Asset 14

Geukes

Toen ik veertien was werkte ik de hele zomer onafgebroken in een chocoladepotlodenfabriek. Voor het goede doel natuurlijk: om een week onafgebroken bier drinken op Terschelling te kunnen betalen. Tienduizenden chocoladepotloden rolde ik die weken in hun kleurige folie. De dagen waren lang en mierzoet en niet alleen vanwege de honderden potloden die ik verschalkte: vooral door de kleverigheid van Sky Radio die in alle vertrekken van de fabriek synchroon én op luid volume werd gedraaid - Sky Radio werkte met loops van ongeveer anderhalf uur, zodat we op een standaard werkdag met een beetje pech wel vijf keer Shania Twain hoorden.

Het inpakwerk werd gedaan door scholieren (die daar vier gulden vijftig per uur mee verdienden) en geestelijk gehandicapten - die wij gewoon mongolen noemden maar waar we desalniettemin heel lief voor waren. Daar kon je tenminste mee lachen, in tegenstelling tot Rudy de afdelingsmanager, die een blouse met korte mouwen droeg en het omwille van de hygiëneregels verplichte haarnetje altijd pas op het allerlaatste moment over zijn stekels trok. Liever nog dan 'mongool' noemden wij onze collega’s trouwens Geukes, een naam waarvan ik dacht dat het een algemeen ingeburgerde term was. Want in een grote bus met daarop ‘Geukes Transport’ werden de Geukes, die vaak amper met hun hoofd boven de raamlijst uitkwamen, van en naar het fabrieksterrein vervoerd. In een nette rij stapten ze 's ochtends de bus uit, hun rugzakjes hoog op de rug, een enkeling met een plastic zak in zijn gebalde vuist. Eén Geukes, twee Geukes, drie Geukes; je hoorde het de buschauffeur haast opsommen terwijl de Geukes het trapje afdaalden.
Geukes-spatie-Transport bleek echter niet dezelfde taalconstructie als bijvoorbeeld vleestransport, maar dat had ik destijds ook onmogelijk kunnen weten want ik was veel ambitieuzer bezig met onafgebroken bier drinken dan met de grammaticaregels van het onderwijsrepertoire.

Beeld: Gabor Roozen.

Enfin. Die zomer belandde minstens een krat of drie aan chocoladepotloden in mijn spijsverteringssysteem in plaats van in de winkel. Het was niet de beste chocolade - van die poederachtige melkchocolade die wit uitslaat als je hem eventjes laat liggen - maar het wás chocolade en het was vooral gratis. Hiermee zette ik mijn toch al woekerende suikerverslaving nog wat extra kracht bij. Een suikerverslaving die ergens in de jaren tachtig ontstaan is en mij tot op heden tergt, eigenlijk. Foute of niet foute chocolade, dat zal het beloningscentrum in mijn hersenen worst wezen: ik ben verslingerd aan alles waar geraffineerde suiker in zit. Voor degenen die de film Fed Up niet hebben gezien: dat zit in zo ongeveer al het voorverpakte voedsel.

Bij wijze van experiment besloot ik onlangs om een week of twee geen chemische suikers te eten, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Allereerst verging het lachen me in ieder geval. Naast het feit dat een supermarktbezoek vele malen langer duurt vanwege het uitpluizen van de ingrediëntenlijsten (onderwijl de schuilnamen voor suiker recapitulerend) en het vergeefse speuren naar suikervrije pesto (knoflookolijven, vitaminepillen, mosterd, bouillonblokjes, pindakaas, ga maar door), veranderde ik in de begindagen van mijn onthouding in een nachtmerrie. Er was mij verteld dat ik er beter door zou slapen, dat mijn huid er stralender uit zou zien, dat ik meer energie zou krijgen, maar niet dat ik wat betreft temperament en grilligheid van gemoedstoestand weer zou transformeren tot de monsterlijke puber die ik ten tijde van mijn chocoladepotlodenavontuur was.

Mijn suikerverslaving bleek groter en vooral moeilijker te bedwingen dan ik me voor had kunnen stellen. Vergelijkbaar met een aantal amper geslaagde pogingen om met roken te stoppen: ’s nachts de lades en kasten in huis leegtrekken op zoek naar een kruimeltje snoep (voorheen tabak). Stiekem toch altijd een reep (voorheen een pakje sigaretten) in mijn tas stoppen, “ter geruststelling”. En vooral vergelijkbaar was de furie die losbarstte vanaf het moment dat ik mezelf het begeerde goedje (suiker/nicotine) ontzegde. Ik was zíedend op iedereen in mijn omgeving. De verbijsterende conclusie die ik trok was dat ik niet zomaar wat van snoepen had gehouden, maar vooral mijn leven lang eigenlijk al dag in dag uit geïnjecteerd was met chemische suikers. Ik werd me bewust van alle maltodextrine, glucose, moutstroop, maïsstroop, sacharose, fructose, dextrose en melasse die mijn lijf te verstouwen had gekregen. Volgens de documentaire kreeg ik, als normaal etend mens, ruim twintig klontjes suiker per dag binnen. Twíntig klontjes. Ik heb niet eens meer de aandrang om hier nog een rond einde aan te breien, waarin bijvoorbeeld een mongool voorkomt die alle chocoladepotloden in de fabriek eerst aflikte alvorens ze in te pakken of apathische scholieren die de lijm vaker op de potloden dan op het folie smeerden. Zelfs zonder al die potloden kreeg ik al twintig suikerklontjes per dag binnen. Punt.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer