Asset 14

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Het is tien over half acht ’s ochtends als ik in bed aan mijn linkeroor voel. Zoals wel vaker had ik oorpijn vannacht, maar het voelde dit keer anders. Met mijn pink raak ik de zachte, vettige huid van mijn oorschelp aan en ik voel iets, alsof er een scherp stukje in zit. Ik druk zachtjes, haal mijn vinger uit mijn oor, houd het stukje tussen mijn duim en wijsvinger en pak een tissue om het kleine dingetje schoon te maken. Dan realiseer ik me ineens waar ik naar kijk. Dit moet mijn gehoorbeentjesprothese zijn.

Ziektes beginnen vaak aan onze binnenkant, maar we weten pas dat ze er zijn als ze ook aan onze buitenkant iets veranderen. Ondertussen is die binnenkant er altijd. We noemen een huid al naakt, maar in feite zitten hier op deze stoel twee longen, een galblaas en een endeldarm en een vingerkootje. Ze zijn fysiek aanwezig en ik heb ze al mijn hele leven, maar niemand heeft ze ooit gezien.

Mijn KNO-arts heeft wél een stuk van me gezien dat bottig en vlezig is, iets ontstokens, iets met op hol geslagen weefsel. Ze is binnenin mijn schedel geweest met haar vingers omdat er van buiten iets niet bleek te kloppen. Diep in mijn oor maakte ze een piepklein stukje titanium vast, om iets wat verdwenen was te vervangen en zo de verbinding tussen de trillingen in de lucht en mijn slakkenhuis te herstellen, het mogelijk te maken me weer te laten horen. Ze heeft me nooit gevraagd of ik dat stukje titanium wel in mijn hoofd wilde hebben. Ze stopte het er gewoon in terwijl ik onder narcose was, voegde iets kunstmatigs toe aan mijn lichaam waar ik geen toestemming voor had gegeven. Pas bij een controle na de ingreep vertelde ze terloops dat ze een prothese had geplaatst.

Als een onderdeel van mijn lichaam heeft dit schroefje geprobeerd te functioneren.

Ik kijk naar het kleine schroefvormige voorwerpje in mijn hand en voel me een machine en ook weer niet. In A Cyborg Manifesto (1985) schrijft filosoof Donna Haraway over de dichotomieën die bepaalde machtsstructuren in stand houden, zoals man-vrouw, natuur-cultuur, mens-machine. De cyborg, het wezen dat in zijn eigen vorm bestaat via high-tech uitvindingen, valt buiten bekende machtsstructuren, ontsnapt aan de wetten van reproductie, de cyclische aard van onze planeet en volgens Haraway ook aan de mannelijke dominantie. Het haalt een strikte scheiding tussen natuur en cultuur onderuit; ontkent een vastgestelde ‘menselijke natuur’.

Het titanium schroefje rust op mijn vingertop als ieder ander schroefje dat ik zou tegenkomen. Alleen is deze binnenin mij geweest, als een onderdeel van mijn lichaam heeft het geprobeerd te functioneren. Als ik bij mijn KNO-arts kom met mijn titanium schroefje, vraag ik waarom ze me eigenlijk nooit heeft gevraagd of ik dit wel in mijn hoofd wilde hebben. Ze lacht een beetje: het is een standaardprocedure bij mensen met mijn aandoening.

‘Het wordt bijna nooit afgestoten, jammer dat het niet gewerkt heeft,’ zegt ze. ‘Zullen we anders een implantaat proberen?’.

Ze wil er alles aan doen om de programmeerfout in mijn lichaam te herstellen, mijn linkeroor weer te kunnen laten horen. Als ik vraag of mijn schedel dan weer helemaal open moet, is haar antwoord duidelijk.

‘Ja, maar dat zal toch wel weer een keer moeten.’

Dan zal ze weer een kijkje nemen op een plek waar ik geen toegang toe heb. Metalen instrumenten in het harde bot, het zachte vlees. Een naakt lichaam op de koude operatietafel, een machine om te repareren die niets onnatuurlijks in zich tolereert. Ineens klinkt een dichotomie zo gek nog niet.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Jill Heesbeen is een illustrator die graag werk maakt over de relaties tussen personen op maatschappelijk en op persoonlijk niveau. Zo laat ze je nadenken over de omgang met je medemens. Ook de relatie met jezelf (en de mentale problematiek die daarmee gepaard kan gaan) is een onderwerp dat ze graag verbeeldt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer