Asset 14

De eenzame speeltuin

Ons huis wordt omringd door speeltuinen. Speeltuinen met glimmende speeltoestellen, die aan een halve zonnestraal genoeg hebben om het geluid van joelende kinderen en hun roddelende ouders tot in de wijdste omtrek te verspreiden. Lange tijd meden mijn dochter en ik deze plekken. Mijn mensenangst dreef ons naar een verlaten speellocatie, ingeklemd tussen een spoorlijn en een blok betonnen huizen waar mensen schenen te wonen die al dan niet in leven waren. De glijbaan was wit van de vogelpoep, de schommels piepten van de roest en het speelhuisje zat onder de hakenkruisjes. Annika zat het liefst op de paardjes van een rondfietsding. Bij onze laatste paar bezoeken waren haar benen inmiddels lang genoeg om bij de trappers te kunnen, als die er tenminste nog op hadden gezeten. Hijgend en puffend en met een steeds duizeliger hoofd duwde ik het toestel in de rondte, maar Annika keek elke keer zo blij verrast als wij elkaar passeerden dat ik het toch doorgaans een dik kwartier wist vol te houden.

Slechts één keer kwamen wij hier andere mensen tegen. Drie gezette Surinaamse dames hingen stil in de schommels, zich tegoed doend aan kippenpoten uit een papieren zak. Annika riep dat ze hier niet mochten zijn, dat de speeltuin van ons was. Ik probeerde haar met een allervriendelijkste begroeting te overstemmen, maar de vrouwen leken ons niet op te merken. Het was alsof de speeltuin hen in een trance had gebracht. Sindsdien piepten die schommels nog meer dan voorheen en groef Annika met haar schepje af en toe een botje op uit de zandbak.

Lange tijd voelde ik mij schuldig dat ik mijn dochter een sociaal leven onthield. Gelukkig zijn die zorgen inmiddels niet meer nodig. Daar haar agenda tegenwoordig gevuld wordt door crèche, voorschool, familieopvang en uitjes met het hele gezin, hoeft zij nog slechts één dag in de week in mijn gezelschap door te brengen. Het voelt bijna als een gezonde keuze om op die ene dag de drukte te vermijden, als tegenwicht voor alle gezelligheid. Toch zijn wij steeds minder vaak mijn toevlucht gaan zoeken in de eenzame speeltuin. Annika had het nog wel eens over de paardjes, zij leek zowaar met een goed gevoel terug te kijken op de periode van haar verwaarlozing. Ik merkte echter dat mijn mensenangst beetje bij beetje aan het verdwijnen was.

Mijn angst richtte zich voornamelijk op jonge kinderen en hun begeleiders en voordat ik mij voortplantte had ik dan ook nauwelijks last van deze aandoening. Zonder kind is het nu eenmaal betrekkelijk eenvoudig om gezinsrijke plekken te vermijden. Als ouder met een kind tussen andere ouders en kinderen, word je continu gedwongen contact te maken. Het is mij altijd een raadsel gebleven wat de juiste omgangsvormen zijn, maar ik hoef er niet meer nerveus van te worden. Annika maakt met iedereen een praatje en stelt mij netjes voor. Een uitje met haar is alsof ik naar een schoolfeest word meegesleurd door het populairste meisje van de klas. Gehuld in het schijnsel van haar aura kan ik niets verkeerd doen. De vaders delen schouderklopjes aan mij uit, de kinderen knikkers en de moeders knipogen.

In hoeverre een driejarige geplaagd kan worden door gevoelens van nostalgie, weet ik niet. Maar toen zij vanmorgen voorstelde om naar de paardjes te gaan, klonk ze als een ex-roker die er na lange tijd toch nog eentje wilde bietsen. Ik wist aanvankelijk niet waar ze het over had.
‘‘Bedoel je de kinderboerderij, lieverd?’’
‘‘Neeeeeeeeeeee, niet de kinderboerderij. De paardjes. Mag toch wel?’’
Toen ze rondjes om mij heen begon te rennen en daarbij ‘‘duwen papa, dat is wat jij moet’’ riep, viel het kwartje. Overmand door emoties verzamelde ik haar emmer, schepje en stoepkrijtjes en volgden wij - Annika sjezend op haar driewieler en ik hollend erachteraan - de route die wij konden dromen.

Illustratie: Leila Merkofer

De betonnen buurt werd doorgaans gevuld door een dreigende stilte, maar nu klonk het geluid van drilboren en graafmachines. De afgelopen maanden waren er met enige regelmaat brieven van buurtinitiatieven en uitnodigingen voor openingen op mijn mat gevallen, waardoor ik wist dat er hier dingen aan het veranderen waren. Een plek om de mensheid te ontvluchten zou deze wijk niet blijven. En aangezien ik steeds socialer werd, durfde ik deze ontwikkelingen zowaar voorzichtig toe te juichen. Toch had ik mij er graag geestelijk op voorbereid dat de speeltuin verdwenen zou zijn.

Annika staarde door het hek naar de plek waar zij een groot deel van haar leven had doorgebracht. Tussen de zandhopen hingen de schommels als een laatste herinnering, maar de paardjes waren verdwenen. Nu konden we samen gaan huilen. Het zou een bijzonder moment zijn in onze vader-dochterrelatie, dat wij ons altijd zouden herinneren.
In plaats daarvan wees Annika naar een bankje en zei: ‘‘Jij gaat daar zitten en ik ga de stoep krijten.’’
Zo zaten wij daar, op de eerste zonovergoten dag van het jaar, te midden van kabaal en stofwolken.

‘‘Komt hier een nieuwe speeltuin?’’ vroeg ik aan de man met de gele helm en walrussnor, die aan de andere kant van het hek een krentenbol stond te eten.
‘‘Dat zou je zo kunnen zeggen, ja. Er wordt hier gebouwd aan een Johan Cruijff Court.’’
Hij sprak zijn woorden alsof hij een magische boodschap verkondigde.
‘‘Komen er ook paardjes?’’ vroeg Annika met een mengeling van hoop en achterdocht.
De Snor keek nadenkend. ‘‘Een manege zou zeker geen onaardige toevoeging zijn, al weet ik eigenlijk niet of Cruijff iets met de paardensport heeft.’’
Hij nam een hap van zijn krentenbol, er bleef een rozijntje in zijn snor hangen.
‘‘Dat is mijn papa, hij duwt’’, zei Annika, met een krijtje wijzend naar mij.
‘‘Ik duw alleen paarden hoor’’, murmelde ik verontschuldigend.
‘‘Het Orakel is hier opgegroeid’’, vervolgde de Snor op dromerige toon. ‘‘Deze plek brengt grootse dingen in mensen naar boven.’’

We beloofden de Snor dat we erbij zouden zijn op dat historische moment, wanneer Cruijff hoogstpersoonlijk deze plek van sociale verbinding zou komen openen. Daarna vervolgden wij onze weg, naar de spelende massa’s en de rest van ons leven.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!