Asset 14

Eerste liefde

Column: Eerste liefde

Hij was 20, ik 18 toen we elkaar tijdens onze studie ontmoetten. Alles aan hem was verpletterend. In zijn blik, nonchalante gebaren en nog zo wat karakteristieken las ik de belofte van ongeveer alles wat God mij, in de persoon van mijn ouders, verboden had. Nog voordat ik een woord met hem had gewisseld wist ik dat hij me het gloedvolle leven kon bezorgen waarvan ik, die nog niets had meegemaakt, droomde.
In zo’n begin ligt het einde al besloten. Na vier fantastische jaren gingen onze wegen uiteen, nadat hij eenzijdig had besloten dat dit beter was voor ons.

Met dat ‘ons’ bedoelde hij natuurlijk vooral zichzelf, al zou hij ons hiermee in de toekomst ongetwijfeld veel leed besparen. Maar voor mij voelde het als een amputatie, waarvan de fantoompijn mij in mijn latere liefdesleven nog veel last zou bezorgen.

Zo kwam het dat ik hem ruim dertig jaar later, op advies van mijn psychotherapeute, uitnodigde voor een gezamenlijke sessie. Nadat mijn laatste relatie was stukgelopen, was ik flink aan het puinruimen geslagen. Daar hoorde hij vanzelfsprekend ook bij.

Hij kwam. Ik blij. Maar behalve dat we na afloop ouderwets gingen doorzakken, leek hij weinig te kunnen bijdragen. Het kon er bij hem niet in dat onze verhouding zoveel invloed had gehad op de rest van mijn leven.

‘Met jou wilde ik kinderen,’ zei ik, om maar een dingetje te noemen, ‘maar na onze breuk was mijn kinderwens voorgoed verdwenen.’

Hoorde hij wat ik zei? ‘Ach,’ haalde hij zijn schouders op, ‘hoeveel water is er sindsdien niet door de Amstel gevloeid?’

Zijn onverschilligheid schokte me, maar in de weken daarna leek dat ene zinnetje me juist verder te helpen. Door de poëzie ervan – een variatie op een bekend Frans gedicht – begreep ik pas goed hoe ik me destijds door hem had laten begoochelen. In plaats van wrang vond ik het wel een vertederende gedachte: naïef burgermeisje laat zich door eloquente aristocraat inspinnen met bloemrijke dichtregels en citaten. In een musical zouden we niet hebben misstaan - wie kon ons dat nazeggen?

Gisteren was ik bij zijn crematie.

Wat ik er zocht wist ik niet, maar ik moest erbij zijn. Er klonken requiems en er klonk jazz. Er waren toespraken, tranen en hilarische momenten; er was een zee aan gele en dieprode bloemen en zelfs de zomerbries, die via de openstaande ramen verkoeling bracht, getuigde van een liefdevol en intens geleefd leven.

Een leven dat plotseling tot stilstand was gekomen en geëindigd in een rolstoel.
Zijn laatste inspanning was het opruimen van zijn omvangrijke bibliotheek geweest.

En ineens stond ik oog in oog met zijn jongste zoon. En tuimelde terug in de tijd. Hetzelfde bleke gezicht, dezelfde verholen branie in die onderzoekende blik. Zelfs het pak dat hij droeg, grijs met een licht streepje, leek op het pak waarin zijn vader mij - lichtjaren geleden - voor het eerst ten dans vroeg.

Misschien had ik daarom moeten komen. Om de hand van de zoon in de mijne te voelen. Zijn zoon. Die ook de mijne had kunnen zijn.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer