Asset 14

Happy we

Column: Happy we

Voor het operabezoek aten we bij de Italiaan op de Leidse Koornbrug. Het was er druk en iedereen zat vol verhalen. Met moeite kwamen wij met de onze boven die van de buren uit. Daar zat een oude moeder beleefd naar haar twee dochters en schoonzoon te luisteren. ‘Hij had een galadag’, schreeuwde dochter één tegen haar moeder. ‘Dus hij moest eerst feesten in Amsterdam en daarna meteen door naar Brazilië.’ ‘Hij’ was haar man, die er wat afwezig bij zat, maar op de juiste momenten instemmend knikte. ‘Gaaf jasje!’ wisselde zijn vrouw, naar haar zuster wijzend, van onderwerp. ‘Nieuw?’

‘Ja’, antwoordde de zus. ‘Ik heb een dagje langer in Milaan gezeten, vanwege de mist, dus kon ik nog even shoppen!’ Ineens werd haar zwager wakker. ‘Wij gaan misschien een boot kopen in Brazilië’, deelde hij mee. ‘Ik heb daar zeiljachten gezien – echt ongelooflijk.’ De moeder, met haar frêle lijfje, leek niet onder de indruk van al dit levensgeluk en glimlachte onverstoorbaar boven haar glaasje bubbels.

Intussen lieten wij ons de linguine met verse truffel smaken en probeerden ons hoofd bij ons eigen tafelgesprek te houden. Daarin draaide het al vanaf de antipasto om de vrije wil. Bestaat-ie of bestaat-ie niet? We hadden nog een kwartier om de zaak op te lossen; om acht uur begon de opera. Daarbij hielp het niet dat ze aan onze buurtafel inmiddels waren aangekomen in Valencia – een stad die, zoals wij konden vernemen, hard op weg was Barcelona van haar eerste plaats op de lijst van favoriete stedentrips te verdringen. Het was dan ook jammer dat mama sinds de dood van papa niet meer reisde, aldus de schoonzoon, want nu wist ze niet wat ze miste. ‘Ja, écht mam!’ snoefde zijn vrouw, ‘vooral als je het combineert met een tocht door het binnenland, langs die paradores…’

Op dat moment moest mama even naar de wc. Zij ving mijn blik. Ik knikte haar bemoedigend toe. Misschien hielp het.

Wij kwamen er niet uit, met onze vrije wil, en begaven ons goedgemutst naar Neerlands oudste Schouwburg. Onderweg kwam en passant de aanstaande reis naar Zuid-Afrika van een van ons ter sprake, plus de vraag in hoeverre daar nu wel of niet de beste wijndruiven van de hele aardbol werden verbouwd. Maar toen was de tijd echt om en lieten wij Händels liefdesopera Acis en Galatea zwijgend over ons heen komen.

We zagen Galatea in zwijm vallen voor Acis en Acis voor Galatea, waarna beiden in een gelukzalig duet uitbarstten: ‘Happy we, happy we, happy we’. Dat kon natuurlijk niet goed aflopen. Kijk, daar had je het al: een verraderlijk, eenogig monster dreigde roet in het eten te gooien. ‘Arm paartje, straks gaat alles mis, omdat geluk niet blijvend is’, waarschuwde het herderskoor – helaas tegen dovemansoren, want het paartje bleef maar zingen en springen van happy we, happy we, happy we.

En plotseling voegden voor mijn geestesoog ook de dochters, de schoonzoon en alle andere talking heads van vanavond zich zingend en dansend bij hen. Zij haakten de armen in elkaar en zongen om het hardst hoe gelukkig zij waren. En hoe luider ze zongen en hoe uitzinniger ze over elkaar heen buitelden, hoe dover en blinder ze leken te worden voor het grimmige beest dat al die tijd boven hun hoofden met zijn rotsblok zat te zwaaien – klaar om ze allemaal te verpletteren.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer