Asset 14

De psychiater weet raad

Column: De psychiater weet raad

De sterk op een rockster gelijkende Vlaamse psychiater Dirk de Wachter zette in De Volkskrant een mooie visie neer. Al filosoferend over de zin van het leven wees hij op het belang van de Ander. Het gaat erom, stelde hij, dat je je het lot van de ander aantrekt en hem steunt in zijn moeilijke momenten. Ellende verbindt immers meer dan louter leuks met elkaar delen. De Wachter: ‘Maar dan zijn er altijd mensen die zeggen: “ik heb niemand om mee te praten, wat moet ik doen?” Dan zeg ik: “Is het een idee om u kwetsbaar op te stellen om zo de verbinding te leggen met de ander?”’ Waarop hij besluit met de suggestie dat zo’n kwetsbare opstelling naar twee kanten gunstig uitpakt: ‘Als je iemand die het moeilijk heeft kunt bijstaan, dan geeft dat een vervullend gevoel. Het is betekenisvol om te weten: ik ben er voor iemand.’

Aan die wijze woorden moest ik denken toen ik onlangs in de bioscoop zat. Terwijl de plot op het witte doek zich voorzichtig ontvouwde, begon iemand achter mij heel wat minder voorzichtig in haar tas te wroeten. Sleutelbossen rinkeldekinkelden dat het een aard had en het duurde niet lang of iemand begon keihard ‘Sttt!’ te sissen. Zelf beperkte ik me tot het achterwaarts werpen van een kwaaie blik, die in het duister niet echt aankwam. Wel kon ik zien dat de vrouw in kwestie stug voor zich uitkeek, immuun voor de onrust die zij om zich heen veroorzaakte. In mijn hoofd drongen zich verwensingen op die ik nooit zou uitspreken, toen het de sisser te machtig werd. ‘Ophouden!’ riep hij krachtig. ‘Nú!’

Had de overlast zich tot dan toe beperkt tot onze twee rijen, nu was plotseling de halve zaal in rep en roer. ‘Kan die man zijn bek houden?’ riep iemand uit de voorste gelederen, waarop de sisser terug schreeuwde dat hij zich tot ‘dat wijf met die tas’ moest wenden. Er moest een suppoost aan te pas komen om de gemoederen te bedaren, wat nog een hele klus was. Het ‘wijf met die tas’ liet zich namelijk niet zomaar wegvoeren. Zij verzette zich hevig en voerde ter harer verdediging aan dat zij ‘in een heel moeilijke fase’ van haar leven verkeerde. ‘En dan pikken jullie me ook nog m’n uitje af!’, jammerde zij. ‘Als je eens wist in welke shit ik zit! Je zou je ogen uit je kop moeten schamen.’

Allemachtig. Hier had meneer De Wachter vast geen antwoord op. Ik in ieder geval niet. Ik overwoog nog even de vrouw, die zich uiteindelijk toch liet meevoeren, achterna te gaan. Ik kon een poging doen haar te kalmeren, waarna ik haar vriendelijk zou vragen wat er nou precies aan de hand was en of ik haar misschien van dienst kon zijn. Als haar geld op was, zou ik haar iets kunnen lenen en als het iets anders was…

Maar ik hield me in. Ik altijd met mijn rare reddersfantasieën. Wat was mijn probleem, dat ik weer zo nodig de Salvator Mundi moest spelen? Heeft die Vlaamse rocker dáár soms een antwoord op?

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer