Asset 14

Het hek

Het burenoverleg vond plaats aan de andere kant van de stad. Natuurlijk was ik verdwaald geraakt en kwam ik te laat. Dat ik ook met mijn buren mee had kunnen fietsen, aangezien wij toch allemaal bij elkaar in de buurt wonen, bedacht ik pas toen ik voor de achtste keer het kaartje op mijn telefoon bestudeerde.

Een gezette vrouw met opgestoken blond haar deed de deur voor mij open. Ze stelde zich voor als Ankie. ‘‘En dat is Trudy,’’ zei ze, wijzend naar een vrouw die koffie aan het inschenken was. Het had haar oudere zus kunnen zijn. Rond de tafel zaten verder nog vier mensen. Mijn onderbuurman herkende ik, evenals de achterbuurvrouw. Er was nog een oude man, die ik niet meteen kon plaatsen. En een man met een ringbaardje en een oorbel die ik wel eens in de straat had zien wandelen. Ik wist niet of ik mij moest voorstellen, of dat het voor zich sprak dat we elkaar allemaal kenden en het zelfs ongepast kon zijn om niet te doen alsof dat zo was. Ik besloot heel algemeen in het rond te zwaaien.

‘‘Goed, nu wij compleet zijn,’’ zei Ankie, op een toon alsof we naar een pretpark gingen, ‘‘zal ik even uitleggen hoe dit overleg is opgebouwd. Iedereen krijgt omstebeurt de marker.’’ Ze hield een oranje markeerstift omhoog en zwaaide deze een paar keer van links naar rechts en weer terug, zodat we het object goed in ons op konden nemen. ‘‘Wie de marker heeft, heeft het woord. De rest mag dan dus niets zeggen.’’
De man met het ringbaardje stak een harige hand omhoog en zuchtte met een zwaar Duits accent: ‘‘Zou ik misschien eerst even mogen weten waarom wij hier eigenlijk zijn?’’
‘‘Het hek,’’ zeiden mijn onderbuurman en achterbuurvrouw in koor.
‘‘Hou dit even vast,’’ zei Ankie, ‘‘of zet het even weg. We komen daar vanzelf.’’
‘‘Het is op zich wel een legitieme vraag,’’ glimlachte Trudy, ‘‘we kunnen er ook voor kiezen om voortaan eerst het thema lichtjes aan te raken, voordat we de markermethode introduceren. Zodat iedereen op dezelfde golflengte zit.’’
‘‘Oké Trudy,’’ knikte Ankie naar haar collega aan de overkant van de tafel, ‘‘parkeer dat maar even voor ons evaluatiemoment.’’
Midden op de tafel stond de grootste koektrommel die ik ooit gezien had. Hij was tot de rand gevuld met krakelingen. Om er bij te kunnen moest ik half op de tafel gaan liggen. Ik probeerde vervolgens zo nonchalant mogelijk op zo’n krakerig geval te kauwen, terwijl de suikerkorrels langs mijn mondhoeken hagelden.

‘‘Er zijn drie kernvragen,’’ legde Ankie uit en ze wees naar de flip-over waarop de vragen waren genoteerd. ‘‘Wat is het kernprobleem? Hoe heb jij tot dusverre op dat kernprobleem ge-rea-geerd? En wat zou jij willen?’’ In elke vraag werd op een bepaald woord erg de nadruk gelegd, alsof de rest een bijzaak was.


Illustratie: Erik Wallert

Ankie overhandigde de marker aan de oude man. Ik wist weer waar ik hem van kende. Hij was de voorzitter van de bewonerscommissie. Het idee van een hek was oorspronkelijk bij hem vandaan gekomen. Met trillende hand nam hij de marker in ontvangst.
‘‘En waar moet ik nou de antwoorden schrijven?’’
‘‘Nee, je hoeft niets op te schrijven. Je mag het gewoon zeggen,’’ zei Ankie, als een moeder die haar kind voor het eerst zonder zijwieltjes laat fietsen.
‘‘Wat moet ik dan met die stift?’’ vroeg de man beduusd.
‘‘De marker is maar een marker,’’ assisteerde Trudy op kordate toon, ‘‘het had ook iets anders kunnen zijn.’’
‘‘Een stokje,’’ suggereerde de onderbuurman.
‘‘Of een snoepje,’’ probeerde de achterbuurvrouw.
‘‘Een worstje,’’ zuchtte de Duitser vermoeid.
‘‘Ik snap er niets van,’’ zei de oude man. ‘‘We zitten hier toch vanwege een hek?’’
‘‘We zitten hier vanwege wat het hek oproept,’’ nuanceerde Ankie.
‘‘Ach,’’ opperde Trudy, ‘‘we kunnen de marker natuurlijk ook de marker laten. Als dat de dingen nou simpeler maakt.’’
Ankie keek Trudy met grote ogen aan. De Duitser probeerde een krakeling te pakken en stootte daarbij een bak met plastic roerstaafjes om. De staafjes rolden alle kanten op, maar niemand leek er aandacht aan te besteden.
‘‘Jij blijft godverdomme van mijn markermethode af,’’ siste Ankie over de tafel heen, alsof enkel Trudy het kon horen.
‘‘Het is maar een instrument, lieve schat,’’ sprak de collega laconiek, ‘‘het mag nooit een doel op zich worden.’’
‘‘Kom, laten we het over het hek hebben. Daarvoor zitten we toch hier?’’ zei de onderbuurman, alsof het onderonsje tussen de mediators een onbeduidend intermezzo was geweest.
‘‘Ja,’’ zei de achterbuurvrouw, ‘‘ik heb er over na zitten denken en zou het niet gewoon het beste zijn om hem in de avonduren, laten we zeggen tussen zeven en zeven, op slot te doen en hem overdag open te laten?’’
‘‘Niet eens zo’n gek idee,’’ glimlachte de Duitser.
‘‘Wat vind jij ervan, Kasper?’’ vroeg de onderbuurman.
Ik voelde hoe zes paar ogen zich op mij richtten.
‘‘Wel,’’ hoorde ik mezelf aarzelend zeggen, ‘‘ik ging er eerlijk gezegd altijd al van uit dat dat ook de bedoeling was.’’
‘‘Ik kan morgen wel bij alle inwoners van het blok een briefje in de bus doen, dan is iedereen op de hoogte van deze afspraak,’’ stelde de oude man voor.
‘‘Nee, dit gaat de verkeerde kant op,’’ protesteerde Ankie. ‘‘Jongens, jongens, jullie zitten al in oplossingen te denken. Bij die fase zijn we nog lang niet. Geef elkaar eerst de ruimte om door te dringen tot de kern van het probleem.’’

Even was het gekraak op krakelingen het enige geluid dat rond de tafel klonk.
Toen zei Trudy: ‘‘Ach, misschien kan het geen kwaad om de boel eens lekker om te draaien. Dat kan best verfrissend werken. Durf te spelen.’’
Ze stond op uit haar stoel en maakte een voor haar stramme uiterlijk opmerkelijk soepele pirouette.
Ankie griste de markeerstift uit de hand van de oude man.
‘‘Hoe durf je mijn gezag te ondermijnen,’’ gromde ze en wierp de marker met een bovenhandse zwaai de lucht in. Het ding kwam vlak boven haar collega’s rechterwenkbrauw tot stilstand.
‘‘Ik ram die stift in dat stofnest van je!’’ kermde Trudy.
‘‘Dames,’’ suste de oude man, ‘‘dit is toch nergens voor nodig?’’
‘‘Nee, hier is duidelijk meer aan de hand dan het gebruik van een discussie-instrument’’, merkte de achterbuurvrouw op.
‘‘Misschien moesten jullie eerst eens op zoek gaan naar de kern van jullie probleem,’’ opperde de Duitser.
‘‘Probeer naar elkaar te luisteren,’’ droeg ik mijn steentje bij.

We fietsten gevijven terug naar onze buurt.
‘‘Dat hek, ik heb nooit helemaal begrepen wanneer dat nou een probleem geworden is,’’ zei de onderbuurman.
‘‘Was het dat dan ooit?’’ vroeg de Duitser.
‘‘Blijkbaar wel, anders was er toch geen burenbemiddeling nodig?’’ zei ik.
We naderden ons blok.
‘‘Zeg, hebben jullie nog zin om een borreltje te komen drinken?’’ vroeg de achterbuurvrouw verlegen.
‘‘Ja, waarom ook niet,’’ zei de onderbuurman.
‘‘Leuk idee,’’ mompelde ik.
‘‘Ik lust er wel eentje,’’ zei de Duitser.
‘‘Anders ik wel,’’ knikte de oude man.
Onze euforie onderdrukkend, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, wandelden we met onze fietsen aan de hand door het hek en sloten het af.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

Alles Vijf Sterren: We bekijken het positief

We bekijken het positief

Deze week worden we blij van LuckyTV, een WhatsAppgroep en een tweeëntwintig jaar oude miniserie over kunst. Lees meer