Asset 14

Mijn goeie ouwe ik

Column: Mijn goeie ouwe ik

Daar had je het weer. Op de datingsite die ik laatst bezocht beloofde een heer (77, betrouwbaar, jong van geest) dat hij mij zou helpen ‘een betere versie’ van mijzelf te worden. Daar kan ik (70, opgewekt, jeugdig voorkomen) toch zo pissig van worden. Ten eerste: wat denkt die man wel? Ten tweede: laat-ie eerst eens met zichzelf beginnen en ten derde: waarom praat iedereen elkaar klakkeloos na, met dat ‘betere versie’?

Ik sla een huis-aan-huisblad open en lees: ‘Start het nieuwe jaar met een 90-dagen-afslank-transformatie en creëer de beste versie van jezelf’. Ik loop een boekwinkel binnen en stuit op titels als ‘De beste versie van jezelf’, ‘IK2, de beste versie van jezelf’ en ‘Your Better Self – a simple guide for living on Purpose in Peace and Prosperity’. In mijn kwaliteitskrant verdrink ik, onder het kopje ‘Opleidingen en cursussen’, in de mogelijkheden een acceptabeler variant van mijzelf te maken. Als ik zou willen, begon ik vandaag nog aan ‘een persoonlijke reis op weg naar’ - daar is-ie weer - ‘de betere versie’ van mijzelf.

Maar ik wíl geen persoonlijke reis, en ik wil al helemáál niet worden aangesproken alsof ik een soort vlooienmars ben die met een beetje goeie wil een Für Elise kan worden. Dat hele idee van maakbaarheid is zó jaren ’60. Natuurlijk: ik kan oefenen tot ik geen valse noten meer produceer en ik kan proberen mijn tempo wat op te schroeven. Maar als ik geen enkel muzikaal gevoel bezit, of een piano uit het jaar nul, zal alles wat ik speel als een verkapte vlooienmars blijven klinken. Hoe fijn is het dan om je beperkingen te kennen. Niks geen gedoe meer met betere versies, maar lekker doen waar je goed in bent (en al doende steeds beter in wordt).

Vroeger, toen we God nog hadden en een euro nog een gulden was, geloofde mijn generatie dat je alles wat je niet zinde naar je hand kon zetten. Te beginnen bij de wereld. Die was slecht, dus daar gingen wij een Paradijs van Liefde en Vrede van maken. We staken bloemen in ons haar en beminden elkaar tot we groen zagen. Het hielp voor geen meter. Sterker nog: hoe harder we het paradijs najoegen, hoe verder het van ons leek weg te drijven. Totdat iemand op een helder moment riep: ‘en als we ons er nu eens bij neerlegden? Als we de dingen, inclusief onszelf, probeerden te aanvaarden zoals ze zijn?’ Lachen, man. Ineens verschenen er boeken met titels als ‘Je bent goed zoals je bent’ en ‘Ik ben oké, jij bent oké’. Zelfacceptatie per strekkende meter. Mijn boekenkast viel er bijna van om.

Sindsdien komt er bij mij geen zelfhulpboek meer in. Ik kan inmiddels (min of meer) door één deur met mijn goeie ouwe ik, vol beperkingen, en dat is al heel wat. Dan maar niet volmaakt, niet handig en niet 24/7 gelukkig. Er moet tenslotte ook nog geleefd worden.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Anna van Dooren komt uit Eindhoven en maakt illustraties met een rauw, kritisch en humoristisch randje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer