Foto: privécollectie Ava Mees List

Voor Mees geen heldenverering. Liever een nieuwe computer en een trip naar New York." />

Foto: privécollectie Ava Mees List

Voor Mees geen heldenverering. Liever een nieuwe computer en een trip naar New York." />
Asset 14

Big Apple

Tot twee keer toe werd mijn feed als door een tsunami overspoeld. Eerst met 'de Speech', en daarna met 'de Dood'. Bijna werd Facebook onleesbaar door de constante stroom die zich voor mijn ogen voltrok. Het leek wel alsof de website één van haar kuren had, waarbij dezelfde statusupdates, als een hommage aan Groundhog Day, steeds werden herhaald. ‘Mark and 38 other friends have posted about @SteveJobs’. Mensen schreven emotionele afscheidsredes. Tot in den treure kwam het appelplaatje van zijn profiel voorbij. De ene na de andere gare grap werd gemaakt, allemaal met dezelfde simpele formule: neem een woord en zet er een ‘i’ voor.

Wereldwijd werden miljoenen Twitterberichten aan Jobs' dood gewijd. Op YouTube werden in één dag meer dan 3000 video’s geupload met de tag ‘Steve Jobs’, waarin mensen voor de webcam hun liefde verklaarden aan de man, maar vooral aan zijn producten. Voor Apple Stores werden in grote getale bloemen gelegd. Wat is er toch in godsnaam met ons gebeurd dat we en masse janken om een magnaat van een biljoenenbedrijf die ons weliswaar techniek, maar ook massaconsumptie, conformisme, media-afhankelijkheid en homogeniteit bracht?

Zouden we ook zo teergevoelig reageren op het overlijden van Ingvar Kamprad? Wie? Juist, de oprichter van Ikea, de man die ons goedkope maar handige boekenkasten schonk! Natuurlijk niet! Want Ikea is niet cool, en niet voor kunstenaars en hipsters, maar massaal geproduceerde rotzooi voor normale mensen, les autres. En rondom de Zweedse meubelmaker is zeker geen cultus ontstaan, hoewel waarschijnlijk meer mensen in het bezit zijn van een Billy dan van een iPhone.

Foto: privécollectie Ava Mees List

Mijn eerste Macintosh-computer was een 12” G4 Macbook. Mijn Toshiba was kapot gegaan, en twee maanden had ik zonder computer gezeten. Tot mijn vader een financiële meevaller kreeg en hij me opbelde: “Je krijgt een computer van me, maar dan wel een Mac. Hey, waarom vlieg je niet naar New York om er één te kopen?” Indertijd scheelde de dollarprijs van een Apple precies evenveel als een ticket, dus het leek ons wel een mooi avontuur. De voorwaarde was echter dat ik geen colleges zou missen, en zo vloog ik op 3 december 2004 voor een weekend naar Manhattan. Op mijn grote decadente Apple-pelgrimstocht nam ik een enorme stapel cash en een handgeschreven boodschappenlijst mee:

1 12” G4 Macbook
1 iPod Nano
1 headphones
2 iPod Nano Docks

In Soho, op Prince Street, was een Apple Store. Bij binnenkomst stond ik oog in oog met een enorme glazen trap, links en rechts tafels met de producten, overal klanten, en tussen hen in een keur aan medewerkers met hun turkooizen T-shirts. “Can I help you?”, vroeg eentje, die waarschijnlijk had gemerkt dat ik licht geïntimideerd was en wat schuchter stond te dralen. Ik overhandigde de boodschappenlijst, en nog geen tien minuten later tikte ik bij de kassa briefjes van honderd neer alsof het niets was. Tweeduizend dollar, poef, weg. Twee jaar later gooide ik een glas water over het arme ding, en stilletjes overleed laptop één.

Laptop twee, een 13” Intel Mac, danst nu alweer maandenlang de stervende zwaan. Van de ene op de andere dag was er een enorme storing in het scherm. Midden door het beeld liep een vier centimeter brede baan. Ik heb geen geld om een nieuwe te kopen en reparatie is bijna net zo duur. Zo werk ik nu al een halfjaar op een half scherm. Sinds een week weigert de mousepad te slepen: ik kan niets meer selecteren. Mijn iPod Nano (inmiddels nummer zes, nadat de eerste vijf, respectievelijk: barstte; in de plee viel; werd gejat; een ge-warped beeldscherm ontwikkelde; in de gracht flikkerde) wil niet meewerken als ik op de ‘next’ knop druk, en de helft van het beeld wordt verdonkeremaand door een wirwar aan barsten.

Uiteindelijk maakt het geen moer uit hoe mooi of hoe nieuw een product ooit was. Het blijven spullen, gebruiksvoorwerpen met een korte levensduur die we vervangen voor een nieuwere versie, waar evengoed geen ziel inzit. Herinneringen kunnen worden vastgelegd met een Apple-product, maar als het er op neerkomt heb ik geen hulpmiddelen nodig om de trip naar New York met mijn vader te heugen. En die laptop? Tja, dat is maar gewoon een laptop. Ik zal de Big Apple altijd verkiezen boven een Mac.

Trouwens, je kan zeggen wat je wilt, maar met mijn Ikea-bed gaat het na al die jaren trouwe dienst nog altijd prima.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer