Asset 14

Geluk is een jurk

Column: Geluk is een jurk

Mijn vader bewaarde alles. Dat was meteen het enige puntje van kritiek dat mijn moeder ooit tegen hem uitte, maar ik ben er blij mee. Anders had ik het qua nalatenschap zonder zijn schoenendozen moeten doen. En juist die schoenendozen, tot de rand toe gevuld met nutteloze zaken, koester ik als een schat.

Het meest dierbare wat ik erin aantrof, waren een paar lapjes stof - restanten van de vele kinderjurkjes die mijn moeder voor ons naaide. Wat anderen met een geur of een liedje hebben, heb ik met mijn kleren van vroeger. Ik hoef er maar een fotootje van te zien – laat staan er een reepje van in handen te hebben! - of ik ben terug in de tijd waarin ik ze droeg. Ik proef de sfeer, voel de emotie die het moment van toen kleurde. Meestal is dat geluk.

1952. Ik lig in mijn bed en tuur in het donker. Daar, aan een knaapje tegen de kast, hangt hij in het donker op mij te wachten: mijn nieuwe jurk. Ik ben ziek en daarom heeft mijn moeder uit een oud overhemd van mijn vader een jurk voor me gemaakt. Die mag ik aan zodra ik weer beter ben. De stof voelt een beetje ribbelig. ‘Ruwe katoen’ heet het, en de kleur heet ‘crème’. Mooi vind ik die kleur. Jammer dat zij er van groen vilt een grote vis op heeft genaaid, met rode steken, vlak onder mijn kin. Ik houd niet van groen en ook niet van vis, maar anders is het zo saai, zei ze. De kast waar de vissenjurk tegenaan hangt, heeft mijn vader zelf getimmerd. Hij is groot, soms speel ik erin. Als ik het schuifje openmaak, bibbert de deur een beetje. Het is ook maar sigarenkistjeshout. Dat komt door de oorlog. Er is geen oorlog, maar er is net oorlog geweest. Dan is het hout altijd heel dun.

1961. We zitten in de volgeladen, snikhete Citroën. Het is zomervakantie, we gaan twee weken naar zee en morgen ben ik jarig. Aan mijn voeten zit Molly, ons vuilnisbakkenhondje. Hij zit aan een cadeauverpakking te sabbelen in de hengseltas van mijn moeder. Er komt een stukje streepjesstof tevoorschijn, wit, oranje, zwart en grijs. Ik vraag aan mijn moeder of ik soms een nieuwe jurk krijg, voor mijn verjaardag. Ze lacht. Zij kan nooit een geheim bewaren. ‘Maak dan maar open,’ zegt ze, ‘als je het toch al weet.’ Daarna mag ik ook mijn andere kadootjes uitpakken, omdat de reis dan sneller gaat. Een blauwe zonnebril en een modern bedlampje van wit plastic met rode en lichtgroene vegen. ‘Picasso!’ zegt mijn vader. Molly geeft over op de tas. Gelukkig zijn alle pakjes eruit.

Een paar jaar later zingen The Beatles Yesterday en lopen we allemaal in minirok. Mijn moeder naait nog steeds jurkjes voor me, maar ze vindt ‘tot op de knie’ kort genoeg. De driedubbele zoom die ik er eerst nog in leg (bij een vriendin, met rijgdraad, zodat ik hem er straks weer uit kan trekken), is geen gezicht.

Ons eerste conflict is een feit. Dag moeder, dag jeugd, dag onschuld. Voortaan koop ik mijn kleren lekker zelf. Maar zo blij als vroeger zullen ze me nooit meer maken.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer