Asset 14

De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Column: De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Zoals velen startte ik ons nieuwe decennium vol mooie plannen en goede hoop: dronken proostte ik op de toekomst die altijd onzeker is, maar toch nooit echt vreselijk zou kunnen zijn. Terwijl ik riep dat ik naar Rotterdam ging verhuizen, eindelijk burlesqueles ging nemen en alle datingapps de deur zou wijzen (flirten in het wild, veel leuker!), en mijn vrienden mij bemoedigend toejuichten, was de pandemie die roet in het eten zou komen gooien zich al stilletjes aan het verspreiden.

Ik volgde één fysieke burlesqueles, inclusief glitters en veren, en was vanaf toen veroordeeld tot mijn scherm om deel te kunnen nemen aan een online dansklasje. Met een dermate mistig zicht op de toekomst, merkte ik op dat ik wat vluchtgedrag in de richting van het verleden ging vertonen. Meestal is de vorige eeuw niet de meest voor de hand liggende plek om te rade te gaan voor troost en hoop, maar bij de jaren '20 ligt dat anders.

Hoewel ik me in 5 vwo met frisse tegenzin door The Great Gatsby heen ploegde, bleek ik later een latente liefde te ontwikkelen voor the roaring twenties. Nu ik lange, dunne sigaretten rook en in een monument uit 1922 woon, vraag ik me af of ik misschien een soort heimwee heb naar die jaren '20 van de vorige eeuw.

’s Avonds in bed mijmer ik over rokerige jazzbars, glitterjurken met uitgesneden blote ruggen en overdaad in allerlei vormen

’s Avonds in bed mijmer ik over rokerige jazzbars, glitterjurken met uitgesneden blote ruggen en overdaad in allerlei vormen. In het bleke licht van mijn beeldscherm, gehuld in een verfrommelde pyjama, kijk ik naar levendige cabaretvideo’s op YouTube en foto’s van elegante art-decohuizen in Brussel. Ik ken die tijd slechts via beelden, muziek, dans en architectuur; via alles eigenlijk wat ervan over is.

Het is me niet ontgaan dat aan die weelde uit de jaren '20 een pandemie voorafging. COVID-19 is al vaak vergeleken met de Spaanse griep die de wereld toen teisterde. Onze jaren '20 zijn zojuist weer begonnen, en deze eeuw lijken ze meedogenloos af te trappen. De wereld is wel weer roaring, maar niet zoals honderd jaar geleden. Nu brult de klimaatcrisis, brullen we tegen racisme, voor de zorg, tegen bonussen, voor duurzaamheid. Uit verzet tegen machteloosheid, maar ook in naam van de revolutie, waar het toch de hoogste tijd voor is geworden.

Onze jaren '20 duren nog dik negen jaar. Het lijken negen onzekere jaren, waarin ik toegewijd blijf meebrullen. Laten we onszelf wakker schudden, maar ’s nachts dromen van zorgelozer feesten later in dit decennium, van goed gesneden pakken en boa’s en cocktails. Of gewoon van het moment waarop de cabaretvideo’s tot leven komen in een danszaaltje, de statige huurwoningen in de maasstad open zijn voor bezichtiging, ik de spiegelselfies van potentiële partners weer meteen naar links swipe. En dat alles in een wereld waarin we zoveel gebruld hebben dat we eindelijk worden gehoord.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer