Asset 14

Ach man!

‘‘Ach man!’’ We zeiden het bijna in koor, terwijl ons kroost zich uit onze armen wurmde. Joachim en ik hadden elkaar twee maanden niet gezien en Annika en Jurriaan elkaar dus ook niet. De regen stortte met bakken uit de hemel. ‘‘Laten we dan maar een kopje koffie doen hè,’’ lachte Joachim verontschuldigend. Het was zijn idee geweest om elkaar in Artis te treffen, met de kinderen erbij. Ik vond dat een merkwaardig voorstel en niet eens zozeer vanwege de bewolkte lucht. Ik probeerde hem al een eeuwigheid onder vier ogen te spreken, lang voordat ik wist dat er iets aan de hand was. Als we elkaar zagen was dat steeds vaker in het gezelschap van onze gezinnen. Via-via moest ik vernemen dat Joachim en Mirthe sinds mijn huwelijk uit elkaar waren. Ik had geen idee dat het slecht tussen hen ging. Blijkbaar had Joachim er geen behoefte aan om tot diep in de nacht te huilen en te lachen met mij en een fles whisky. ‘‘Natuurlijk vindt hij het confronterend om jou te spreken, hij associeert jou immers met het blije gezinsleven,’’ had een amateurpsycholoog mij toevertrouwd. Het zal daarom wel zijn dat Joachim voor ons weerzien de dierentuin een geschiktere locatie vond dan een kroeg.

‘‘Ach man!’’ Jurriaan en Annika riepen het nu ook naar elkaar, vanuit hun plastic kinderstoeltjes. Ze dronken appelsap door een rietje. Joachim at twee hotdogs, hij had altijd een snelle spijsvertering gehad. Ik dronk koffie die mijn gehemelte openbrak. ‘‘Het is goed om jullie te zien,’’ zei ik, maar ik wist niet of iemand het kon horen. Het galmende gekir van de peuters vulde het Planetariumcafé. Joachim hield een hotdog naar het duo uitgestoken. ‘‘Willen jullie een hapje poep?’’ vroeg hij. ‘‘Nee, bah, is vies,’’ zei Jurriaan. ‘‘Mag niet poep eten,’’ vulde Annika aan. ‘‘Ach man,’’ mompelde ik.

‘‘Ach man!’’ De herkomst van deze begroeting was in de zestien jaar dat we elkaar kenden verloren gegaan, maar het belang ervan leek alleen maar te groeien. Wanneer een van ons een keer iets anders zou zeggen, ‘‘hallo’’ bijvoorbeeld, zou het zijn alsof er iets verbroken werd. Het maakte niet uit hoe lang Joachim en ik elkaar niet gesproken hadden, wanneer die twee woorden uit onze monden klonken was het alsof we twee lesuren geleden nog op het schoolplein hadden staan ouwehoeren, een blik cola in de ene en een sigaret in de andere hand. Nu probeerden die handen twee peuters in bedwang te houden, die - terwijl eindelijk een gesprek tussen Joachim en mij op gang aan het komen was - het reptielenhuis in waren gerend om de krokodil van dichtbij te bekijken. De regen was opgehouden, maar de dierentuin was verlaten.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

‘‘Ach man!’’ Ik had het tien keer naar hem ge-sms’t. Dat was misschien ook wel wat veel van het goede. Elke ‘‘ach man’’ stond ergens anders voor. De eerste was een uitroep van troost, de tweede van ongeduld, de derde van verwijt, de vierde ongerustheid, de vijfde woede, de zesde schaamte, de zevende relativering, de achtste hernieuwd ongeduld, de negende hernieuwd verwijt, de tiende een kansloze poging meligheid te veinzen. ‘‘Ik snap dat je er voor me wil zijn, maar hier krijg ik het benauwd van,’’ was zijn reactie op het ‘‘ach man’’-bombardement. Weken gingen voorbij waarin ik hem elke dag niet sms’te, niet belde, niet op zijn stoep ging liggen. Al had dat laatste ook moeilijk gekund, aangezien ik niet wist waar hij tegenwoordig woonde.

‘‘Ach man!’’ Joachim en ik dronken een blikje cola en rookten een pakje sigaretten, al waren we beiden al jaren gestopt met roken en coladrinken. We zaten op een muurtje, te kijken naar Jurriaan en Annika die honderd keer achter elkaar de giraffevormige glijbaan opklommen en afgleden, terwijl het opnieuw begon te hozen. Misschien was dit ook wel beter dan whisky. ‘‘Het spijt me dat ik soms zo opdringerig kan zijn,’’ zei ik. ‘‘Zo ken ik je toch,’’ zei Joachim, terwijl hij een nieuwe sigaret met zijn vorige aanstak. ‘‘Soms wordt het mij wat teveel, maar als je het niet zou doen zou ik het missen.’’ Annika stond op het hoofd van de giraffe en gilde naar beneden dat Jurriaan er niet op mocht komen. Ik wilde opstaan om haar toe te spreken, maar Joachim hield me tegen. ‘‘Laat het ze zelf oplossen,’’ zei hij. We zwegen en keken hoe de ruzie werd bijgelegd. Ik doorbrak de stilte met trillende stem. ‘‘Het is allemaal leuk en aardig, die huwelijken en kinderen en scheidingen, maar vergeet niet dat onze vriendschap er eerst was. Je hoeft je tegenover mij nergens voor te verantwoorden, als ik er maar voor jou kan zijn.’’ Joachim drukte zich dicht tegen mij aan. ‘‘Ach man! Dan wil ik nu samen met jou van de glijbaan af.’’ En dat deden we.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 70

Vertrouw de dingen die je met gemak doet

Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten van de Gerrit Rietveld Academie naar het beste advies dat zij ooit kregen. Vandaag: Geert Mul, die onder meer computeranimaties, installaties en sculpturen maakt. 'Als iets geforceerd was, dacht ik dat dat dan wel kunst zou zijn.' Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer