Asset 14

De rij

‘‘Van alle vervelende feestdagen vond ik Koninginnedag nog wel de vervelendste,’’ zeg ik tegen Peer.
Voor de hoeveelste keer ik hier sta weet ik niet meer. Hoe verder deze avond vordert, des te vaker ik het overvolle terras verlaat om mij in de rij aan te sluiten. Ik heb een zwakke blaas, zeker als ik gedronken heb. Peer is schijnbaar uit hetzelfde hout gesneden, want elke keer dat ik hier sta, staat hij er ook, met een biertje in zijn hand.
‘‘Die haal ik altijd even voor ik mij aansluit,’’ vertrouwde hij mij toe in de vorige rij. Of was dat alweer de eervorige rij? De chronologie van deze dag begint langzamerhand in elkaar te storten, zoals het ook hoort.
‘‘Dan moet ik als ik aan de beurt ben tenminste ook daadwerkelijk.’’
‘‘Dus als je besluit naar de wc te gaan, moet je nog niet?’’
‘‘Nee, dat zou wel hopeloos ondoordacht zijn. Lijkt me onfortuinlijk om in zo’n trage rij te staan met een knappende blaas. Dat soort situaties moet te allen tijde voorkomen worden.’’
Peer is een man van wie ik wat zou kunnen leren. Hij lijkt ook iets van mij te willen leren, maar ik weet niet wat.
‘‘Je zal wel blij zijn dat dit voorlopig de laatste keer is?’’
‘‘Wat bedoel je?’’
‘‘Vanaf volgend jaar vieren we toch Koningsdag?’’
Peer spreekt het woord uit alsof er graatjes in kunnen zitten.
‘‘Oh, maar het is helemaal goed gekomen tussen mij en Koninginnedag hoor. Dankzij jouw zoon en zijn bandje.’’
Daar is geen woord van gelogen. Waar ik vroeger op deze dag mensenhatend langs oude troep doolde, verlaat ik sinds enige jaren pas tegen het einde van de middag mijn huis, om op dit terras te eten, te drinken en te dansen. Hier zijn uitsluitend leuke mensen. Iedereen is uitgelaten op een gemoedelijke manier. Jong en oud danst op nummers van The Kinks, The Beatles en The Beach Boys. Freek, de zoon van Peer, speelt orgel. Ook de andere muzikanten zijn goede vrienden. Als de instrumenten zijn opgeborgen en de ouders huiswaarts keren, gaan we naar de bassist die op de hoek woont, om daar traditiegetrouw tot aan het ochtendgloren glaasjes water te drinken. Koninginnedag is tegenwoordig zowaar de leukste dag van het jaar. Wel irritant dat ik om de haverklap moet pissen. Gelukkig is Peer er steeds weer om mij gezelschap te houden.

‘‘Ze gaan ook spelen op jouw huwelijk, toch?’’
‘‘Jazeker, dat kan onmogelijk een goed feest worden zonder hen.’’
‘‘Zo prachtig dat jij gaat trouwen. Echt prachtig vind ik dat. En goed, ik vind het ook goed. Dat je dat gewoon doet.’’
‘‘Ik vind het ook goed.’’
‘‘Prachtig dat jij het ook goed vindt. Zou ook wat zijn als dat niet zo was.’’
‘‘Dat zou wat zijn, ja.’’
‘‘Het is misschien een brutale vraag, maar mag ik ook komen? Lijkt me zo leuk.’’
‘‘Ja, nou, ik denk, ik moet dat bespreken denk ik, want we hebben een lijst en dat is een ding, zo’n lijst, maar natuurlijk ben je welkom.’’
‘‘Wat enorm fijn, Kasper, ik ben zeer vereerd. En jij bent aan de beurt.’’

Twee weken later stuur ik Peer een mail, waarin ik hem uitleg waarom hij toch niet mag komen. Nora, de zus van Freek en tevens een van mijn liefste vrienden, denkt dat het overbodig is.
‘‘Mijn vader is altijd heel oprecht in die dingen, hij wil dus vast ongelooflijk graag komen. Maar hij had die dag, op z’n zachtst gezegd, een glaasje teveel op. Hij weet vast niets meer van dat gesprek voor de toiletten.’’
Misschien heeft Nora gelijk, maar toch wil ik het risico niet lopen dat Peer nu wacht op nadere informatie en niets meer van mij zal vernemen. Ik doe mijn uiterste best om mijn mail zo grappig en hartverwarmend mogelijk te maken, ter compensatie voor de teleurstelling. Peer moet niet denken dat ik hem er niet bij zou willen hebben. Als iemand voor wijsheid en vertier kan zorgen is hij het wel. Maar er moeten nu eenmaal onmogelijke keuzes gemaakt worden bij het selecteren van de gasten. Als hij komt, moeten de vaders van andere vrienden ook komen, vrienden die ik misschien wel langer ken dan Nora en Freek. Al zijn die vaders natuurlijk lang niet zo leuk als hij. Het zijn mannen die pas naar de wc gaan als ze moeten. In een ideale wereld zou alles anders zijn.

Peer begreep het helemaal, zo bleek uit de fijne mail die ik een paar dagen later van hem kreeg. Maar de afgelopen dagen begrijp ik er zelf steeds minder van. Ik begrijp niet waarom ik zo moeilijk deed, waarom ik de vaders van andere vrienden erbij moest halen, waarom ik het ontwapenende enthousiasme van een man die ik nauwelijks kende - maar met wie ik duidelijk een bijzondere band voelde, een band van toiletrijgefilosofeer - niet reden genoeg liet zijn om hem met open armen op mijn grote dag te ontvangen. Dan had ik hem tenminste nog een keer gezien. Mijn huwelijk was een prachtig feest, hij had er zeker van genoten.

Nora mailde dat het snel is gegaan. Vlak voor de kerst ging Peer voor een onderzoek naar het ziekenhuis, in de tweede week van januari is hij overleden.

Illustratie: Leila Merkofer

Om mij heen staan mensen die ik herken van het terras, de mensen die uitgelaten kunnen zijn op een gemoedelijke manier, mensen die dansen op sixtiescovers en muzikanten die, wanneer hun ouders huiswaarts zijn gekeerd, tot aan het ochtendgloren glaasjes water drinken. We staren naar de kist en luisteren naar Tom Waits, die zingt over een telefoon die van de haak ligt. Over tien weken is het Koningsdag en het wordt vast weer een fijn festijn op het terras. Maar hoe lang de rij ook moge worden, zij zal verlaten voelen. Peer hoeft nooit meer naar het toilet.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Je wordt niet thuisgebracht

Je wordt niet thuisgebracht

Een kort verhaal over Passoã, natte patat op de grond van het zwembad, ontsnappingsplannen en verlangens die schuren als zand. Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer