Foto: Privécollectie Ava Mees List Heimwee naar Holland doet Mees mijmeren over de tijd dat ze accordeon speelde." /> Foto: Privécollectie Ava Mees List Heimwee naar Holland doet Mees mijmeren over de tijd dat ze accordeon speelde." />
Asset 14

Chauvinist

In mijn tijd in het buitenland snakte ik naar Holland. Voor 25 dollar per ons kocht ik Maaslander belegen bij de traiteur, ik zocht de hele stad af voor ketjap en kroepoek, ik liet al mijn vrienden luisteren naar Le Le, en poogde tevergeefs discussies met ze aan te gaan over Geert Wilders en het immigratiebeleid (ze probeerden het moedwillig, maar voor Amerikanen zijn moslims toch een beetje een ver-van-hun-bed show). Met Sinterklaas bakte ik pepernoten -ik haat Sinterklaas- en bij de liquor store om de hoek vroeg ik of ze ook Genever hadden voor kopstoopjes. Not. Op een nacht, toen de melancholie hard was ingeslagen, zat ik aan de keukentafel met een fles rode wijn, een huisgenoot en YouTube. Nadat we Aux Raus en de Jeugd hadden gekeken gingen we terug in de tijd, naar 2Unlimited en via Little Green Bag naar de echte klassiekers, Tante Leen en Johnny Jordaan. Mijn huisgenoot glimlachte beleefd terwijl ik luidkeels meezong met 'Aan de Amsterdamse Grachten'. Wat een fantastisch nummer.

Vroeger speelde ik accordeon. Ik zal niet ouder dan zes zijn geweest toen ik voor het eerst met mijn kin steunend op dat enorme instrument op een stoeltje zat, terwijl de leraar met engelengeduld al die knopjes uitlegde. Ik was met een vriendinnetje en samen hadden we besloten dat wij niet blokfluit of piano gingen spelen. Dus reed mijn vader elke week steevast met mij achterop en de accordeon op het stuur naar de kelder waar we les hadden. Twee trappen af kwam je terecht in een rookwolk. Aan de bar in de kantine zat een dozijn oude mensen een kop koffie of een biertje te drinken, lekker met een Barclay erbij. Zij zaten in het orkest. En jawel, na een paar jaar mochten ook wij naar de grote zaal. Minstens vijftig jaar jonger dan de rest van het orkest zaten we pal in het midden. Naast me zat Miep. Naast Miep zat Truus. Naast Truus zat Leo. I kid you not.

meesie01a835

Foto: Privécollectie Ava Mees List

Truus was een pittige tante, met blauwe spoeling in het haar en altijd een blouse met pailletten aan (en daarmee één van mijn eerste stijliconen). Miep daarentegen was een beetje sloom. Die begreep niet wanneer ze moest inzetten, en stelde de hele tijd domme vragen aan de dirigente (vond ik). Met zijn allen speelden we musicals als Fiddler on The Roof, en natuurlijk alle Amsterdamse liederen. Tulpen uit Amsterdam. Aan de Amsterdamse Grachten. Geef Mij Maar Amsterdam. We traden op in bejaardentehuizen en eens per jaar in Diemen. Toen ik dertien was en in de eerste klas zat, vond ik accordeon opeens het allerstomste instrument wat er bestond. Niet vet. Of stoer. Of gaaf. Nee, onwijs suf. Dus de accordeon werd weggedaan en ik ruilde mijn oefensessies in voor urenlange telefoongesprekken met mijn beste vriendin.

Aan tafel daar in San Francisco na die fles rode wijn en het gezang van oude liederen werd ik vervuld van spijt. Waarom had ik ooit dat geweldige instrument weggedaan? Ik wilde niets liever dan tot diep in de nacht knopjes indrukken en op de maat de trekzak heen en weer duwen (dat klinkt smeriger dan ik het bedoel). Ik kon niet wachten tot ik weer over de grachten kon fietsen, de lichtjes van de Magere Brug kon bewonderen, kaas kon kopen voor een normale prijs en biertjes kon drinken die met een schuimkraag werden getapt.

En eenmaal terug doe ik nog steeds niets liever. Ik geniet van de aanblik van baksteen, oude gevels, scheve stoepjes, en zelfs de betegeling op de Dam. In de kroeg bestel ik een jonge, op de fiets neurie ik Danny de Munk, onderwijl de bruggen aan de Amstel met gemak oprijdend, na de beproeving van de heuvels van Frisco. In mijn buurt geen Mexicaans maar Surinaams, en mistige avonden hebben plaatsgemaakt voor druilerige zondagmiddagen.

En de accordeon, die gaat zeker nog worden aangeschaft.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer