Asset 14

De eenzame speeltuin

Ons huis wordt omringd door speeltuinen. Speeltuinen met glimmende speeltoestellen, die aan een halve zonnestraal genoeg hebben om het geluid van joelende kinderen en hun roddelende ouders tot in de wijdste omtrek te verspreiden. Lange tijd meden mijn dochter en ik deze plekken. Mijn mensenangst dreef ons naar een verlaten speellocatie, ingeklemd tussen een spoorlijn en een blok betonnen huizen waar mensen schenen te wonen die al dan niet in leven waren. De glijbaan was wit van de vogelpoep, de schommels piepten van de roest en het speelhuisje zat onder de hakenkruisjes. Annika zat het liefst op de paardjes van een rondfietsding. Bij onze laatste paar bezoeken waren haar benen inmiddels lang genoeg om bij de trappers te kunnen, als die er tenminste nog op hadden gezeten. Hijgend en puffend en met een steeds duizeliger hoofd duwde ik het toestel in de rondte, maar Annika keek elke keer zo blij verrast als wij elkaar passeerden dat ik het toch doorgaans een dik kwartier wist vol te houden.

Slechts één keer kwamen wij hier andere mensen tegen. Drie gezette Surinaamse dames hingen stil in de schommels, zich tegoed doend aan kippenpoten uit een papieren zak. Annika riep dat ze hier niet mochten zijn, dat de speeltuin van ons was. Ik probeerde haar met een allervriendelijkste begroeting te overstemmen, maar de vrouwen leken ons niet op te merken. Het was alsof de speeltuin hen in een trance had gebracht. Sindsdien piepten die schommels nog meer dan voorheen en groef Annika met haar schepje af en toe een botje op uit de zandbak.

Lange tijd voelde ik mij schuldig dat ik mijn dochter een sociaal leven onthield. Gelukkig zijn die zorgen inmiddels niet meer nodig. Daar haar agenda tegenwoordig gevuld wordt door crèche, voorschool, familieopvang en uitjes met het hele gezin, hoeft zij nog slechts één dag in de week in mijn gezelschap door te brengen. Het voelt bijna als een gezonde keuze om op die ene dag de drukte te vermijden, als tegenwicht voor alle gezelligheid. Toch zijn wij steeds minder vaak mijn toevlucht gaan zoeken in de eenzame speeltuin. Annika had het nog wel eens over de paardjes, zij leek zowaar met een goed gevoel terug te kijken op de periode van haar verwaarlozing. Ik merkte echter dat mijn mensenangst beetje bij beetje aan het verdwijnen was.

Mijn angst richtte zich voornamelijk op jonge kinderen en hun begeleiders en voordat ik mij voortplantte had ik dan ook nauwelijks last van deze aandoening. Zonder kind is het nu eenmaal betrekkelijk eenvoudig om gezinsrijke plekken te vermijden. Als ouder met een kind tussen andere ouders en kinderen, word je continu gedwongen contact te maken. Het is mij altijd een raadsel gebleven wat de juiste omgangsvormen zijn, maar ik hoef er niet meer nerveus van te worden. Annika maakt met iedereen een praatje en stelt mij netjes voor. Een uitje met haar is alsof ik naar een schoolfeest word meegesleurd door het populairste meisje van de klas. Gehuld in het schijnsel van haar aura kan ik niets verkeerd doen. De vaders delen schouderklopjes aan mij uit, de kinderen knikkers en de moeders knipogen.

In hoeverre een driejarige geplaagd kan worden door gevoelens van nostalgie, weet ik niet. Maar toen zij vanmorgen voorstelde om naar de paardjes te gaan, klonk ze als een ex-roker die er na lange tijd toch nog eentje wilde bietsen. Ik wist aanvankelijk niet waar ze het over had.
‘‘Bedoel je de kinderboerderij, lieverd?’’
‘‘Neeeeeeeeeeee, niet de kinderboerderij. De paardjes. Mag toch wel?’’
Toen ze rondjes om mij heen begon te rennen en daarbij ‘‘duwen papa, dat is wat jij moet’’ riep, viel het kwartje. Overmand door emoties verzamelde ik haar emmer, schepje en stoepkrijtjes en volgden wij - Annika sjezend op haar driewieler en ik hollend erachteraan - de route die wij konden dromen.

Illustratie: Leila Merkofer

De betonnen buurt werd doorgaans gevuld door een dreigende stilte, maar nu klonk het geluid van drilboren en graafmachines. De afgelopen maanden waren er met enige regelmaat brieven van buurtinitiatieven en uitnodigingen voor openingen op mijn mat gevallen, waardoor ik wist dat er hier dingen aan het veranderen waren. Een plek om de mensheid te ontvluchten zou deze wijk niet blijven. En aangezien ik steeds socialer werd, durfde ik deze ontwikkelingen zowaar voorzichtig toe te juichen. Toch had ik mij er graag geestelijk op voorbereid dat de speeltuin verdwenen zou zijn.

Annika staarde door het hek naar de plek waar zij een groot deel van haar leven had doorgebracht. Tussen de zandhopen hingen de schommels als een laatste herinnering, maar de paardjes waren verdwenen. Nu konden we samen gaan huilen. Het zou een bijzonder moment zijn in onze vader-dochterrelatie, dat wij ons altijd zouden herinneren.
In plaats daarvan wees Annika naar een bankje en zei: ‘‘Jij gaat daar zitten en ik ga de stoep krijten.’’
Zo zaten wij daar, op de eerste zonovergoten dag van het jaar, te midden van kabaal en stofwolken.

‘‘Komt hier een nieuwe speeltuin?’’ vroeg ik aan de man met de gele helm en walrussnor, die aan de andere kant van het hek een krentenbol stond te eten.
‘‘Dat zou je zo kunnen zeggen, ja. Er wordt hier gebouwd aan een Johan Cruijff Court.’’
Hij sprak zijn woorden alsof hij een magische boodschap verkondigde.
‘‘Komen er ook paardjes?’’ vroeg Annika met een mengeling van hoop en achterdocht.
De Snor keek nadenkend. ‘‘Een manege zou zeker geen onaardige toevoeging zijn, al weet ik eigenlijk niet of Cruijff iets met de paardensport heeft.’’
Hij nam een hap van zijn krentenbol, er bleef een rozijntje in zijn snor hangen.
‘‘Dat is mijn papa, hij duwt’’, zei Annika, met een krijtje wijzend naar mij.
‘‘Ik duw alleen paarden hoor’’, murmelde ik verontschuldigend.
‘‘Het Orakel is hier opgegroeid’’, vervolgde de Snor op dromerige toon. ‘‘Deze plek brengt grootse dingen in mensen naar boven.’’

We beloofden de Snor dat we erbij zouden zijn op dat historische moment, wanneer Cruijff hoogstpersoonlijk deze plek van sociale verbinding zou komen openen. Daarna vervolgden wij onze weg, naar de spelende massa’s en de rest van ons leven.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Speaker

Speaker

Tijdens het installeren van een dichtende speaker aan de rand van een weiland, wil Werner zich niet vergelijken met kunstenaar Guido van der Werve, maar veel resoneert. In EYE is nog tot 29 mei een tentoonstelling te zien van Van der Werve. Hij leerde Werner over de kansen in melancholie. Lees meer

Dit is geen NFT, maar een simpele jpeg - weliswaar zonder uitstoot

Ook feministische NFT’s zijn een aanslag op het milieu

Feministisch platform The TittyMag wil het NFT-aanbod diverser maken. Kan het platform die markt niet beter links laten liggen? Lees meer

 1

Vat het nou alsjeblieft niet persoonlijk op

Corona lijkt alweer bijna iets uit het verleden maar de financiële effecten ervan zijn nog steeds voelbaar in de culturele sector. Vivian Mac Gillavry blikt terug op een periode waarin bestuurders kunstenaars zonder schuld of schaamte voor de bijl gooiden. Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Interview met kunstenares Nina Goedegebure

'In ziekenhuizen moet je ook naar kunst kunnen kijken en koffiedrinken'

Interview met kunstenares Nina Goedegebure over hoe ze houvast vond in de ziekenhuisgalerie en daar een boek over maakte. Lees meer

 1

Pim Fortuyn, aartsvader van conservatieve camp

Twintig jaar na de moord op Pim Fortuyn is camp een belangrijk onderdeel van extreem-rechtse politiek geworden. Hoe komt de bal weer bij 'ons' te liggen? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Column: Een nog onbekend familielid

Een nog onbekend familielid

De ouders van Eva lijken de geboorte van een nieuw familielid te beschouwen als een vrijbrief om wel erg persoonlijke vragen op hun dochter af te vuren. Lees meer

Nieuws in beeld: Voor de klas? Mij niet gezien!

Voor de klas? Mij niet gezien!

Tien jaar geleden waren er zo'n 3000 à 4000 docenten nodig. Vorig jaar 18.000. Lees meer

Nieuws in beeld: Steek je hand op als ook jij...

Steek je hand op als ook jij...

De politie registreerde bijna 40 procent meer gevallen van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie! 1

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie!

Bij uitstek vrouwen van kleur gaan onderdoor aan de hoge eisen die hun werkomgevingen aan hen stellen, omdat ze constant moeten bewijzen even harde werkers te zijn als hun witte mannelijke collega's door veel meer dan hen te doen. Tijd dus om eens languit dwars te zitten: tijd voor de dutjesrevolutie! Lees meer

Nieuws in beeld: Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Consumenten zitten in de patatten. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

De twee realiteiten van Rusland

De twee realiteiten van Rusland

Russische feministen blijven onder grote druk van het regime nieuwe vormen van activisme bedenken. Een interview met drie anti-oorlogsactivisten. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel