Zet je handen plat op de vloer, plant je voeten niet te ver uit elkaar en hef langzaam de billen omhoog. Strek de benen en de armen, ontspan de schouders. Blijf zo maar even staan.
Ik zit tegenwoordig op yoga. Nu pas heb ik daarvoor de rust. De eerste keer downward facing dog ging mij niet in de kouwe kleren zitten. Toen ik overeind kwam vanwege duizelingen zag ik in de spiegel een pioenrood hoofd. Het zweet stond op mijn rug.
De yogales is gewoon in mijn sportschool. Daar tref ik yoga master Rollain, die ons steeds maant: ‘Niet forceren. Stay in your comfort zone’. Dat valt niet mee, maar het rustige van de bewegingskunst bevalt mij enorm. Rollain is een Fransman, die lijkt op Picasso in zijn jonge jaren. Erg charmant, helemaal als hij de groep met donkere stem en dat zware accent opdraagt: ‘Houd nu vast deze posture'.
Yoga is een hype, maar dat kreeg ik pas in de gaten toen onze yogalessen werden verplaatst naar een heuse yogastudio, een kleinere ruimte met bamboe en een boeddhabeeld. Op de sportschool doen ze ook aan hot yoga, dat is yoga bij een temperatuur van veertig graden - volgens mij krijg je dan stuwing in je hersenen.
Bij ons in de boekenkast staat nog een oud, vergeeld boekje over yoga. Het was van mijn schoonvader, een grote, ruige man die, het heeft mij altijd verbaasd, ook een tijdje aan yoga deed.
Het boekje, Doe zelf Yoga, werd in 1968 uitgegeven door de stichting Yoga Nederland. ‘Een praktische Yoga-cursus aangepast aan de westerse samenleving’ is de ondertitel. De auteur is Rama Polderman, arts. Hij spreekt over ‘zelfkennis door beheersing van het denken, het gevoel en het fysieke lichaam’.
Rama Polderman beschrijft de klassieke yoga-oefeningen en ademhalingstechnieken. Dit alles geïllustreerd met verrukkelijke zwartwitfoto’s van ‘de door dokter Polderman zeer gewaardeerde dames Bakker, Hoebing, Kuik en Koesman’. Die dames zitten, staan of liggen op die foto’s gewoon op het huiskamerkleed. We zien de gepermanente krullen, hun wollen maillots en coltruitjes. Yoga, zo luidt de boodschap, kan gewoon thuis op de grond.
Dat yoga een hype is geworden verontrust de Nederlandse Yoga Vereniging, zo las ik onlangs ergens. Iedereen kan na een drieweekse cursus op Ibiza een bordje aan de gevel timmeren en yogales gaan geven. Het is big business geworden. Dokter Rama Polderman draait zich om in zijn graf.
Laatst zag ik in een winkel van die halve handschoenen. Ik was verrast, je kon ze eerder alleen nog maar kopen bij Vroom en Vroom is er niet meer. Maar daar hingen ze, in kleurtjes, vingerloos en met handige nopjes in de palm. En wat staat er op? Yogahandschoenen.
Nou, de dames Bakker, Hoebing, Kuik en Koesman en ik, wij doen de downward facing dog gewoon zónder.
Loes de Fauwe is journalist en oud-verslaggever van Het Parool. Ze publiceerde twee boeken, Kasba Holland (met Arthur van Amerongen) en Een moeilijke jeugd. Sinds Loes afscheid nam van de krant verheugt ze zich in haar bestaan als gepensioneerde. Zonder plichten, zonder wekker, maar nog steeds met een nieuwsgierige blik op de wereld.
Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.
