Asset 14

De eenzame speeltuin

Ons huis wordt omringd door speeltuinen. Speeltuinen met glimmende speeltoestellen, die aan een halve zonnestraal genoeg hebben om het geluid van joelende kinderen en hun roddelende ouders tot in de wijdste omtrek te verspreiden. Lange tijd meden mijn dochter en ik deze plekken. Mijn mensenangst dreef ons naar een verlaten speellocatie, ingeklemd tussen een spoorlijn en een blok betonnen huizen waar mensen schenen te wonen die al dan niet in leven waren. De glijbaan was wit van de vogelpoep, de schommels piepten van de roest en het speelhuisje zat onder de hakenkruisjes. Annika zat het liefst op de paardjes van een rondfietsding. Bij onze laatste paar bezoeken waren haar benen inmiddels lang genoeg om bij de trappers te kunnen, als die er tenminste nog op hadden gezeten. Hijgend en puffend en met een steeds duizeliger hoofd duwde ik het toestel in de rondte, maar Annika keek elke keer zo blij verrast als wij elkaar passeerden dat ik het toch doorgaans een dik kwartier wist vol te houden.

Slechts één keer kwamen wij hier andere mensen tegen. Drie gezette Surinaamse dames hingen stil in de schommels, zich tegoed doend aan kippenpoten uit een papieren zak. Annika riep dat ze hier niet mochten zijn, dat de speeltuin van ons was. Ik probeerde haar met een allervriendelijkste begroeting te overstemmen, maar de vrouwen leken ons niet op te merken. Het was alsof de speeltuin hen in een trance had gebracht. Sindsdien piepten die schommels nog meer dan voorheen en groef Annika met haar schepje af en toe een botje op uit de zandbak.

Lange tijd voelde ik mij schuldig dat ik mijn dochter een sociaal leven onthield. Gelukkig zijn die zorgen inmiddels niet meer nodig. Daar haar agenda tegenwoordig gevuld wordt door crèche, voorschool, familieopvang en uitjes met het hele gezin, hoeft zij nog slechts één dag in de week in mijn gezelschap door te brengen. Het voelt bijna als een gezonde keuze om op die ene dag de drukte te vermijden, als tegenwicht voor alle gezelligheid. Toch zijn wij steeds minder vaak mijn toevlucht gaan zoeken in de eenzame speeltuin. Annika had het nog wel eens over de paardjes, zij leek zowaar met een goed gevoel terug te kijken op de periode van haar verwaarlozing. Ik merkte echter dat mijn mensenangst beetje bij beetje aan het verdwijnen was.

Mijn angst richtte zich voornamelijk op jonge kinderen en hun begeleiders en voordat ik mij voortplantte had ik dan ook nauwelijks last van deze aandoening. Zonder kind is het nu eenmaal betrekkelijk eenvoudig om gezinsrijke plekken te vermijden. Als ouder met een kind tussen andere ouders en kinderen, word je continu gedwongen contact te maken. Het is mij altijd een raadsel gebleven wat de juiste omgangsvormen zijn, maar ik hoef er niet meer nerveus van te worden. Annika maakt met iedereen een praatje en stelt mij netjes voor. Een uitje met haar is alsof ik naar een schoolfeest word meegesleurd door het populairste meisje van de klas. Gehuld in het schijnsel van haar aura kan ik niets verkeerd doen. De vaders delen schouderklopjes aan mij uit, de kinderen knikkers en de moeders knipogen.

In hoeverre een driejarige geplaagd kan worden door gevoelens van nostalgie, weet ik niet. Maar toen zij vanmorgen voorstelde om naar de paardjes te gaan, klonk ze als een ex-roker die er na lange tijd toch nog eentje wilde bietsen. Ik wist aanvankelijk niet waar ze het over had.
‘‘Bedoel je de kinderboerderij, lieverd?’’
‘‘Neeeeeeeeeeee, niet de kinderboerderij. De paardjes. Mag toch wel?’’
Toen ze rondjes om mij heen begon te rennen en daarbij ‘‘duwen papa, dat is wat jij moet’’ riep, viel het kwartje. Overmand door emoties verzamelde ik haar emmer, schepje en stoepkrijtjes en volgden wij - Annika sjezend op haar driewieler en ik hollend erachteraan - de route die wij konden dromen.

Illustratie: Leila Merkofer

De betonnen buurt werd doorgaans gevuld door een dreigende stilte, maar nu klonk het geluid van drilboren en graafmachines. De afgelopen maanden waren er met enige regelmaat brieven van buurtinitiatieven en uitnodigingen voor openingen op mijn mat gevallen, waardoor ik wist dat er hier dingen aan het veranderen waren. Een plek om de mensheid te ontvluchten zou deze wijk niet blijven. En aangezien ik steeds socialer werd, durfde ik deze ontwikkelingen zowaar voorzichtig toe te juichen. Toch had ik mij er graag geestelijk op voorbereid dat de speeltuin verdwenen zou zijn.

Annika staarde door het hek naar de plek waar zij een groot deel van haar leven had doorgebracht. Tussen de zandhopen hingen de schommels als een laatste herinnering, maar de paardjes waren verdwenen. Nu konden we samen gaan huilen. Het zou een bijzonder moment zijn in onze vader-dochterrelatie, dat wij ons altijd zouden herinneren.
In plaats daarvan wees Annika naar een bankje en zei: ‘‘Jij gaat daar zitten en ik ga de stoep krijten.’’
Zo zaten wij daar, op de eerste zonovergoten dag van het jaar, te midden van kabaal en stofwolken.

‘‘Komt hier een nieuwe speeltuin?’’ vroeg ik aan de man met de gele helm en walrussnor, die aan de andere kant van het hek een krentenbol stond te eten.
‘‘Dat zou je zo kunnen zeggen, ja. Er wordt hier gebouwd aan een Johan Cruijff Court.’’
Hij sprak zijn woorden alsof hij een magische boodschap verkondigde.
‘‘Komen er ook paardjes?’’ vroeg Annika met een mengeling van hoop en achterdocht.
De Snor keek nadenkend. ‘‘Een manege zou zeker geen onaardige toevoeging zijn, al weet ik eigenlijk niet of Cruijff iets met de paardensport heeft.’’
Hij nam een hap van zijn krentenbol, er bleef een rozijntje in zijn snor hangen.
‘‘Dat is mijn papa, hij duwt’’, zei Annika, met een krijtje wijzend naar mij.
‘‘Ik duw alleen paarden hoor’’, murmelde ik verontschuldigend.
‘‘Het Orakel is hier opgegroeid’’, vervolgde de Snor op dromerige toon. ‘‘Deze plek brengt grootse dingen in mensen naar boven.’’

We beloofden de Snor dat we erbij zouden zijn op dat historische moment, wanneer Cruijff hoogstpersoonlijk deze plek van sociale verbinding zou komen openen. Daarna vervolgden wij onze weg, naar de spelende massa’s en de rest van ons leven.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Verandering kan klein beginnen 4

Verandering kan klein beginnen

Kunst maken over de klimaatcrisis is niet makkelijk. Hoe doe je dat, schrijven over een onderwerp waar velen de ogen voor sluiten? Else Boer vraagt Klimaatdichter Willemijn Kranendonk hoe je wakker in de wereld kan blijven staan zonder te verzakken in hoop of wanhoop.  Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan