Asset 14

Afd. 1.618

Cadavre (XX): Afd. 1.618

In het Cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Nikki Dekker verder met de famous last words van Marijn Sikken.

‘Daantje moet terugkomen’, zeg ik.
Dat was kinderachtig van me. Stompzinnig. Waar je mee omgaat, word je mee besmet, en voor je het weet kerf je iedere donderdag als het afdelingshoofd hakken draagt ‘…Baby One More Time’ in morsecode in je dijbeen.
‘Dat komt ze ook. Morgen weer. Daantje is nu alleen even weg.’ De leugens waarmee ze me hier proberen te sussen. Annemieke had het lege Danoontje simpelweg achter haar rug in elkaar geknepen. Ik hoef het amateuristische paardenschilderij achter haar niet te zien om te weten dat het dier gras uit z’n mond heeft hangen.
Op de achtergrond schelt onze nieuwe wereldleider door de speaker van een derdehands kringlooptelevisie. ‘Ze liegen,’ roept hij steeds opnieuw. Ze liegen. Alles om de lieve vrede te bewaren.

Mees is niet in staat onderscheid te maken tussen mensen en objecten.

‘Weet je al wat je morgen wil hebben?’ Annemieke is naast me gaan zitten, het klembord op schoot. ‘Stoofpeertjes of spinazie? Lamskoteletten of runderrollade?’ Je kan in deze wereld niet bestaan zonder een ander de keel dicht te knijpen.
Neem dit pennetje. Dit suffe, blauwe, pennetje, het fallussymbool eraf geknakt, de dop geknauwd tot het een maanlandschap lijkt: dit pennetje was in de hele geschiedenis van de wereld onmogelijk geweest. Het bestaat pas nu, en het is een wonder, en het wordt zonder pardon opgegeten door een zeeotter in California, die erin stikt. We noemen ze spullen zodat ze minder lijken te bestaan.

Patiënten met het Syndroom van Harman zijn vaak niet in staat normale werkzaamheden uit te voeren.

Alles wat je nodig hebt om een probleem op te lossen, is voldoende tijd en inzet, zei iemand eens tegen me. Met de nadruk op voldoende. Ik kijk naar buiten en zie iemand een ander van straat oppakken, in een prullenbak gooien.
‘Mees, ik wil dat je weet dat je niet alleen bent. Mensen met jouw aandoening voelen zich vaker zo. Dat kan ook niet anders, wanneer je alles ter wereld een gevoelsleven toedicht.’
Ik ben geen dichter, ik leg niemand pijn in de mond.

‘Hoe te overleven in een wrede wereld’ geeft 3 miljoen resultaten op een online zoekmachine, maar geen daarvan vermeldt het Syndroom van Harman.

‘Hoe voel je je vandaag?’ Annemieke noteert elk uur op haar klembord.
‘Verslagen.’ Je moet toch iets zeggen.

De laatste keer dat ik met iemand vocht was in groep 7 van de basisschool. Hij had de bal lek gestoken. Ik sloeg hem een bloedneus. Ik weet nog hoe hij me aankeek, de grote ogen boven zijn afgekloven kinderenhanden, als een kom om zijn neus gevouwen. Hij was vooral verbaasd. Als ik niet was gaan huilen, had de directeur er waarschijnlijk niets mee gedaan.
’s Avonds moesten mijn ouders op gesprek komen. Ik bleef op de achterbank achter, de radio uit, keek hoe mijn vader de deur openhield. Eigenlijk, bedacht ik, was school alleen school als de bel ging. Daarbuiten was het gewoon een gebouw.

Over drie weken borduurt Annemieke Dannenberg verder op Nikki's laatste zin.

Mail

Nikki Dekker is schrijver en radiomaker. Haar gedichten werden gepubliceerd in o.a. Tirade en De Optimist, en ze trad op tijdens Lowlands, De orde van de dag en Dit zijn de schrijvers. In maart verschijnt haar nieuwe podcastserie bij VPRO Dorst.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan