Asset 14

Financiële boswandeling

Column: Financiële boswandeling

Sinds ik geaccepteerd heb dat ‘financiële administratie’ niet alleen iets is voor mensen die op zondagmiddag na de boswandeling, het klassieke concert en de kop koffie in de voorkamer (waar het middaglicht zo mooi door het glas-in-loodraam schijnt) tijd over hebben, en zich dan met de voor hen zo kenmerkende ‘lichte tegenzin’ – waarin tegelijkertijd tevredenheid schuilt, zo van: ik heb geen zin, maar mijn zaakjes wél goed geregeld – over hun boekhoudsysteem buigen, nou, sinds ik dus geaccepteerd heb dat financiële administratie niet alleen voor die mensen is weggelegd maar ook voor mij, moet ik regelmatig aan Erik denken.

Erik was lang de accountant van mijn moeder. Als kind bewonderde ik hem, hij was groot en had volle wangen die de kleur hadden van oude koperen centen. ‘Erik komt mijn geld repareren,’ zei mijn moeder, en dan dacht ik echt dat hij een gereedschapskist bij zich had en aan het slijpen en vijlen zou slaan.

Jaren later, ik wist inmiddels wat inflatie was, hielp Erik me met een werkstuk voor economie. Ik had, zoals de opdracht omschreef, de inkomsten en uitgaven van een modaal gezin in kaart gebracht; de familie Netto, met de twee vaders Cor en Mario, en kinderen Klari en Bruto. Erik zei: ‘Leuke verhaaltjes kun je bedenken, maar geld is geen verhaaltje. Geld is waarom deze wereld nog niet in de afgrond is geflikkerd.’ Ik zei dat het ook kon zijn dat de wereld al in de afgrond was geflikkerd, juist vanwege al dat geld. ‘Spannende gedachte,’ zei Erik, ‘leg eens uit?’

Soms droeg Erik voor uit Gedichten van geld, de bloemlezing die hij zelf had samengesteld. Ik herinner me die keer dat hij in de gang stond en mijn kleine broertje vertelde dat hij best eens een muntje door kon slikken. ‘Adriaan Jaeggi schreef het ook,’ zei hij. ‘Luister. “Ze zeiden: geld kun je niet eten. Toch kwam/een dubbeltje er ongeschonden uit. Je slikte/kwartjes, guldens, zelfs rijksdaalders/en alles bleef glanzen.” Zie je wel!’

Toen ik twintig was won Erik – het kon ook niet anders – de loterij. Zes ton, vertelde mijn moeder me aan de telefoon, Erik heeft zeshonderdduizend euro gewonnen. Mijn moeder heeft moeite met getallen en het helpt haar om het woord voor zich te zien. Dus niet € 600.000, maar zeshonderdduizend euro. Erik had het altijd over ‘ruggen’. Ik weet nog dat ik dan bergrichels voor me zag waar briefjes geld op lagen die een beetje dwarrelden in de wind. Erik had zeshonderd ruggen gewonnen, en vertrok met zijn vrouw naar Indonesië.
‘Heeft hij een vrouw?’ vroeg ik verbaasd. Ik was er altijd vanuit gegaan dat Erik met zijn bankrekeningen getrouwd was. Dat hij ’s avonds omgeven door stapels afschriften zijn bord leeg at.
‘Blijkbaar wel, ja,’ zei mijn moeder verdrietig.

Sinds kort is het me duidelijk dat ik niet meer om mijn eigen financiële administratie heen kan, en zoek ik een boekhouder. Eentje die mij een beetje kan helpen met factureren en belastingen, die wellicht ook van klassieke muziek houdt en een glas-in-loodraam in mijn huis wil zetten. En zoals God voor mij altijd het gezicht bleef houden van mijn godsdienstleraar, zo is elke boekhouder Erik. Ik zoek een Erik. Hij hoeft geen koperen wangen te hebben, maar als hij me tijdens een boswandeling op zondag gedichten wil voorlezen of wil praten over de afgrond waar de wereld wel of niet in flikkert, is dat een pré.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer