Asset 14

De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Column: De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Zoals velen startte ik ons nieuwe decennium vol mooie plannen en goede hoop: dronken proostte ik op de toekomst die altijd onzeker is, maar toch nooit echt vreselijk zou kunnen zijn. Terwijl ik riep dat ik naar Rotterdam ging verhuizen, eindelijk burlesqueles ging nemen en alle datingapps de deur zou wijzen (flirten in het wild, veel leuker!), en mijn vrienden mij bemoedigend toejuichten, was de pandemie die roet in het eten zou komen gooien zich al stilletjes aan het verspreiden.

Ik volgde één fysieke burlesqueles, inclusief glitters en veren, en was vanaf toen veroordeeld tot mijn scherm om deel te kunnen nemen aan een online dansklasje. Met een dermate mistig zicht op de toekomst, merkte ik op dat ik wat vluchtgedrag in de richting van het verleden ging vertonen. Meestal is de vorige eeuw niet de meest voor de hand liggende plek om te rade te gaan voor troost en hoop, maar bij de jaren '20 ligt dat anders.

Hoewel ik me in 5 vwo met frisse tegenzin door The Great Gatsby heen ploegde, bleek ik later een latente liefde te ontwikkelen voor the roaring twenties. Nu ik lange, dunne sigaretten rook en in een monument uit 1922 woon, vraag ik me af of ik misschien een soort heimwee heb naar die jaren '20 van de vorige eeuw.

’s Avonds in bed mijmer ik over rokerige jazzbars, glitterjurken met uitgesneden blote ruggen en overdaad in allerlei vormen

’s Avonds in bed mijmer ik over rokerige jazzbars, glitterjurken met uitgesneden blote ruggen en overdaad in allerlei vormen. In het bleke licht van mijn beeldscherm, gehuld in een verfrommelde pyjama, kijk ik naar levendige cabaretvideo’s op YouTube en foto’s van elegante art-decohuizen in Brussel. Ik ken die tijd slechts via beelden, muziek, dans en architectuur; via alles eigenlijk wat ervan over is.

Het is me niet ontgaan dat aan die weelde uit de jaren '20 een pandemie voorafging. COVID-19 is al vaak vergeleken met de Spaanse griep die de wereld toen teisterde. Onze jaren '20 zijn zojuist weer begonnen, en deze eeuw lijken ze meedogenloos af te trappen. De wereld is wel weer roaring, maar niet zoals honderd jaar geleden. Nu brult de klimaatcrisis, brullen we tegen racisme, voor de zorg, tegen bonussen, voor duurzaamheid. Uit verzet tegen machteloosheid, maar ook in naam van de revolutie, waar het toch de hoogste tijd voor is geworden.

Onze jaren '20 duren nog dik negen jaar. Het lijken negen onzekere jaren, waarin ik toegewijd blijf meebrullen. Laten we onszelf wakker schudden, maar ’s nachts dromen van zorgelozer feesten later in dit decennium, van goed gesneden pakken en boa’s en cocktails. Of gewoon van het moment waarop de cabaretvideo’s tot leven komen in een danszaaltje, de statige huurwoningen in de maasstad open zijn voor bezichtiging, ik de spiegelselfies van potentiële partners weer meteen naar links swipe. En dat alles in een wereld waarin we zoveel gebruld hebben dat we eindelijk worden gehoord.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer