Asset 14

Een nieuw jasje

Column: Een nieuw jasje

We hadden zojuist ons wekelijks uurtje aerobics achter de rug. Tijd voor een cappuccino. Het gesprek ging over crèmes en primers, en wat iedereen zoal gebruikte om het verval tegen te gaan.

Ik keek de kring rond en zag dat het tenminste één van ons niet interesseerde. Zij, een vrouw van tachtig, had onlangs haar geliefde zoon verloren. Leuke vent, jong gezin, kanker, ziekbed, dood. Daar hadden wij geen antwoord op. Misschien kakelden we daarom om het hardst over onze rimpels, de voorboden van ons eigen, onafwendbare sterven. Alsof we daarmee haar wanhoop konden overschreeuwen. We stelden vast dat al ons smeren geen enkele zin had en beweerden de ouderdom steeds beter te ‘accepteren’, ja, er zelfs mee te ‘leren leven’ – bemoedigende woorden die ook een beetje tot onze rouwende vriendin gericht leken. Maar zo zouden we het natuurlijk nooit zeggen: leer er maar mee leven. Wat moest je dan wel zeggen? De dood van een eigen kind sloeg ons allemaal met stomheid.

Ik keek naar het verdriet in het gezicht van de vrouw van tachtig en dacht aan de dag ervoor. Ook toen had ik met de dood in één kamer gezeten. Maar dat was anders. Degene die in het hoge bed lag was een vriend van vijfennegentig. Hij had een mooi leven gehad en nu was hij op. Hij had er vrede mee, ook al had hij tijdens zijn laatste rit, in de rolstoeltaxi naar zijn sterfkamer, wel een kleine steek gevoeld. Het was zo’n mooi tochtje geweest, alles was groen, de bomen stonden in bloei. Hoe was het mogelijk dat dit de laatste keer was?

Nu lag hij in deze kamer, met zijn ogen dicht, en ik hield zijn hand vast. Soms kneep ik erin. Dan kneep hij terug. Wat er te zeggen viel was allang gezegd. Na een tijdje sloeg hij de ogen open, mijn oude vriend op de grens van leven en dood, en zei: ‘Vertel eens iets leuks.’
Ik vertelde iets leuks en om zijn mond verscheen een glimlach.
Hij wilde wat drinken en ik gaf wat te drinken.
Het gordijn moest dicht en het raam een beetje open.
Daarna moest het raam weer dicht.
Hij wilde een mandarijn, die was te droog.
Toen vroeg hij om een sinaasappel.
Ik pelde een sinaasappel, voerde hem de partjes en maakte zijn mond schoon met een natte washand.
‘Het gaat goed met jou, hè?’, zei hij onder het schoonmaken.
‘Het gaat heel goed met mij’, antwoordde ik.
We wisten allebei dat het weleens anders was geweest. Ook dat hoefden we niet meer te zeggen.

Toen ik wegging wees hij naar mijn jasje en stak zijn duim op. Het jasje was nieuw. Ik zou het dragen op zijn crematie. Daarom had ik het aangetrokken, zodat hij het nog kon zien. Het voelde of hij met die duim zijn zegen gaf. Niet alleen aan het jasje, maar aan het feit dat het leven doorging. Ook zonder hem.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan