Asset 14

Bezoek uit de hemel

Column: Bezoek uit de hemel

Wat had ik ze er graag bij gehad, mijn ouders, dit jaar op mijn verjaardag. Ze zouden hebben gezien dat het in alle opzichten goed met me gaat. Dat vinden ouders fijn, als het goed gaat met hun kind. Ook al is dat kind inmiddels zeventig.

Ze zouden in mijn tuin onder de notenboom hebben gezeten, lekker in de schaduw, en mijn moeder zou gezegd hebben: ‘Kijk, dit weer bedoel ik nou. Zó heet en droog was het toen jij geboren werd.’ Jarenlang was het een terugkerende anekdote: dat de mussen van het dak vielen toen zij mij in dat kleine slaapkamertje ter wereld bracht. Als kind zag ik dan geen zwoegende moeder voor me, maar arme vogeltjes die met zachte plofjes neervielen in de tuin.

Ja, waren ze er nog maar één keer bij geweest. We hadden herinneringen opgehaald, mooie en lelijke, het maakte geen verschil. Hun dood had ons verlost van de angst elkaar te kwetsen. We konden nu alles tegen elkaar zeggen, zonder oordeel, zonder voorbehoud.

Ik zou mijn moeder, die er werkelijk prachtig uitzag in haar hemelsblauwe jurk, vertellen dat mijn eerste liefde, die haar ooit zoveel zorgen baarde, onlangs gestorven was. En omdat haar hart vrij was van alle mitsen en maren die bij het leven horen, zou ze er oprecht verdrietig om zijn.
Mijn vader zou zijn lege glaasje heffen en als vanouds zingen van ‘geef me nog een drupske’.
Waarna ik over zijn laatste dagen zou beginnen, toen hij op zijn sterfbed vele denkbeeldige glaasjes had geheven, recht in het gezicht van Magere Hein die geduldig aan het voeteneind stond te wachten.

‘Weet je nog’, zou ik hem vragen, ‘dat je op het eind nog een tijdje bij mij hebt gelogeerd?’ Hij zou naar me knipogen. Natuurlijk wist hij het nog: hoe we met blote benen – hij met zijn hoofd tegen mijn schouder - naast elkaar op de rand van het logeerbed gezeten hadden. Zwijgend, met uitzicht op de po-stoel die straks geleegd moest worden, maar die best nog een tijdje kon wachten.

‘En ik?’ zou mijn moeder zeggen. ‘Hoe was ik, toen ik op mijn eindje lag?’ We zouden elkaar aankijken en beginnen te lachen. Wist zij het echt niet meer? Hoe zij haar schoonzoon het advies had gegeven veel tomaten te eten, omdat dat goed was voor zijn prostaat? ‘Dat is waar ook!’ zou ze grinniken, ‘dat stond in de krant en ik dacht: dat geef ik hem nog even mee.’

En dan, omdat het moment er nu rijp voor leek, zou ik erover beginnen. Over hoe ik terugkeek op haar laatste uren en de spijt die ik voelde. Omdat het zo snel was gegaan. Omdat ons afscheid geen recht deed aan haar liefde voor mij, maar vooral niet aan mijn liefde voor haar. ‘Mam,’ zou ik zeggen, ‘het zit me nog altijd dwars dat… Toen jij doodging, had ik alleen maar oog voor mezelf. Mijn eigen leventje was net in puin gevallen. Jouw dood leek daar maar een voetnoot bij.’

Waarna zij, nog voordat ik was gaan huilen, haar hand op de mijne had gelegd en sussend gezegd had: ‘Maar dat wist ik toch, kind. Maak je toch niet altijd zo druk.’

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer