Foto: Privécollectie Ava Mees List Heimwee naar Holland doet Mees mijmeren over de tijd dat ze accordeon speelde." /> Foto: Privécollectie Ava Mees List Heimwee naar Holland doet Mees mijmeren over de tijd dat ze accordeon speelde." />
Asset 14

Chauvinist

In mijn tijd in het buitenland snakte ik naar Holland. Voor 25 dollar per ons kocht ik Maaslander belegen bij de traiteur, ik zocht de hele stad af voor ketjap en kroepoek, ik liet al mijn vrienden luisteren naar Le Le, en poogde tevergeefs discussies met ze aan te gaan over Geert Wilders en het immigratiebeleid (ze probeerden het moedwillig, maar voor Amerikanen zijn moslims toch een beetje een ver-van-hun-bed show). Met Sinterklaas bakte ik pepernoten -ik haat Sinterklaas- en bij de liquor store om de hoek vroeg ik of ze ook Genever hadden voor kopstoopjes. Not. Op een nacht, toen de melancholie hard was ingeslagen, zat ik aan de keukentafel met een fles rode wijn, een huisgenoot en YouTube. Nadat we Aux Raus en de Jeugd hadden gekeken gingen we terug in de tijd, naar 2Unlimited en via Little Green Bag naar de echte klassiekers, Tante Leen en Johnny Jordaan. Mijn huisgenoot glimlachte beleefd terwijl ik luidkeels meezong met 'Aan de Amsterdamse Grachten'. Wat een fantastisch nummer.

Vroeger speelde ik accordeon. Ik zal niet ouder dan zes zijn geweest toen ik voor het eerst met mijn kin steunend op dat enorme instrument op een stoeltje zat, terwijl de leraar met engelengeduld al die knopjes uitlegde. Ik was met een vriendinnetje en samen hadden we besloten dat wij niet blokfluit of piano gingen spelen. Dus reed mijn vader elke week steevast met mij achterop en de accordeon op het stuur naar de kelder waar we les hadden. Twee trappen af kwam je terecht in een rookwolk. Aan de bar in de kantine zat een dozijn oude mensen een kop koffie of een biertje te drinken, lekker met een Barclay erbij. Zij zaten in het orkest. En jawel, na een paar jaar mochten ook wij naar de grote zaal. Minstens vijftig jaar jonger dan de rest van het orkest zaten we pal in het midden. Naast me zat Miep. Naast Miep zat Truus. Naast Truus zat Leo. I kid you not.

meesie01a835

Foto: Privécollectie Ava Mees List

Truus was een pittige tante, met blauwe spoeling in het haar en altijd een blouse met pailletten aan (en daarmee één van mijn eerste stijliconen). Miep daarentegen was een beetje sloom. Die begreep niet wanneer ze moest inzetten, en stelde de hele tijd domme vragen aan de dirigente (vond ik). Met zijn allen speelden we musicals als Fiddler on The Roof, en natuurlijk alle Amsterdamse liederen. Tulpen uit Amsterdam. Aan de Amsterdamse Grachten. Geef Mij Maar Amsterdam. We traden op in bejaardentehuizen en eens per jaar in Diemen. Toen ik dertien was en in de eerste klas zat, vond ik accordeon opeens het allerstomste instrument wat er bestond. Niet vet. Of stoer. Of gaaf. Nee, onwijs suf. Dus de accordeon werd weggedaan en ik ruilde mijn oefensessies in voor urenlange telefoongesprekken met mijn beste vriendin.

Aan tafel daar in San Francisco na die fles rode wijn en het gezang van oude liederen werd ik vervuld van spijt. Waarom had ik ooit dat geweldige instrument weggedaan? Ik wilde niets liever dan tot diep in de nacht knopjes indrukken en op de maat de trekzak heen en weer duwen (dat klinkt smeriger dan ik het bedoel). Ik kon niet wachten tot ik weer over de grachten kon fietsen, de lichtjes van de Magere Brug kon bewonderen, kaas kon kopen voor een normale prijs en biertjes kon drinken die met een schuimkraag werden getapt.

En eenmaal terug doe ik nog steeds niets liever. Ik geniet van de aanblik van baksteen, oude gevels, scheve stoepjes, en zelfs de betegeling op de Dam. In de kroeg bestel ik een jonge, op de fiets neurie ik Danny de Munk, onderwijl de bruggen aan de Amstel met gemak oprijdend, na de beproeving van de heuvels van Frisco. In mijn buurt geen Mexicaans maar Surinaams, en mistige avonden hebben plaatsgemaakt voor druilerige zondagmiddagen.

En de accordeon, die gaat zeker nog worden aangeschaft.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer