tickets
Asset 14

Eerste schooldag

Mijn dochter leidt haar eigen leven en daar gaat ze nogal prat op. Als ik haar tot voor kort vroeg hoe haar dag – op crèche, voorschool, of bij familie – was geweest, antwoordde ze steevast: ‘dat weet ik ook allemaal niet meer hoor’. Over haar kortetermijngeheugen heb ik mij echter nooit zorgen gemaakt, elke keer dat ik iets lekkers in het vooruitzicht had gesteld bleek daar weinig mis mee te zijn. Haar terugblikweigering lijkt eerder voort te komen uit een verlangen naar individuele ervaringen. De tijdsgeest waarin het als gezond wordt beschouwd om alles – van je diepste zielenroerselen tot de grootste futiliteiten – met Jan en alleman te delen, heeft blijkbaar nog geen vat op haar. Dat is mooi en aardig, maar ik ben niet Jan en ik ben ook niet alleman. Ik ben haar vader en wil weten wat Annika in mijn afwezigheid uitspookt.

Juffen en familieleden vertelden mij gelukkig meestal wel waarover mijn dochter wilde zwijgen. De crèche mailde zelfs in de loop van de middag verslagen, die zogenaamd door haar gedicteerd waren. Daarin stond dan bijvoorbeeld:
Vandaag hebben we een hele frisse neus gehaald buiten. Het was niet lang, want de handen konden het niet aan. Ze wilde weer naar binnen. Binnen hebben wij boekjes gelezen. Ook het boekje Pleisters plakken van Dikkie Dik.
Iedereen wilde een pleister. Vervolgens hebben we aan bewegingsactiviteiten gedaan, wat een pret. Straks gaan we aan tafel zitten en wat eten. Groetjes en prettige weekend.

Als ik Annika dan ophaalde, kon ik haar confronteren met de vooruitgesnelde kennis. ‘Je hebt een frisse neus gehaald, hè? En een boekje over pleisters gelezen? Mij een prettig weekend gewenst? Papa weet alles,’ zei ik dan met enig leedvermaak.
‘Moet je lekker zelf weten,’ sprak ze koeltjes, haar blik omkerend naar het zogenaamd urgentere heden van tekenvel of televisiescherm.

Alles zou echter veranderen. We hadden een deal die duizendmaal was doorgesproken. Annika zou naar de ‘grote school’ gaan, vol verlangen had ze het daar al bijna een jaar over. Ik ging dat wel eventjes voor haar regelen. Maar dan moest ze wel iedere dag bij thuiskomst, met een grote pot thee tussen ons in, verslag doen van al haar belevenissen.
‘De juffen en meesters daar hebben het veel te druk om alle ouders elke keer bij te praten of verslagjes te versturen. De informatieoverdracht is vanaf nu echt van jou afhankelijk,’ legde ik de situatie aan haar uit. En om te benadrukken dat het mij menens was, voegde ik daaraan toe: ‘En vanaf nu wil ik ‘‘dat weet ik niet meer’’ nooit meer horen, die woorden zijn verboden!’
‘En wat als ik het nou echt niet meer weet?’ vroeg Annika bedachtzaam, daarmee eindelijk haar bedrog van de afgelopen jaren bekennend.
‘Je maakt soms op een dag meer mee dan je voorheen in weken hebt beleefd, dus ik kan me voorstellen dat je niet altijd alle kennis paraat hebt. Maar in dat geval wil ik na elke schooldag op zijn minst twee dingen weten: wat het leukste en wat het stomste was. Selecteer daar je ervaringen maar op.’
Het leek ons beiden een aardig compromis.

Annika zat bij haar moeder voor op de fiets en zoals gewoonlijk fietsten ze een stuk sneller dan ik. Ik zag dat ze aan het praten waren.
‘Nog niets vertellen hoor,’ riep ik krampachtig hun kant op. ‘Zij mag niks eerder weten dan ik. Eerst moeten we thee zetten.’
‘Ja, ja,’ zeiden de dames nonchalant in koor.

Illustratie: Erik Wallert

Nog nooit had een waterkoker zo traag gekookt. Ik had tompoezen gehaald, want dit was een historische dag. Toen alles eindelijk klaar stond, maakte ik het gebaar van een spreekstalmeester die een act van wereldformaat het podium op laat komen.
‘Vertel,’ zei ik.
‘Eerst thee,’ zei Annika.
‘Die moet nog trekken,’ zei haar moeder.
‘Schenk het nou in, ze proeft het verschil toch niet,’ siste ik.
Met een blik vol spot werden de kopjes gevuld met versgekookt water.
‘Het was leuk,’ begon mijn dochter haar relaas. Dat was tevens meteen het einde. Vol concentratie schraapte ze het roze van haar tompoes.

‘Laten we het chronologisch aanpakken,’ opperde ik onverdroten. ‘We lieten je vanmorgen achter in de kring. Wat gebeurde er toen wij het lokaal verlieten?’
‘Dat weet ik n...’, slikte Annika haar woorden in. Ze was onze afspraak dus blijkbaar nog niet vergeten.
‘Ging de juf iets vertellen?’ hielp haar moeder.
‘Ja, zij ging iets vertellen,’ beaamde Annika met een blik van grote tevredenheid. De daaropvolgende minuten was enkel tompoezengekraak tussen melktanden te horen.
‘Kom op, ga nou verder,’ hoorde ik mezelf zeggen met trillende stem.
‘Ik heb alles al verteld,’ mompelde Annika.
‘Je hebt toch niet de hele dag alleen maar in de kring gezeten?’
‘O nee,’ zei ze, alsof ze zich opeens van alles herinnerde. ‘We hebben ook een filmpje gekeken. En getekend.’
‘Nou, hè hè. Getekend en een filmpje gekeken. Dat begint ergens op te lijken. En wat nog meer?’
‘Dat was het.’
‘Je hebt toch niet de afgelopen zes-en-een-half uur alleen maar getekend en films gekeken? Dan had je net zo goed thuis kunnen blijven. Als dat zo is ga ik een klacht indienen.’
‘Wel hoor,’ zei de kleuter volhardend. ‘Getekend en filmpje gekeken.’
‘Oké,’ zuchtte ik, ‘laten we dan in hemelsnaam maar overgaan op onze hulplijn. Wat was het leukste?’
‘Het filmpje was mooi, ging over een prinses die ziek was.’
‘En het stomste?’
‘Het tekenen. Zo saai.’

De sadistische glimlach van het kersverse scholiertje kon ik niet langer aanzien. Ook haar moeder leek schik te hebben in de situatie. Ik sloeg het gloeiendhete water in één teug achterover en stond op.
‘Oké, jij hebt gewonnen. Zoals altijd heb jij weer gewonnen. Bekijk het ook allemaal maar, met je school en zo. Leid lekker je eigen leven.’
Nadat ik de kamerdeur had dichtgesmeten hoorde ik het gesprek achter mij op gang komen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan