Asset 14

Bronskleurig Eiffeltorentje

Column: Bronskleurig Eiffeltorentje

Trudy Kunz schreef jarenlang voor onder andere Libelle en Marie-Claire, maar is nu met pensioen. Om de week verschijnt haar pensioencolumn, afgewisseld door de column van mede-pensionado Loes de Fauwe.

Ik zou wel twintig columns aan mijn grootvader willen wijden, maar dat ga ik niet doen. Nou vooruit, nog eentje dan.

Op een dag in de sixties zocht ik hem op in het bejaardenhuis – een fonkelnieuw gebouw waar hij kort voor zijn zeventigste verjaardag was ingetrokken omdat dat voor iedereen beter was. Behalve voor hemzelf, maar dat lag aan zijn eigen dwarsigheid, zeiden zijn kinderen. Ver van zijn geliefde stadscentrum zou hij er nog twee decennia uitzitten, grotendeels aan tafel, een boze blik gericht op zijn kranten.
Als pas ontgroend studentje Frans, net terug van mijn allereerste reis naar Parijs, bracht ik een bronskleurig Eiffeltorentje voor hem mee. Hij wierp er een achteloze blik op en vroeg: ‘heb je ook nog iets moois gezien?’

Iets moois? Alléén maar, grootvader! Het hele leven was in een klap mooi geworden, in Parijs. Op een van de beroemde boulevards – Boul’ Mich? Boul’ St. Germain? - was het ineens tot me doorgedrongen: zie mij lopen! Mijn toekomst begint hier. Nu. Dit hier zijn de eerste stappen op mijn eigen, zelfgekozen weg. Ik zwol bijna van levenslust, daar op die boulevard.

‘Nou?’
Grootvader was weer zijn oude, ongeduldige zelf.
‘Komt er nog iets?’
‘Ja, rustig maar,’ praatte ik als mijn moeder.
Maar ik hield van hem, dus liet ik ze stuk voor stuk uit mijn mond rollen: al die prachtige namen – Sacré Coeur, Place Vendome, Tuilleries, Sainte Chapelle – die ik in de bus terug tot een parelsnoer had geregen.
En bij iedere naam die ik noemde, proefde ik weer de zoete smaak van verlangen die ik daar, snuivend aan het onbekende, had leren kennen.

Proefde hij het ook? Besmette ik hem al pratend met het virus dat ik sinds Parijs bij me droeg? Hij kende de wereld alleen van plaatjes. Vaalgrijze plaatjes in muffige boeken. Een ander land dan het zijne had hij, op een enkel tochtje naar het Sauerland na, nooit gezien. Terwijl hij zo nieuwsgierig was en hunkerde naar wijde vergezichten, een breder perspectief.
Maar hij had zijn tijd gehad. Nu was ik aan de beurt. Sinds Parijs draaide de wereld alleen om mij.

Onze thee was koud geworden. Het begon te schemeren. Ik moest maar eens naar huis.
Ik liep het halletje in en pakte mijn jas.
Toen ik terugkwam zat hij in zijn vertrouwde houding, het hoofd in de handen, roerloos. Maar op de plek van de krant stond nu de Eiffeltoren.

‘Ik ga’, zei ik.
Hij keek niet op.
‘Is er iets?’ vroeg ik.
‘Nee,’
Maar toen ik aandrong: ‘Het is zó… zó…’
Langzaam hief hij het hoofd op en keek me aan. Zijn donkere ogen glansden. ‘Je vraagt je je hele leven af,’ mopperde hij, ‘waar draait het nou eigenlijk om? Waar is het goed voor? En als je er eindelijk iets van begint te snappen, heb je er niets meer aan. Dan ga je dood.’
En ik, die de wereld in mijn zak had, gniffelde en dacht: waar heeft hij het over?

Een paar weken later stonden we aan zijn graf.

Het spijt me nog steeds dat ik toen niet heb doorgevraagd.

Beeld: Thomas Bjørkan

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer