk!’
‘Toe nou Idoen ik wil primer nu, hoe moet ik dat fixen.’
‘GA GEWOON SCHILDEREN JONGEN PRIMER IS VOOR AANSTELLERIGE MENSEN EN BEN JIJ EEN AANSTELLERIG MENS? JA OF NEE? GA GEWOON AAN HET WERK, NU.
‘Oké.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer