Asset 14

Goeie genen

Column: Goeie genen

Nathalie zit in de hoek en kijkt alsof ze elk moment kan worden afgemaakt. Dat is haar normale blik, ze is onderdanig als een knecht en volgt haar baas in elke aanwijzing die hij geeft. ‘In de hoek blijven zitten’, zei hij toen ze de winkel binnenkwamen, ‘wachten.’

Nathalie is een volle Dobermann Pinscher en naast haar sta ik, achter de kassa. Het baantje in deze buurtwinkel heb ik maanden geleden opgezegd om stuurse pubers de schoonheid van de Duitse taal aan de kop te spijkeren, maar eens in de zoveel tijd spring ik in en sta ik een middag stukken kaas te vacumeren, brood door de grommende snijmachine te halen, de bladsla nat te spuiten en Nathalie over haar droevige kop te aaien.

‘Zoooo dag mooi juffie’, zegt haar baas als hij zijn boodschappen op de toonbank kiepert, ‘daar ben je weer, opgetrokken uit de mist, nog even prachtig, maak ik nog kans? Hoe is het met je vriendje?’ Deze vraag komt niet onverwacht. Straks gaat hij informeren of we al samenwonen.

De winkel ligt op anderhalve minuut lopen van mijn huis en heeft enkele honderden vaste klanten. Mijn favoriet is een man die verslaafd is aan wierook snuiven; twee keer per week komt hij volledig high de winkel binnen, bazelt vijf minuten onverstaanbaar over welke masala Nag Champa hij nu weer heeft ontdekt, krabt met zijn nagels zo geel als narcissen het kleingeld uit zijn broekzak en sloft dan zielsgelukkig, snuffelend aan zijn nieuwe aanwinst, de winkel weer uit. Ook is er het mantelpakmeisje dat me telkens als ik haar bon uitdraai zo hartstochtelijk aankijkt dat het lijkt alsof ze me elk moment kan gaan tongen. Of de kaasjongetjes: twee broertjes die regelmatig de winkel in hollen, hun handen tegen de koeling drukken en net zo lang ‘Kaas kaas kaas kaas kaas kaas kaas kaas’ prevelen totdat ik ze een plakje geef. Het leuke aan vaste klanten is dat je geen gesprek hoeft te voeren om het gevoel te hebben vertrouwd te zijn met elkaar.
Bij de baas van Nathalie gaat dat anders. Die heeft juist het idee dat hij – omdat hij vaste klant is – mag vragen wat hij wil. Mijn zwangere collega heeft hij eens dikkie dik genoemd.

‘En, wonen jullie al samen?’ Bijna alle boodschappen zijn gescand.
‘Nee Paul, zo lang zijn we nog niet samen’, zeg ik. Wasmiddel, soepstengels, ontbijtkoek.
‘Groot gelijk, eerst kijken welk vlees je te pakken hebt’, zegt hij.
‘Vlees, vlees’, zeg ik, ‘elkaar gewoon goed leren kennen lijkt me.’
‘Exact!’ Een gulle glimlach. ‘Kijken of het in bed leuk blijft. En natuurlijk of ‘ie goed materiaal heeft. Wil je kinderen?’
Rode wijn, hondenvoer. Subtotaal. ‘Zevenendertig negentig alsjeblieft. Kinderen? Ik heb nog even hè?’
De baas van Nathalie buigt zich naar me toe. ‘Of ‘ie geen erfelijke ziektes in de familie heeft bedoel ik. Goeie genen en zo, een sterk gestel. En natuurlijk een portemonnee met meerdere etages – haha! Eerst leren kennen, precies wat je zegt. Weten dat je hem duurzaam in kunt zetten.’ Hij overhandigt me vijftig euro. Nathalie kijkt me aan alsof haar hoofd op het hakblok ligt. Ik krijg zin in een flinke walm Nag Champa.
‘Nou Paul’, zeg ik, ‘ik bedoelde meer kijken of je elkaar als persoon zeg maar redelijk geweldig blijft vinden.’
Daar moet hij even over nadenken. ‘Ah ja’, zegt hij terwijl hij het wisselgeld van me aanneemt en zijn dunne lippen weer in een grote lach vouwt. ‘Ja jij bent natuurlijk een emotionele vrouw. Dan tellen dat soort dingen.’

De deur piept als Paul hem opent, zijn hond roept en vrolijk naar me zwaait. Nathalie sjokt met haar goeie genen achter hem aan, stribbelt niet tegen als hij haar riem strak aantrekt.

 
Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer