Asset 14

De kunst van het zwijmelen

Column: De kunst van het zwijmelen

‘Adamo! Adamo!’, scandeerden zaterdagavond ongeveer tweehonderd jongens en meisjes, terwijl zij zich verdrongen bij het podium van de grote zaal in Tivoli. Maar de schijnwerpers doofden definitief. Vermoeid en bezweet liep de twintigjarige, Italiaans-Belgische zanger zijn kleine kleedkamer binnen, waar hij zich door zijn neef liet inwrijven met eau de cologne om niet verkouden te worden.

Voor zijn kleedkamerraam verdrongen zich al snel een twintigtal meisjes, die steentjes tegen het glas gooiden om zijn aandacht te trekken. Eerder die avond hadden zij, samen met tientallen andere fans, zakdoekjes, briefjes en bloemen naar hun idool gegooid. Suppoosten zagen daarbij streng toe dat iedereen op zijn plaats bleef.’

Een van die fans was ik. Het inmiddels vergeelde verslag uit de Utrechtse krant van maandag 18 mei 1964 bewaar ik al 55 jaar in een van mijn dagboeken uit die tijd. Ook ik had die avond mijn idool iets toegeworpen; vermoedelijk een brief, maar zeker weten doe ik het niet meer. Wat ik wél zeker weet, is dat Adamo op het juiste moment in mijn leven verscheen: toen ik als zestienjarige bol stond van een Groot Verlangen, zonder te weten naar wat of naar wie.

‘Het leven moet toch meer zijn’, verzuchtte ik in mijn schriftjes, ‘dan je best doen op school en mooie cijfers halen.’ Zoals iedere puber voelde ik me door niemand begrepen. Alle volwassenen om mij heen lieten zich verblinden door status, materie en uiterlijk succes. De enige die wist dat het bestaan om verhevener zaken draaide – puurheid! waarheid! schoonheid! – was ik. Was er dan helemaal niemand die het precies zo voelde?

Jazeker. Op een zaterdagavond stapte mijn Verlosser zomaar, via het beeldscherm, onze huiskamer binnen. Salvatore Adamo. Schuchter, vastgeklemd aan zijn gitaar, zong hij met gebroken stem over een onvervulde liefde. Over een voorbije liefde. Over aanstellerige meisjes, die hun echtheid verbergen achter rare maniertjes en make-up. Over het leven dat moeilijk en ingewikkeld is en waar niemand om heeft gevraagd.

Ik was betoverd. Hier stond iemand die dezelfde pijn voelde als ik, die hetzelfde gevecht leverde tegen schijn, hypocrisie en het gevoel dat alles zinloos was. Mijn eenzaamheid was voorbij. Ik had een zielsverwant.

Vorige week was ik weer bij een optreden van mijn jeugdidool. Weer in het Utrechtse Tivoli, al staat dat inmiddels op een andere plek. Waarom ik het nog eens wilde meemaken, had ik me nauwelijks afgevraagd. Ik moest er gewoon zijn. Hij is 75, het kon weleens mijn laatste kans zijn. Misschien hoopte ik ook - al was het maar bij één liedje – op dezelfde vervoering, het oplaaien van een nooit helemaal gedoofde vlam.

Dat gebeurde niet. De kunst van het zwijmelen was ik verleerd, maar dat stemde me niet mismoedig. Eerder blij om de tijd die verstrijkt en alles in een zachter, milder licht zet. Mijn held was oud geworden, net als zijn publiek, en zijn teksten hadden hun urgentie verloren. Maar waar muziek is, lonkt het leven en daarom stond hij daar weer, met die stem die iedereen met alles verzoende. Nog steeds.

Ik kneep in de hand van de man die naast mij zat en die alleen voor mij was meegekomen.

‘Mooi?’ vroeg hij.
‘Prachtig’, zei ik.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer