Asset 14

Mijn goeie ouwe ik

Column: Mijn goeie ouwe ik

Daar had je het weer. Op de datingsite die ik laatst bezocht beloofde een heer (77, betrouwbaar, jong van geest) dat hij mij zou helpen ‘een betere versie’ van mijzelf te worden. Daar kan ik (70, opgewekt, jeugdig voorkomen) toch zo pissig van worden. Ten eerste: wat denkt die man wel? Ten tweede: laat-ie eerst eens met zichzelf beginnen en ten derde: waarom praat iedereen elkaar klakkeloos na, met dat ‘betere versie’?

Ik sla een huis-aan-huisblad open en lees: ‘Start het nieuwe jaar met een 90-dagen-afslank-transformatie en creëer de beste versie van jezelf’. Ik loop een boekwinkel binnen en stuit op titels als ‘De beste versie van jezelf’, ‘IK2, de beste versie van jezelf’ en ‘Your Better Self – a simple guide for living on Purpose in Peace and Prosperity’. In mijn kwaliteitskrant verdrink ik, onder het kopje ‘Opleidingen en cursussen’, in de mogelijkheden een acceptabeler variant van mijzelf te maken. Als ik zou willen, begon ik vandaag nog aan ‘een persoonlijke reis op weg naar’ - daar is-ie weer - ‘de betere versie’ van mijzelf.

Maar ik wíl geen persoonlijke reis, en ik wil al helemáál niet worden aangesproken alsof ik een soort vlooienmars ben die met een beetje goeie wil een Für Elise kan worden. Dat hele idee van maakbaarheid is zó jaren ’60. Natuurlijk: ik kan oefenen tot ik geen valse noten meer produceer en ik kan proberen mijn tempo wat op te schroeven. Maar als ik geen enkel muzikaal gevoel bezit, of een piano uit het jaar nul, zal alles wat ik speel als een verkapte vlooienmars blijven klinken. Hoe fijn is het dan om je beperkingen te kennen. Niks geen gedoe meer met betere versies, maar lekker doen waar je goed in bent (en al doende steeds beter in wordt).

Vroeger, toen we God nog hadden en een euro nog een gulden was, geloofde mijn generatie dat je alles wat je niet zinde naar je hand kon zetten. Te beginnen bij de wereld. Die was slecht, dus daar gingen wij een Paradijs van Liefde en Vrede van maken. We staken bloemen in ons haar en beminden elkaar tot we groen zagen. Het hielp voor geen meter. Sterker nog: hoe harder we het paradijs najoegen, hoe verder het van ons leek weg te drijven. Totdat iemand op een helder moment riep: ‘en als we ons er nu eens bij neerlegden? Als we de dingen, inclusief onszelf, probeerden te aanvaarden zoals ze zijn?’ Lachen, man. Ineens verschenen er boeken met titels als ‘Je bent goed zoals je bent’ en ‘Ik ben oké, jij bent oké’. Zelfacceptatie per strekkende meter. Mijn boekenkast viel er bijna van om.

Sindsdien komt er bij mij geen zelfhulpboek meer in. Ik kan inmiddels (min of meer) door één deur met mijn goeie ouwe ik, vol beperkingen, en dat is al heel wat. Dan maar niet volmaakt, niet handig en niet 24/7 gelukkig. Er moet tenslotte ook nog geleefd worden.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Anna van Dooren komt uit Eindhoven en maakt illustraties met een rauw, kritisch en humoristisch randje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer