Asset 14

Beste brandweer

'Ambulance, politie of brandweer?' vroeg de alarmcentrale. Het was donderdagavond, een uur of tien en het regende.
Ik vind het altijd heel wat om 112 te bellen, want ik ben een kind van de jaren tachtig, die wat mij betreft de geschiedenis in mogen als het decennium van kutgeintjes met de telefoon in de gang. Ik grossierde in alle variëteiten ervan (woont u aan de Sint Annalaan, nummer 12? Ja? Kunt u dan iets voor mij doen? Mijn parkiet zit in uw boom! Staat u nu voor het raam? Ziet u hem? Hij is felblauw met een beetje een kotskleur van boven HAHAHAHAAAA! Tuut-tuut-tuut). We klooiden vooral met de sekslijn natuurlijk, maar ook met de wetenschapslijn, met alle kerken in de stad, met alle leerkrachten van de basisschool, met onze tandartsassistente, maar één regel was heilig in de telefoonspelletjes-etiquette. Nooit de alarmlijn.

'Brandweer, denk ik,' antwoordde ik, zoals altijd een beetje angstvallig wanneer ik 112 heb gebeld. Dit komt door de reclame van Postbus 51 over de gevolgen van kloten met de alarmlijn, die mij toen het nummer van 112 nog 06-11 was een ongekende hoeveelheid angst- en schuldgevoelens inboezemde. Nu zei ik het dus weer een beetje besmuikt, terwijl toch echt een aanzienlijk deel van het Rembrandtpark in de fik stond.

'Dat ziet er niet al te best uit he?' zei een jongen die naast mij was komen staan.
'Nee,' zei ik.
Zij aan zij tuurden we in de vlammenzee, tot ik mij uit de hypnotiserende werking ervan wist te bevrijden en dus ‘de brandweer, denk ik’ zei. De fik was inmiddels metershoog en het rook best lekker naar kampvuur, maar kampvuurgeur is soms totaal uit de context, zoals op een regenachtige donderdagavond in een gitzwart Rembrandtpark. Hier en daar knapte en siste er iets.

Beeld: Gabor Roozen.

'Wat staat er in brand?' vroegen jullie.
Dat wist ik niet.
'Kunt u even gaan kijken?'
En zo liep ik op mijn hakken (ik was op weg naar een feestje) de drassige bosjes van een pikdonker park in, recht op een gigantische fik af. Menig horrorfilm uit het B-segment is beter begonnen. Ik wrong me door de bramenstruiken (mijn HEMA-panty delfde glansrijk het onderspit) en zag uiteindelijk de karkassen van drie scooters.
'DRIE SCOOTERS!' riep ik enthousiast in de hoorn en ook een beetje naar de jongen verderop en ik fantaseerde hardop over een shoot out, over mensensmokkel of een geripte drugsdeal.
'Blijft u daar om onze wagen op te vangen?' kapten jullie mijn oplaaiende verbeelding af.
Natuurlijk bleef ik! Want sinds ik uit de Gouden Boekjesserie De Vijf Brandweermannetjes kreeg voorgelezen, heb ik altijd zeer warme gevoelens voor jullie gekoesterd (die versterkt zijn nu ik weet waar jullie zwemmen. Ik liep terug naar de jongen en we keuvelden wat over zaken waar je met een wildvreemde in een pikdonker en verregend park met op de achtergrond drie ontploffende scooters meestal over keuvelt. We zeiden dingen als: ‘Nou, zo maak je nog eens wat mee he?’ en ‘Wat gek dat dat nog zo brandt in de regen nietwaar?’ En zo voorts.

Jullie sirenes hoorden we al geruime tijd naderen maar ook weer afzwakken - we zagen jullie eerst met zwaailicht en al de oostzijde van het park voorbij sjezen en later de zuidzijde. De in alle alarmgevallen standaard meegeleverde politiewagen was er eerder. 'U had gebeld?' vroeg een kortharige agente door het omlaaggedraaide raampje.
De jongen en ik knikten.
'Er was brand?' Nooit een woord teveel.
Wij wezen met een frons naar het lichterlaaie achter ons, dat in contrast met het absolute donker rondom en door het woeste knetteren ervan een nogal opzienbarend schouwspel vormde.
'Ok,' zeiden jullie politiecollega’s en draaiden langzaam het fietspad op.

Ik was door dit gebeuren inmiddels ruimschoots te laat voor mijn feestje en ook had ik ladders van de ergste soort in mijn panty (meer-been-dan-panty-zichtbaar-ladders, ladders overigens die minder erg zijn dan gewone huis-tuin-en-keuken-ladders want hier had ik tenminste nog een goed verhaal bij), in ieder geval moest ik, mijn nog heviger dan de scooters brandende nieuwsgierigheid ten spijt, de arena verlaten voordat jullie met de blusauto arriveerden.
Ik heb nog dagenlang het wereldwijde web uitgeplozen naar de toedracht en afloop van de shoot out - wat me veel interessants opleverde over zowel de Colombiaanse maffia als zelfmoorden in Amsterdamse parken, maar niets over de drie bewuste scooters. Dat geeft op zich niet.
Wat wel geeft, is wat ik vanochtend tijdens mijn rondje hardlopen vond. Namelijk: de drie scooterkarkassen! Het is inmiddels een week of vier later en dit is mijn vraag aan jullie. Of eigenlijk zijn het er acht.

Waarom liggen die daar nog? Wanneer halen jullie ze op? Of zijn jullie gewend dat alles wat affikt (zoals huizen, auto’s, vrouwen) ván iemand is en dat diegene het zelf wel regelt? Weten jullie hoe slecht een scooter voor het milieu is? Ook als hij niet eens rijdt, maar in de bosjes ligt te degraderen? In drievoud? Denken jullie dat je dit ooit zult lezen? Zoja, MAG IK PLEASE WETEN WAT DAAR IS GEBEURD?

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

Automatische concepten 70

Vertrouw de dingen die je met gemak doet

Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten van de Gerrit Rietveld Academie naar het beste advies dat zij ooit kregen. Vandaag: Geert Mul, die onder meer computeranimaties, installaties en sculpturen maakt. 'Als iets geforceerd was, dacht ik dat dat dan wel kunst zou zijn.' Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer