Asset 14

Bronskleurig Eiffeltorentje

Column: Bronskleurig Eiffeltorentje

Trudy Kunz schreef jarenlang voor onder andere Libelle en Marie-Claire, maar is nu met pensioen. Om de week verschijnt haar pensioencolumn, afgewisseld door de column van mede-pensionado Loes de Fauwe.

Ik zou wel twintig columns aan mijn grootvader willen wijden, maar dat ga ik niet doen. Nou vooruit, nog eentje dan.

Op een dag in de sixties zocht ik hem op in het bejaardenhuis – een fonkelnieuw gebouw waar hij kort voor zijn zeventigste verjaardag was ingetrokken omdat dat voor iedereen beter was. Behalve voor hemzelf, maar dat lag aan zijn eigen dwarsigheid, zeiden zijn kinderen. Ver van zijn geliefde stadscentrum zou hij er nog twee decennia uitzitten, grotendeels aan tafel, een boze blik gericht op zijn kranten.
Als pas ontgroend studentje Frans, net terug van mijn allereerste reis naar Parijs, bracht ik een bronskleurig Eiffeltorentje voor hem mee. Hij wierp er een achteloze blik op en vroeg: ‘heb je ook nog iets moois gezien?’

Iets moois? Alléén maar, grootvader! Het hele leven was in een klap mooi geworden, in Parijs. Op een van de beroemde boulevards – Boul’ Mich? Boul’ St. Germain? - was het ineens tot me doorgedrongen: zie mij lopen! Mijn toekomst begint hier. Nu. Dit hier zijn de eerste stappen op mijn eigen, zelfgekozen weg. Ik zwol bijna van levenslust, daar op die boulevard.

‘Nou?’
Grootvader was weer zijn oude, ongeduldige zelf.
‘Komt er nog iets?’
‘Ja, rustig maar,’ praatte ik als mijn moeder.
Maar ik hield van hem, dus liet ik ze stuk voor stuk uit mijn mond rollen: al die prachtige namen – Sacré Coeur, Place Vendome, Tuilleries, Sainte Chapelle – die ik in de bus terug tot een parelsnoer had geregen.
En bij iedere naam die ik noemde, proefde ik weer de zoete smaak van verlangen die ik daar, snuivend aan het onbekende, had leren kennen.

Proefde hij het ook? Besmette ik hem al pratend met het virus dat ik sinds Parijs bij me droeg? Hij kende de wereld alleen van plaatjes. Vaalgrijze plaatjes in muffige boeken. Een ander land dan het zijne had hij, op een enkel tochtje naar het Sauerland na, nooit gezien. Terwijl hij zo nieuwsgierig was en hunkerde naar wijde vergezichten, een breder perspectief.
Maar hij had zijn tijd gehad. Nu was ik aan de beurt. Sinds Parijs draaide de wereld alleen om mij.

Onze thee was koud geworden. Het begon te schemeren. Ik moest maar eens naar huis.
Ik liep het halletje in en pakte mijn jas.
Toen ik terugkwam zat hij in zijn vertrouwde houding, het hoofd in de handen, roerloos. Maar op de plek van de krant stond nu de Eiffeltoren.

‘Ik ga’, zei ik.
Hij keek niet op.
‘Is er iets?’ vroeg ik.
‘Nee,’
Maar toen ik aandrong: ‘Het is zó… zó…’
Langzaam hief hij het hoofd op en keek me aan. Zijn donkere ogen glansden. ‘Je vraagt je je hele leven af,’ mopperde hij, ‘waar draait het nou eigenlijk om? Waar is het goed voor? En als je er eindelijk iets van begint te snappen, heb je er niets meer aan. Dan ga je dood.’
En ik, die de wereld in mijn zak had, gniffelde en dacht: waar heeft hij het over?

Een paar weken later stonden we aan zijn graf.

Het spijt me nog steeds dat ik toen niet heb doorgevraagd.

Beeld: Thomas Bjørkan

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer